نام کتاب :  دستان پرالتماس

نویسنده : مهدیه mhk کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

طراح جلد : نیلوفر 72 کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : Babak  کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه :

دستانم رابگیر ...مرا با خود ببر...دستانم رابگیر ...ای معبود بی نظیر...دستانم را بگیر ...با اه بیصدا...

دستان پرالتماس ...دستان پر دعا...

تو هم مثل من عاشقی ...اما زود میگذری...

منم مثل تو ام ...دستان پر نیاز ...

دستانم رابگیر ...باهم قدم شویم ...

دستام رو پس نزن ...دستان پر دعام ...

بارانا:

داشتم کتاب میخوندم اصلا نه حال داشتم و نه حوصله ولی از بیکاری کتاب دستم گرفتم ...باربد با دوستاش رفته کوه ...خوش به حالش ...کاش منم میتونستم برم اما متاسفانه نمیشه ...

بیچاره بابا از دیشبه شیفته امروزم خواسته بیاد یک عمل اورژانسی براش پیش میاد ...صدای در اومد مامان اومد ...

از اتاقم بیرون شدم مامان داشت خریداشو میذاشت تو یخچال ...رفتم جلو ...سلام

مامان:سلام عزیزم خوبی

ممنون کمک نمیخوای مامان جون

لبخندی زدو گفت نه دخترم بابات امروز نهار نمیاد بروزنگ بزن ببین باربد میاد وگرنه نهارمونو بخوریم 

چشمی گفتم و رفتم سمت اتاقم ...گوشیمو برداشتم ...

شمارشو گرفتم چند بوق زد صداش اومد جانم جغله...

دادی زدمو گفتم وای از دست تو باربد مگه صد دفعه نگفتم بهم نگو جغله ...خندید وگفت چشم خواهری کاری داشتی ...

گفتم مامان میگه نهار خودتو میرسونی ...باربد:نه خواهری من با بچه ها یک چیزی میخوریم نوش جونتون ...

صدای دوستش میومد که صداش میزد وصدای باربد که گفت اومدم محسن ...بعدم گفت خوب کاری نداری بارا ...گفتم نه گفت خداحافظ جغله ...خواستم جیغی بکشم که شانس اورد گوشی رو قطع کرد ...

رفتم تو اشپزخونه وگفتم مامان باری نمیاد ...

مامان:چند بار بگم اینجوری صداش نکن بدش میاد 

خندیدمو گفتم چرا اون بهم میگه بارا ...جغله ...کوچولو...

مامان:والا من دیگه نمیدونم از دست شماها چیکار کنم وقتی یک جایید به سرو کله هم میزنید اما خدا نکنه از هم دور بشید منو دیونه میکنید...

راست میگفت وقتایی که باربد با دوستاش سفر میرفت عزای من بود 

خونه سوت وکور میشد ...

باربد از من 9 سال بزرگتر بود وفوق حسابداری داشت وتو شرکتی کار میکرد با اینکه 30 سالش شده بود هنوز ازدواج نکرده بود واین داد مامان رو در میاورد ...

همیشه سر این قضیه مامان تو هم بود بابا که زیاد به باربد گیر نمیداد با اینکه دوست داشت باربد راهشو ادامه بده و پزشکی بخونه اما باربد علاقه نداشت برعکس من که عاشق پزشکی بودم و سال دوم عمومی میخوندم ...

البته من یک سال عقب افتادم به خاطر این بیماری لعنتی ...

در فکرهایی خودم بودم که صدای مامان بلند شد بارانا چرا نمیایی نهار ...سریع رفتم تا میزو دیدم محکم دستامو بهم کوبیدمو گفتم اخ جون قرمه سبزی ...

مامان گفت وای از دست تو مثل بچه ها میمونی انگار نه انگار داری خانوم دکتر میشی ...

در حال نشستن روی صندلی بودم وگفتم ا مامان جون مگه دکترا دل ندارن خودت دیگه باید بهتر بدونی همسر گرام تو این کاره ولی اینقده دل داره که بعد این همه سال مثل لیلی ومجنونید ...

مامان اخمی کرد وگفت ساکت شو بچه این حرفا چیه...

خندیدمو گفتم حرف که برخلاف نظرتون میزنم بهم میگید بچه ولی بقیه موارد وقت شوهر کردنمه ...

مامان :راست میگم دختر 21 سالته من تو این سن باربدم داشتم امان از شما ها ...

میخواستم به مامان بگم شما سالم بودی اما من چی ؟

شروع کردم به خوردن غذای محبوبم قرمه سبزی ...البته با ابلیمویی زیاد ...

باربد همیشه میگفت اینقدر تو ابلیمو میخوری عوض خون باید تو رگات ابلیمو باشه...

نهار خوردیم بعد من چون ظرفا کم بود وکفاف ماشین ظرفشویی نمیداد شروع کردم به شستن ...

بالاخره تموم شد وای باید برم زنگی به نیلو بزنم کلمو میکنه 

بهش زنگ زدم گفت عصر بریم خرید میخواست مانتو بخره گفتم بیاد دنبالم ...چون اون ماشین داشت اما من نه ...

به خاطر مریضیم بابا جرات نمیکرد برام ماشین بخره نکنه پشت فرمون حالم بد بشه ...

اماده شدم زیاد اهل مد وست کردن لباس نبودم مانتو مشکی سادمو با شلوار کتون مشکی ومقنعه مو پوشیدم ...

اومدم از اتاق بیرون مامان داشت فیلم میدید تا منو اماده دید گفت جایی میری 

گفتم اره با نیلو میریم مانتو بخره ...

مامان:پول داری 

اره عزیزم بعدم من چیزی لازم ندارم 

مامان:اگه از چیزی خوشت اومد بخر خیلی وقته خرید نکردی ...

صدای گوشیم اومد صورت مامان وبوسیدم وگفتم باشه خشگل خانوم و اومدم بیرون خونمون یک حیات با صفا داشت 

ماشین پژو باربد پارک بود حتما با ماشین دوستاش رفته بود

اومدم بیرون 206 ماتیکی نیلو پارک بود سوار شدم و گفتم سلام بر زیبایی خفته دخمل خاله لوس خودم ...

نیلو گفت سلام بر زشت ترین دختر فامیل ...زدم روی بازوش وگفتم خفه شو بابا من زیباترین دخمل کل فامیلم ...

با کل کل کردنمون رسیدیم پاساژی که نیلو ازش خرید میکرد...

نیلو دختر خالم بود 22 ساله بود نامزدی داشت اقا احمد تو مغازه طلا فروشی باباش که من بهش عمو رضا میگفتم کار میکرد وعاشق دختر صاب کارش شده بود واومده بود خواستگاری 

برادری هم داشت به نام نوید که هم سن باربد بود و ازدواج کرده بود ومهندس برق بود یک پسر خشگل به نام اراد داشت وهمسر مهربونش شقایق ...

مغازه ها رو با نیلوفر نگاه میکردیم بهش گفتم خوب چرا با اقا احمد نمیایی خرید بالاخره نامزدته به سلیقه اون لباس بپوش 

نیلو گفت اولا احمد سلیقه لباس زنانه نداره دوما خودش میگه با تو برم سوما خاک تو سرت تو شوهر کنی به سلیقه شوهرت لباس میپوشی شوهر ذلیل ...

گفتم پس چی من جونمم بر اقامون میدم چی فک کردی ...

بالاخره یک مانتو دیدیم رنگش قهوه ای بود از جنس ساتن پاینشم تور بود تن خور خوبی داشت نیلو پوشید ...

همونو خرید گفت یک کفشم بخرم بعد بریم ...باز دنبال مغازه کفش فروشی ...

تومغازه وارد شدیم یک کفش عروسکی قهوه ای نظرمو گرفت گفتم نیلو اون خشگل نیست ...

نیلوفرم تایید کرد سمت مغازه دار چرخیدم دیدم زل زده بهم ...چقدر هیز اخم کردموگفتم لطفااون کفش شماره 38 رو بدید ...

برامون اورد نیلو پوشید خیلی قشنگ بود ...خواستیم حساب کنیم که هی میگفت قابل نداره و بالاخره خریدیم 

تا اومدیم بیرون نیلو گفت وای بارانا داشت چشمتو در میاورد یارو نمیدونه تو چقدر سنگی...

گفتم بره بمیره مرتیکه هیز من تموم احساسمو برای شوهر ایندم نگه داشتم ...

خلاصه برگشتیم خونه ...

باربدم رسیده بود تا وارد خونه شدم دیدم مامان وبابا وباربد تو نشیمن نشستن ودارن اروم حرف میزنن ...

تا منو دیدن ساکت شدن گفتم سلام بر اهالی خانواده جاوید 

بابا لبخند زدو گفت سلام بر دختر گلم رفتم وکنار بابا نشستم 

باربد گفت وای باز تو اومدی و خودتو لوس کردی خودمو به بابا چسبوندمو گفتم دلم میخواد وزبونمو در اوردم ...

بابا خندید ومنو محکمتر گرفت و گفت چیکارش داری دختر خشگلمو ...

خلاصه باربد از کوه کمی گفت و منم با افسوس نگاش کردم تا نگاه حسرت بارمو دید گفت ولش کن بارا زیادم جالب نبود ...

متنفر بودم از اینکه دلشون برام میسوخت بلند شدم وگفتم از اون موقع که خوب بود حالا که من گفتم جالب نشد ...

گفتم لطفا به من ترحم نکن ورفتم به اتاقم صدای سرزنش بابا رو میشنیدم که باربد رو مواخذه میکرد اونام به خاطر من ناراحت بودن ...

دستمو روی قلبم مشت کردمو گفتم همش به خاطر تویه اگه تو خوب کار میکردی این اتفاقا نمیوفتاد ...

موقعی که مامان منو باردار بوده گفتن من قلبم مشکل داره و باید منو سقط کنن اما مامان راضی نشده و بعدم این شده ...

الان چند سال دنبال یک قلب سالمیم بابا همش به این درو اون در میزنه براش سخته که خودش که متخصص گوش وحلق دخترش مشکل قلبی داشته باشه...

چقدر سخته که خانوادت منتظرن یکی بمیره بعد قلبشو بهت بدن چقدر درد اوره که باید یکی مرگ مغزی کنه تو بتونی نفس بکشی ...

باز هم درد گرفت از کشوی میز پلاستیک داروهامو برداشتم و خوردم دراز کشیدم ...چرا من نباید مثل هم کلاسیام سالم باشم...

چقدر برام سخته که مامان نگرانمه که به خاطر مریضیم خواستگار ندارم 

هرکه میفهمه عقب میکشه چون زن سالم میخواد اره ...

تو فکر بودم که صدای در اومد بیا داخل ...

باربد بود با قیافه گرفته ...اومد وگفت منو ببخش ابجی کوچولو ...

گفتم تقصیر تو نبود ...بلند شدم که روی تخت نشست ودستامو گرفت ...گفت من مطمئنم همه چیز درست میشه برات یک قلب خوب پیدا میشه بعد با هم میریم کوه ...

خندیدم برای این رویایی قشنگ داداشم ...

امروز نمیدونم چی شده معلومه بابا کلافه است هی تلفن میکنه مامانم پریشونه ...

باربد از خونه زده بیرون باید یک دلیلی داشته باشه ...اومدم از اشپزخونه بیرون رفتم طرف اتاق مامانشون ...

صداشونو شنیدم از پشت در میدونم کار خوبی نبود اما باید مبفهمیدم چیه که خانوادمو بهم ریخته...

بابا:وای چیکار کنم بهنوش راضی نمیشه

مامان:چرا مگه خود خانمش کارت اهدا نداشته 

بابا:چرا اما میگه دلم نمیخواد اعضا زنمو بدم به این واون 

صدای گریه مامان:

وای ارسلان تو رو خدا یک کاری کن راضی بشه پول بده هرچی باید بارانا خوب بشه من دیگه تحمل ندارم

با قرار گرفتن دستی روی شونم از جام پریدم صدای باربد اومد اروم باش منم خوبی

با چشمایی اشکی نگاش کردمو و گفتم نه وبه طرف اتاقم رفتم روی تخت خودمو پرت کردم وزدم زیر گریه ...

باربد اومد و منو بغل کرد گفتم چرا باربد چرا به خاطر من باید بابا غرورشو بشکنه من راضی نیستم بزارید بمیرم

صدای عصبی باربد اومد معلومه چی میگی دیگه این حرفو نزن اولا اشتباه کردی گوش واستادی

نذاشتم بقیه حرفشو بزنه تو چشماش نگاه کردمو و گفتم این حق منه بدونم زندگی من بود 

باربد گفت خواهری درسته حقته اما بابا میخواست تا مطمئن نشده بهت نگیم چون بهم میریختی ببین الان بهم ریختی

گفتم من به خاطر اینکه راضی نمیشن بهم قلب بدن بهم نریختم به خاطر پنهانکاری عزیزانم بهم ریختم متوجهی 

صدای بابا اومد که باربد رو کار داشت باربد گفت بابا بارا همه چیزو فهمیده ...بابا اومد مامانم پشت سرش بیچاره چشماش قرمز بود 

اومدو منو بغل کرد گفتم بابا چرا از من مخفی کردید 

بابا گفت ببخش دخترم به خاطر خودته ...گفتم من راضی نیستم به خاطرمن به هر کس التماس کنید 

بابا گفت عزیزم من به خاطر سلامتی تو حتی راضیم به پاشون بیفتم ...

بعدم برام گفت کسی که مرگ مغزی شده یک زنه که فقط 32 سالش بود بیچاره ...تو بیمارستان رفیق بابا بود دو هفته پیش تصادف کرده بود و مرگ مغزیشو یک هفته بود اعلام کرده بودن 

اسمش نازنین بود کارت اهدا عضوم داشت کسی که راضی نمیشد شوهرش بود ...

امروز بابا اومد با دست پر شیرینی اومد با لب خندان اومد با چشمایی پر نور اومد ...

بالاخره رضایت دادن مثل اینکه بابا با مادر نازنین صحبت کرده که با دامادش حرف بزنه نمیدونم چی گفته که راضی شده ...

ولی فقط قلب بقیه اعضاشو اهدا نکرده عجب ادمی بوده ...

امروز قراره بریم بیمارستان برای دادن ازمایش ...رفتیم به دوستم فرشته گفتم برام از دانشگاه مرخصی بگیره ...

بیمارستان بابا نبود باید بیمارستان دوستش میرفتیم ...خیلی به بابا اصرار کردم بزاره نازنین رو ببینم ...

بالاخره با کمک دوستش گذاشتن اما گفت زود باید برم چون اگه شوهرش منو اونجا میدید واویلا میشد ...

به اتاقش نزدیک میشدیم قلب من بیقرارتر میشد ...بالاخره رسیدیدم وارد شدم ... بوی گل اومد بوی گل رز ...

یک دسته گل قرمز رز کنار تختش بود فضای اتاق معطر بود ...

تختی سفید بود که روش زنی دراز کشیده شده بود کلی بهش سیم وصل بود ودستگاه...

رفتم جلو تپش قلب گرفتم دستمو محکم روی قلبم گذاشتم ...خدایا چه قیافه مهربونی داشت با اینکه چشماش بسته بود ولی معلوم بود چهره مهربونی داره ...

پوستش گندمی بود بینی استخونی ولبانی که سفید بود 

کمی تپل بود اما زیاد معلوم نبود وموهاش هم قهوه ای رنگ شده ...

بهش نزدیک شدم گفتم سلام منو نمیشناسی ولی من خوب میشناسمت اسمت نازنینه ...شوهری داری که معلومه عاشقته ...میدونم صدامو میشنوی ...اومدم منو ببخشی اره ببخشی که قراره قلبت به من برسه ...درسته کارت اهدا داشتی ولی نمیدونم ایا راضی بودی که بهم قلبتو بدی ...

امیدوارم راضی باشی راستی شوهرت نذاشته بقیه اعضاتو اهدا کنن واقعا نمیدونم چرا قلبتو بخشیده ...

میدونم این تو بودی که بهم کمک کردی دل شوهرتو نرم کردی مطمئن باش مواظب قلبت هستم همیشه همیشه ...

چند روزیه تو بیمارستان بستریم تا شرایط بدنیم رو چک کنن خداروشکر همه چی روبه راهه و قلب نازنین با من مطابقت داره...

میترسم خیلی هم از مرگ ...نکنه بمیرم خدایا ...از اون لحظه که میگن عزرائیل میاد جون ادمو میگیره ...قبض روح میکنه ...

باربد میخواد به من روحیه بده تو این مدت همه فامیل اومدن دیدنم ...مثل وداع کردن میمونه ...

مامان فقط اشک میریزه بابا با چشمانی غمگین نگام میکنه ...

بالاخره روز عمل رسید از صبح منتظرم لباس مخصوص پوشیدم مامان کنارمه برام دعا میخونه ...

پرستار اومد و گفت خوب دیگه وقتشه دختر خوشگل ایشالله سلامت میایی بیرون 

تختمو بردن بیرون دست مامان رو گرفتم بابا و باربد بیرون اتاقن تا منو میبینن لبخند کم جونی میزنن 

چشمای بابا قرمزه معلومه به خودش فشار اورده گریه نکنه وداداش عزیزم ناراحته 

تا درب اتاق عمل خانوادم با من اومدن تا خواستن تختمو وارد کنن گفتم لطفا بزارید با خانوادم خداحافظی کنم ...

مامان اومد و با گریه گفت عزیزم من منتظرتم زودی میایی خوب وسالم سرشو اورد جلو بوسش کردم ...شاید اخرین بار باشه ...

عطرشو نفس کشیدم بابایی عزیزم گفتم منو حلال کنید گریه م گرفته بود 

با لبخند به باربد گفتم دست به اتاقم نزنی اگه من مردم ...

باربد گفت خفه شو بارانا تو سالم میایی فهمیدی ...خندیدم به غیرت داداشم 

اونم بوسیدم بابا رو هم بوسیدم گفتم برام دعا کنید ...به مامان گفتم زیاد گریه نکنی اگه مردم باشه ...

خلاصه تا لحظه اخر دیدمشون در اتاق عمل بسته شد ...

دکتر مرد 50 ساله بود بهم گفت نترس مطمئن باش خوب میشی ...تو دختر شجاعی هستی ...شنیدم داری پزشکی میخونی میخوای همکار ما بشی ...

لبخندی زدمو و گفتم اگه زنده بمونم ...اخمی کردو گفت حرفای بد نزن دختر جون تو سالم میمونی وبعد...

منو بیهوش کردن ...و دیگه چیزی غیر از سیاهی ندیدم ...

بالاخره امروز به بخش منتقل میشم چند روز تو ای سی یو مواظبم بودن هرگز یادم نمیره وقتی بهوش اومدم و فهمیدم زنده م چقدر خوشحال شدم

گریه های ذوق مامان شادی باربد حتی چند قطره اشکی که بابا یواشکی ریخت اما من دیدم ...

نیلوفر اومد با احمد اقا نوید وشقایق و...عمو اردلان وخانمش ...وتنها دایم که سنش زیاد بود وتنها بود خانمش مرده بود بچه هاشم خارج بودن ...

اینقدر عزیز شده بودم همه مواظبم بودن قرار بود چند روز بمونم وبعد مرخص بشم ...

حوصله بیمارستانو نداشتم خیلی ناراحت شدم مثل اینکه نازنین رو که دفن کردن مامانشون رفتن ...شوهرش خیلی داغون بوده ...

چند روز گذشت دکتر اطمینان داد همه چیز عالیه ومنو به زودی مرخص میکنه ...

بالاخره وارد خونه شدم دکتر برام رژیم غذایی نوشته هر روز باید پیاده روی کنم استرس و هیجان ممنوع دانشگاه فعلا ممنوع 

چند تا از بچه های دانشگاه یک روز دیدنم اومدن ومن خوشحال شدم ...

دو ماه بعد :

بهتر شده بودم و الان دیگه زیاد استراحت نمیکردم دیگه مامان غمی نداشت ...تنها مشکلش زن دادن باربد بود که زیر بار نمیرفت ...

منم کلی اذیتش میکردمو میخندیدم ...

دانشگاه هم شروع شد ومیرفتم تا اینکه یک روز بابا گفت باید برای تشکر بریم پیش خانواده نازنین ...

گفت ما رفتیم اما تو هم باید بری ...خلاصه قرار شد بریم خونه پدر ومادر نازنین ...

اماده شدم مانتو مشکی شلوار مشکی شال مشکی اره باید به احترام نازنین مشکی میپوشیدم ...درسته چهلمش تموم شده اما من نتونستم شرکت کنم ...

تو دلم گفتم نازنین کمکم کن میخوام با خانوادت روبه رو بشم ...از روزی که قلبمو عمل کردم گاهی تو تنهایی با نازنین حرف میزدم ...

دلم میخواست از زندگیش بفهمم ...

با ماشین بابا اومدیم فقط من وبابا ومامان ...باربد کار داشت نتونست بیاد ...

به یک خونه رسیدیم معلوم بود بافت قدیمی داره شاخه های درخت از داخل خونه توی کوچه اومده بود

زنگ زدیم که اقایی باصدای جوان گفت کیه ...بابا گفت سلام دکتر جاوید هستم حاج اقا هستن 

در با صدای تیکی باز شد قلبم تند تند میزد دستمو روش گذاشتمو وگفتم اروم باش ...

وارد شدیم حیات باصفایی بود با یک حوض بزرگ که خالی بود 

در خونه باز شد خانمی با چادر اومد مامان اروم گفت مادر نازنینه 

تا ما رو دید سلام کرد چشمش به من که افتاد گریه از چشماش ریخت نزدیکش شدم خیلی دلم میخواست بغلش کنم ...

منو بغل کرد قلبم اروم شد صداش اومد بوی نازنینمو میدی 

دلم براشون گرفت مگه نازنین چندسالش بود ...داخل شدیم ...بابای نازنین هم یک مرد مسن بود با قیافه مهربون منو که دید گفت خوبی دخترم ...

تشکر کردم ودر اخر برادر نازنین حدودا 40 ساله بود یک بچه هم بغلش بود ...دخترش بود هستی 5 سالش بود وناز خوابیده بود تو بغل پدرش ...

برادرش زیاد با من حرف نزد یک سلام کرد ونشست ...منم کنار مامان نشستم ...حاج خانوم رفت شربت اورد بر داشتم وتشکر کردم ...بابا شروع کرد صحبت کردن و گفت بارانا اومده که شخصا ازتون تشکر کنه بابت لطف بزرگی که کردید ...

حاج اقا گفت خواهش میکنم ما که کاری نکردیم خود نازنین اینجوری میخواست ...دامادمم اگه چیزی میگفت چون ناراحت بود اخه نازنین دخترم داشت صاحب بچه میشد ...اما اون تصادف همه چیزو ازمون گرفت ...

تکونی خوردم خدای من نازنین حامله بوده بچش مرده چقدر برای شوهرش سخت بوده ...هم بچشو از دست داده هم زنشو ...

خلاصه حرف بابا به کار باربد رسید منم گوش میکردم که صدای ایفون اومد ...

حاج خانم بلند شد وگفت حتما امیر حافظه و رفت ...

امیر حافظ کیه ؟

کمی گذشت صدای از داخل حیات میومد یک صدای بسیار رسا 

میگفت چرا اومدن ...چه حقی داشتن به چیزی که میخواستن رسیدن ...صدای حاجخانوم که مادر جان نگو اینجوری میشنون ...

صدای مرد خوب بشنون قلب نازنینمو که گرفتن دیگه چی میخوان ...

تپش قلبم زیاد شد نمیدونم به خاطر شنیدن این حرفا بود یا به خاطر شنیدن صدایشوهر نازنین...

دستمو روی قلبم گذاشتم وگفتم اروم باش نازنین حتما بعد مدتها صدای شوهرتوشنیدی اره ...

در خونه باز شد مردی با قد بلند داخل شد قلبم وحشتناک میکوبید خدای من دیدمشبا قیافه خشن شوهر نازنین بود

دیگه طاقت نداشتم قلبم درد گرفت دستمو روش گذاشتمو و گفتم اخ ...

بی حال بودم صدای مامان بود نگران وبابا...

یک هفته بعد:

یک هفته گذشته تو اتاقمم و دارم فک میکنم به اون دو تا چشم ابی خدایی منچشمامو بستم چهره شوهر نازنین تو ذهنم اومد انگار الان جلومه واضح واضح 

مردی حدودا سی وخورده ساله با قد بلنداستایلی رو فرم چهره جذاب موهایی بور وچشمانی ابی وته ریشی طلایی ...

با فکر بهش ضربان قلبم بازم بالا رفت خدای من چقدر زیبا و جذاب بود با اوناخمش پر جذبه ...

کاش یک بار دیگه میدیدمش نمیدونم چرا از ذهنم نمیره فکر بهش یک احساس خوب روبه قلبم وارد میکنه ...

اسمش قشنگ بود امیر حافظ خدای من ...چقدر دلم میخواست بفهمم ازش خیلی 

اره باید از بابا بپرسم اون میدونه ...تا شب که بابا بیاد مردم و زنده شدمبالاخره اومد ...

بعد شام توی نشیمن نشسته بودیم وبابا اخبار نگاه میکرد ...رفتم کنارش نشستم وگفتم بابا ...

گفت جانم گفتم میشه لطفا یک سوال منوجواب بدید ...

مهربون نگاه کرد وتیوی رو خاموش گفت من سرا پا گوشم دخترم 

گفتم راستش خیلی دلم میخواد از اون اقایی که اون روزی خونه پدر ومادر نازنیندیدم بدونم ...

بابا اخماشو تو هم کرد وگفت نه دخترم که باز حالت بد بشه اون روز یادت نیست بهخاطر حرفاش حالت بهم خورد دکتر گفت باید خیلی مواظب باشی 

رفتم کنارش وگفتم بابایی من خوبم خواهش میکنم خیلی دلم میخواد بدونم ازش...

بابا گفت امان از دست تو دختر کنجکاوم باشه ...میگم

شوهر نازنین بود همونی که مخالف پیوند اعضا بود اسمش اریس آینتابیان هست 

با تعجب گفتم چی ؟این چه طور اسمیه ولی حاج خانم روزش گفت اسمش امیر حافظاست

بابا لبخندی زدو گفت چقدر تو عجولی اگه بزاری بهت میگم

گفتم بفرمایید پدر جان 

بابا خندید وگفت این اقا ارمنی بوده بعد با نازنین اشنا میشه و عاشق هم میشنبه خواستگاریش میاد که پدر ومادر نازنین قبول نمیکنن و میگن تو مسلمان نیستی 

پسره هم میگه من میرم تحقیق میکنم اگه واقعا دین شما برتر باشه مسلمان میشم 

خلاصه چند ماه میگذره تا اینکه پسره مسلمان میشه و اسمشو امیر حافظ میزاره 

پدر ورمادرش طردش میکنن چون دینشو عوض کرده بازم میاد خواستگاری که بابانازنین میگه نه...

مثل اینکه داستان با هیجانی شنیده باشم گفتم چی نه ...بابا گفت بله پدر نازنینگفته نه من دختر بهت نمیدم خلاصه پسره هی میره وهی میاد تا اینکه پدرش راضی نمیشه...

خود حاج اقا به من گفت میترسیده اسلام اوردن پسره به خاطر دخترش باشه هیچیدیگه یکسال گذشته و پسره رو دیگه نذاشتن بیاد خواستگاری ...

تا اینکه بابای نازنین رفته تحقیق کرده ودیده پسره هنوزم مسلمان مونده بااینکهخانوادش ولش کردن و از طرف نازنینم رد شده 

بعد ماجراها راضی شدن و بهم رسیدن 

گفتم چه داستان جالبی مثل رمانها وفیلما میمونه ...بابا به حرفم خندید ...

گفتم بابا چند سالشه ؟بابا گفت اخه دختر تو به سنش چیکار داری ...

گفتم بگو دیگه بابا ...بابا گفت فک کنم 37 سالشه و قبل از اینکه بپرسی چیکارست یک عتیقهفروشی داره ...

عتیقه چقدر بهش میومد ...دانشگاه میرفتم اما فکرم به درس نبود همش یک چیزی گمداشتم ...

تا اینکه یک روز ماشین باربد رو گرفتم ورفتم دم خونه مادر نازنین و تو ماشینمنتظر شدم ...

باید یک بار دیگه میدیدمش ...یادمه مادر نازنین گفتهبود از روزی که نازنین فوت شده امیر حافظم باهاشون زندگی میکنه چون اونجا تنهاست...و گفته خونشونو بدون نازنین نمیتونه تحمل کنه ...

دوساعت تمام تو ماشین منتظر بودم بالاخره دیدمش خدای من بازم قلبم شروع کرد تند شدن ...

از دیدنش حس لذتی تمام بدنمو پر میکرد نمیدونم این چه حسیه که با دیدنش بهم دست میده خدایا ...

سوار ماشینش شد یک ازرایی بادمجونی ...دنبالش رفتم ...بالاخره تو یک خیابون پارک کرد از ماشین پایین شد ...

یک نیم پالتویی مشکی با بلوز مشکی وشلوار مشکی واقعا بهش میومد 

به قول شعر معروف همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو میگشتم ...

وارد مغازه شد روش درشت نوشته بود عتیقه فروشی آنتیک سرخ ...پس مغازش اینجاست ...

نیم ساعت بود داخل ماشین بودم وبین رفتن ونرفتن با خودم در جنگ...دلم بر عقلم چیره شد از ماشین پایین شدم و قفلش کردم ...

شالمو محکم کردم ودسته کیفمو تو مشتم گرفتم ...خیلی استرس داشتم نمیدونم چرا ...

به طرف مغازه رفتم پاهام قوت نداشت میلرزید ...چند نفس عمیق کشیدم خدایا کمکم کن نازنین کمکم کن...

وارد شدم صدای اویز ورودی بلند شد ...چقدر وسایل اینجا بود مجسمه های زیبا ساعتهایی بزرگ حتی صداشون هم تو گوش ادم بود ...

باصدایی به خودم اومدم میتونم کمکتون کنم ...برگشتم خودش نبود یک پسر جوون بود نمیدونم چی از چهرم فهمید که گفت خانم حالتون خوبه رنگتون زرد شده ...

با صدای لرزون گفتم ممنون خوبم ...گفتم ببخشید اقای ..خدای من فامیلیش چی بود ... امیر حافظ هست ...

پسره با تعجب نگام کرد حق داشت اسمشو گفته بودم کمی مکث کرد وگفت بله ایشون اون طرف مغازه هستن در همین ضمن بازم مشتری اومد و پسره پیششون رفت ...

اروم حرکت کردم مغازه بزرگی بود به قسمتی که گفته بود رسیدم چند پله میخورد و بعد یک قسمتی مثل بالای صحنه های تئاتر 

خودش بود پشت میز چوبی نشسته بود وسرش تو برگه بود هنوز متوجه من نشده بود ...

رفتم جلوتر صدای پامو شنید سرشو بالا اورد خدای من ...من تاب این نگاهو نداشتم ...تعجب داشت ولی تو کسری از ثانیه ابروهاش تو هم گره خورد چهرش خشن شد تو چشمای دریایش نفرت غضب موج میزد لحظه ای ترسیدم ناخوداگاه قدمی عقب رفتم ...

به خودش اومد بلند شد وبا صدای بلندی گفت تو ...تواینجا چه غلطی میکنی...

امیر حافظ:

خدای من این دختره اینجا چی میخواد اره قیافش با اینکه فقط خونه مادر جون دیدم تو ذهنمه همونیه که قلب نازنینم تو سینش میزنه ...

گفتم اینجا چه غلطی میکنی ...با ترس بهم نگاه میکرد رنگشم پریده بود اما برای من این چیزا مهم نبود مهم این بود که به اجبار قلب نازنین منو گرفته بودن...

اگه اصرار مادرجون نبود راضی نمیشدم تیکه ای از اعضای تمام هستیمو بدم ...

دلم نمیخواست بعد از نازنین قلبش تو این دنیا بتپه دلم نمیخواست قلبی که هرشب باصداش خوابم میبرد نصیب کس دیگه ای بشه...

دختره هیچی نگفت اسمشو یادم رفته بود رفتم وبهش نزدیک شدم چشماش گشاد شده بود تا یک قدم دیگه برداشتم افتاد 

سریع گرفتمش و روی صندلی گذاشتمش ...شروع کردم به صورتش ضربه زدن خانوم پاشو چی شدی ...صدای منو میشنوی...

چشماشو بی جون باز کرد چه چشمایی بزرگی داشت مشکی رنگ مثل چشمای نازنینم ...نه هیچکی نازنینم نمیشه اروم لب زد قرصام ...قرص کجاست هان کیفش 

کیفشو برداشتم شروع کردم گشتن ...یک عطر اینه کمی لوازم ارایش موبایل اهان چند تا قرص ...

اما کدومش ...گفتم کدومه قرصت اروم لب زد زرده ...قرص رو از خشابش در اوردم ولیوان ابی از روی میزم برداشتم...

خواستم به خودش بدم اما اینقدر بی جون بود که نمیتونست ...قرص رو به طرف دهنش بردم انگشتم به لبش خورد...لبایی بزرگ ونرمی داشت اما هیچ حسی به من دست نداد ...بعد نازنین منم مرده بودم روحم مرده بود ... 

لیوانم بهش نزدیک کردم کمک کردم قرصشو خورد کمی گذشت بازم صداش زدم خانوم حالتون خوب شد ...

بارانا:

صداش تو گوشم زنگ میخورد نمیدونم چی شد که وقتی بهم نزدیک شد ضعف کردم وای خدایا... منو گرفت درسته بی حال بودم اما بهوش بودم ...

کمکم کرد روصندلی بشینم چقدر نزدیکم بود قلبم میزد نمیدونم از نزدیکی زیاد بهش بود عطرش تو بینیم بود یک عطر تلخ مردونه ...

وقتی صدام میزد پمپاژ خون به قلبم بیشتر میشد ...وقتی قرص رو به لبم زد اتیش گرفتم انگشتش به لبم خورد ...سوختم خدایا جهنمت به پا شد...

نمیدونم چند دقیقه گذشت اما حالم بهتر شد بهش نگاه کردم تو چشماش یک ذره هم نگرانی نبود ...به خودم پوزخند زدم اخه مگه اون نگران کسی میشه که قلب زنشو داره ...

بازم ازم پرسید خوبم یا نه ...با صدای گرفته ای گفتم ممنون خوبم ببخشید زحمت دادم ...

پوزخندش خنجری شد بر قلبم ...قلب عاریتی نازنینش ...

خنجر کشید بر قلب زنش ...و امیر حافظ ندونست با این نگاه قلب نازنینشو کشت ...

صدای بمش اومد چرا اومدی اینجا ...به درخواستت رسیدی ...از جون زندگی من چی میخوایی...

سعی کردم صدام نلرزه گفتم هیچی من فقط خواستم ازتون تشک...

نذاشت بقیه حرفمو بزنم بازم غرید تشکر هه تشکر به خاطر گرفتن قلب زوری خوب گوش کن ببین چی میگم خانم من گول تو رو نمیخورم با حقه خودتو به مادر نازنین نزدیک کردی خانوادت دست از سرم برنداشتن تا قلب عشقمو از سینش در بیارم اوردم دیگه چی میخوای برو دلم نمیخواد هیچ وقت ببینمت ...

دلمو چنگ زد با دستم روی قفسه سینم چنگ زدم و بلند شدم اشکام میریخت خدایا من مقصرم اره من مقصرم که قلب عشقش تو سینمه ...

اروم گفتم منو ببخشید که اذیت شدید ...مطمئن باشید زیاد این قلب بهم وفا نمیکنه چون صاحبش راضی نیست و با کمری خمیده زدم بیرون ...

به سختی رانندگی کردم تا خونه واشک ریختم خدایا ازمن متنفره خدایا چرا اینقدر برام مهمه ...

کنار خیابون ایستادم دستمو روی قلبم گذاشتم گفتم نازنین چرا احساستو با قلبت بهم دادی ها چرا ...

گریه میکردم خدایا این چه امتحانیه یعنی من عاشق شوهر نازنین شدم اره شدم وقتی با دیدنش قلبم میزنه احساس خوبی بهم دست میده با اخمش خدایا دلم میگیره ...امروز با ناراحتیش حس کردم خیلی دلم گرفت تو قلبم احساس غم بزرگی کردم ...

خدایا من چیکار کنم نه امکان نداره دوباره قلب نازنین با دیدن شوهرش میزنه ...کمکم کرد روصندلی بشینم چقدر نزدیکم بود قلبم میزد نمیدونم از نزدیکی زیاد بهش بود عطرش تو بینیم بود یک عطر تلخ مردونه ...

وقتی صدام میزد پمپاژ خون به قلبم بیشتر میشد ...وقتی قرص رو به لبم زد اتیش گرفتم انگشتش به لبم خورد ...سوختم خدایا جهنمت به پا شد...

نمیدونم چند دقیقه گذشت اما حالم بهتر شد بهش نگاه کردم تو چشماش یک ذره هم نگرانی نبود ...به خودم پوزخند زدم اخه مگه اون نگران کسی میشه که قلب زنشو داره ...

بازم ازم پرسید خوبم یا نه ...با صدای گرفته ای گفتم ممنون خوبم ببخشید زحمت دادم ...

پوزخندش خنجری شد بر قلبم ...قلب عاریتی نازنینش ...

خنجر کشید بر قلب زنش ...و امیر حافظ ندونست با این نگاه قلب نازنینشو کشت ...

صدای بمش اومد چرا اومدی اینجا ...به درخواستت رسیدی ...از جون زندگی من چی میخوایی...

سعی کردم صدام نلرزه گفتم هیچی من فقط خواستم ازتون تشک...

نذاشت بقیه حرفمو بزنم بازم غرید تشکر هه تشکر به خاطر گرفتن قلب زوری خوب گوش کن ببین چی میگم خانم من گول تو رو نمیخورم با حقه خودتو به مادر نازنین نزدیک کردی خانوادت دست از سرم برنداشتن تا قلب عشقمو از سینش در بیارم اوردم دیگه چی میخوای برو دلم نمیخواد هیچ وقت ببینمت ...

دلمو چنگ زد با دستم روی قفسه سینم چنگ زدم و بلند شدم اشکام میریخت خدایا من مقصرم اره من مقصرم که قلب عشقش تو سینمه ...

اروم گفتم منو ببخشید که اذیت شدید ...مطمئن باشید زیاد این قلب بهم وفا نمیکنه چون صاحبش راضی نیست و با کمری خمیده زدم بیرون ...

به سختی رانندگی کردم تا خونه واشک ریختم خدایا ازمن متنفره خدایا چرا اینقدر برام مهمه ...

کنار خیابون ایستادم دستمو روی قلبم گذاشتم گفتم نازنین چرا احساستو با قلبت بهم دادی ها چرا ...

گریه میکردم خدایا این چه امتحانیه یعنی من عاشق شوهر نازنین شدم اره شدم وقتی با دیدنش قلبم میزنه احساس خوبی بهم دست میده با اخمش خدایا دلم میگیره ...امروز با ناراحتیش حس کردم خیلی دلم گرفت تو قلبم احساس غم بزرگی کردم ...

خدایا من چیکار کنم نه امکان نداره دوباره قلب نازنین با دیدن شوهرش میزنه ...

اومدم خونه حوصله هیچ کس رو نداشتم حتی حوصله خودمو ...مامان خیلی پرسید چی شده رنگم پریده ...اما توجهی نکردم اومدم تو اتاقم و درو قفل کردم ...

روی تخت نشستم و فکر کردم نمیدونم چیکار کنم کلافم دلم میخواد ارامش پیدا کنم ...

اهان باید برم سر قبر نازنین تا حالا نرفتم ...اومدم بیرون مامان منو دید گفت بارانا چی شده کجابودی ...گفتم خوبم مامان جون دلم گرفته ...میخوام برم سر قبر نازنین کجاست قبرش 

مامان ادرس قطعه شو داد با ماشین باربد بازم رفتم دم گل فروشی واستادم وگل نرگس که خودم عاشقش بودم خریدم ...

پیداش کردم سر مزارش نشستم نازنین وحیدی ...

گلارو دستم گرفتم وشروع کردم پرپر کردنشون ...

سلام نازنین خوبی ...من خوب نیستم قلبم درد میکنه یعنی قلب تو ...نه درد جسمی خودش درد میکنه اره امروز پیش امیر حافظت بودم نمیدونی چه طور بهم توپید ...

ولی معلومه خیلی دوستت داشته ها گریه میکردم خودمو روی قبرش پرت کردم نازنین تو بگو چیکار کنم ...

نازنین من عاشق شدم عاشق امیر تو ...نازنین توام هروقت میدیدیش قلبت محکم میزد ...

میدونم پررویه اما امروز وقتی خواست بهم قرصمو بده دستش به لبم خورد ...نازنین لبام سوخت ی حس خوب به قلبم سرازیر شد ...ولی نگران نباش حتی بهم نگاه درست و حسابی نکرد ...

نازنین چیکار کنم سرم رو قبرش بود وزار میزدم ...دستی رویی شونم نشست وصدایی بسه دیگه گریه نکن ...

بلند شدم یک زن بود شاید هم سن خود نازنین ...

بهم لبخند زد وگفت چقدر گریه میکنی حتما دوست صمیمیش بودی اره ...

گفتم نه من وقت نکردم باهاش دوست بشم ...لبخند تلخی زد و گفت نازنین دختر خیلی خوبی بود ...دوستای زیادیم داشت چه تو دانشگاهش چه بچه های دارلترجمه اش 

گفتم ترجمه ...گفت مثل اینکه زیادم نازنینو نمیشناسی ...گفتم راستش میشه بدونم شما چیکارش میشی؟

گفت من شبنمم دختر خاله نازنین اما از خواهرم بهش نزدیکترم چون نازنین خواهر نداشت فقط دوتا برادر داشت ...

گفتم راستش من بارانا هستم کسی که قلب نازنین بهش پیوند خورده ...ماتش برد بعد منو بغل کرد وگفت پس اون دختر تویی ...

الان با دختر خاله نازنین توی کافی شاپ نشستم فکرم مشغوله با صدای شبنم به خودم اومدم 

خوب بارانا جان چیکار میکنی ...لبخندی زدم و گفتم دانشجوام 

گفت چه عالی چه رشته ای ؟گفتم پزشکی ...

برق تحسین رو تو چشماش دیدم گفت عالیه عزیزم من همیشه فک میکردم اینایی که دکتری میخونن دو حالت داره یا خیلی باهوشن یا خیلی پولدار که ازاد میرن حالا تو کدومشونی

گفتم من دولتی میخونم بازم گفت افرین ...

بعدم گفت نمیخوای بگی امروز چت شد که اونجوری گریه میکردی ...نازنین خیلی دختر احساساتی بود ...مطمئنم امروز خیلی ناراحت شده که تو اونجوری گریه میکردی ...

گفتم راستش من رفته بودم پیش اقا امیر حافظ ازشون تشکر کنم ولی ...

شبنم گفت میدونم عزیزم نمیخواد بگی امیر عاشق نازی بود یعنی نازی دیونه امیر بود وامیرم دیونه نازی ...

هیچی نگفتم قهوه هامونو خوردیم گفتم میشه یک سوال بپرسم شبنم گفت حتما ...گفتم نازنین چیکاره بود به چی علاقه داشت ...راستش خیلی برام سواله چه طور با یک ارمنی اشنا شده بود ...

شبنم گفت اره تو که نازنین رو نمیشناسی اینقدر تعجب کردی وای به حال اشناها وقتی فهمیدن نازنین میخواد با یک ارمنی ازدواج کنه قیامت شد...

شبنم اهی کشید وگفت منو نازنین هم سن بودیم من تا دیپلم بیشتر نخوندم بعدش رفتم دنبال عشقم ارایشگری...

ولی نازنین خوند عاشق فرانسه بود پس رشته مترجمی فرانسه قبول شد ...

دختر خیلی احساساتیه بود عاشق پیانو بود اما نه وقتشو داشت و نه فرصت کرد ...

بعد ازا تمام درسش خیلی خواستگار داشت اما همیشه با من دردودل میکرد که دلش میخواد تا وقتی عاشق نشه ازدواج نکنه ...

من ازدواج کردم شوهرم نظامیه بعدم سرم با بچه گرم شد ...لبخندی زدو گفت دوقلو دارم دوتا پسر ...

گفتم خدا حفظشون کنه تشکری کرد و گفت داشتم میگفتم بعد درس تو یک داروالترجمه کار پیدا کرد و بعدم چند تا کتاب فروشی ...

سفارشاشونو انجام میداد ...قصه عاشق شدنش ماجراها داره ...

گفتم ببخشید میدونم کار دارید میشه کمی برام تعریف کنید ...

شبنم خندید وگفت توام مثل من فضولیا ...بعدم گفت راستش من دفتر خاطرات نازی رو دارم ازش گرفته بودم بخونم ولی دیگه مهلت نشد بهش بدم ...

میخواستم به شوهرش تحویل بدم اما چون مطمئنم نازی ناراحت نمیشد اگه تو میخوندیش پس بهت میدمش بخونش بعد به شوهرش بده...

سعی کردم از خوشحالی جیغ نزنم اخه خیلی دلم میخواست میدونستم چه طور با امیرحافظ اشنا شده ...

شمارمو به شبنم دادم قرار شد وقتی تونست بهم خبر بده دفتر رو ازش بگیرم ...

خداحافظی کردیم وبرگشتم خونه ...مامان داشت سبزی پاک میکرد لباسامو عوض کردمورفتم کمکش ...

گفتم مامان جون چرا اماده نمیخری...

مامان گفت عزیزم اونا مزه خوبی نمیده سبزی باید تازه باشه...

حرف حق جواب نداشت سبزیا که تمام شد رفتم کمی درس دانشگامو خوندم فردا کلاسداشتم واستاد کویز میگرفت...

امیر حافظ:

ساعت 8 شبه و دیگه حوصله مغازه رو ندارم اگه این دختره کنه میرفت درو میبستممهردادم فرستادم رفت...

دختره دوساعته داره دنبال یک مجسمه میگرده وپیدا نمیکنه بازم صداش اومد ببخشیداقا میشه بیاید خدایا صبر...

رفتم به مجسمه فرشته ای اشاره کرد این چه قیمته ؟

گفتم خانوم این مجسمه طرح فرشته است کار فرانسه قیمتشم 780 هزار تومنه ...

با صدای اعصاب خورد کنش گفت وای چقدر گرونه ...نفسمو دادم بیرون وگفتممیتونید یک جنس مناسبتر انتخاب کنید که به بودجه تون بخوره ...

قیافشو کج کرد وگفت نه همینو میخوام بالاخره خرید ورفت ...خداروشکر ...

زدم از مغازه بیرون ودرشو بستم سوار ماشین شدم دلم گرفته بود دلم نازی رومیخواست ...

رفتم طرف خونه خودمون خونه من ونازی...وارد شدم سوار اسانسور شدم وطبقه شش روزدم ...

بالاخره اسانسور ایستاد بیرون شدم و طرف خونه رفتم تا خواستم در وباز کنم کهاقای رفیعی همسایه منو دید و سلام داد بعدم تسلیت ...

بالاخره رفت و منم وارد شدم از همون اول خونه شروع کردم نفس عمیق کشیدن بویعطر نازی همه جا بود 

رفتم تو اتاقمون چراغا رو روشن کردم همه جا گرد وغبار بود رفتم جلوی عکس ازدواجمون ایستادم 

عکسی که نازی به من تکیه داده بود از پشت و من دستمودور شکمش حلقه کرده بودم

دستمو روی عکس کشیدم و گفتم عزیزم خیلی بی معرفتی ...دلم برای خندهات لک زده...دیگه کی منو وقتی خسته از کار میام اروم میکنه ...دیگه کی برام فسنجون درستکنه ...نازی دلم صداتو میخواد ...نازی مثل دیونه ها شدم ...

بغضی که مدتی بود تو گلوم بود روشکوندم قطره اشک ریخت روی تخت نشستم و سرمو بادستام گرفتم ...

گفتم نازی من چیکار کنم بهم بگو نمیدونم چیکار کنم اگه خودکشی گناه نبودمیومدم پیش تو وبچه مون ...

اخه بیمعرفتا شما دو تا رفتین و منو تنها گذاشتین گریه میکردمو از نازی گلهمیکردم...

نازی بیا تا سرمو روی شونت بزارم ویکدل سیر گریه کنم ...اخ نازی کجایی که فقط برای تو گریه کنم جلوی تو ...

خوب که دلم خالی شد شروع کردم تمیز کردن وسایل ...گرد گیری ...ببخشید عزیزممیدونم دوست نداری خونمون کثیف باشه ...تقصیر منه رفتم پیش مادرجونشون ...

راستی نازی امروز چند تا مشتری داشتیم جالب ...نمیدونی که اخریش یه دختره بوداصلا انتخاب نمیکرد منو دیونه کرده بود ...

با صدای در به خودم اومدم رفتم در و باز کردم دختر سمیه خانوم بود بعد سلامدادن دیدم یک کاسه اش دستشه ...

گفت ببخشید صدای کسی میومد ...وای با خودم حرف میزدم حتما شنیده ...گفتم تیویروشن بود ...گفت راستش امروز برای نازی جون اش درست کردم به نیتش ...گفتم براتونبیارم تشکر کردم وبالاخره رفت ...

اومدم تو خونه و اش رو بردم تو اشپزخونه بوی خوبی میداد شروع کردم خوردن بعدمظرف روشستم واز خونه زدم بیرون ...

اومدم خونه مادرجونشون ...نیما هم بود هستی رو بغلم کردم سر میز شام بودنگفتم من چیزی خوردم ...

داشتم با هستی بازی میکردم که بابا هم اومد بالاخره همه غذاشونو تمام کردنمادرجون میوه اورد ...

برای هستی موز پوست کردم وخورد کردم گفتم مادرجون تصمیم گرفتم برگردم خونهخودمون ...

مادرجون گفت کجا پسرم تو اون خونه هم تنهایی من نمیزارم باید همینجا بمونی...کی برات غذا درست کنه خسته که برمیگردی ...

گفتم مادرجون من اونجا تنها نیستم نازی هم هست ...مادرجون اشکاشو پاک کرد وگفتپسرم نازنین برای هم ماها تا ابد زندست اما مرد نیاز به کسی داره ...

خلاصه مادرجون نذاشت برم خونمون وگفت کمی دیگه بمونمپیششون 

بارانا:

امروز رفتم دیدن شبنم ارایشگاش خیلی قشنگ بود دفتر رو بهم داد و بعد مدتی زودبلند شدم دلم میخواست سریع بخونمش ...

کنجکاوی داشت منو میکشت ...بالاخره اومدم تو خونه و سریع رفتم تو اتاق وخودمو روی تخت انداختم ...

مثل گشنه ای که به غذا هجوم میبره به کیفم هجوم بردم و دفتر رو برداشتم یکسررسید با چرم قهو ه ای...

روی تخت نشستم وشروع کردم خوندن ...دفتر رو که باز کردم متنی صفحه اولش بزرگ نوشته شده بود...

ایستادن اجبار کوه است 

رفتن سرنوشت آب 

افتادن تقدیر برگ وصبر پاداش ادمی

پس بی هیچ چشم داشتی محبت کنیم 

که همه ما خاطره ایم...

چه جمله تکان دهنده ای بود شروع کردم خوندن اوایلش از خانوادش نوشته بود خوندموخوندم تا اینکه بالاخره رسیدم به صفحه ای که بزرگ نوشته بود 

فکربودنت دیوانه ام می کند ...

آخ اگر باشی ...برایت دیوانگی را تمام خواهم کرد ...

خاطرات نازنین :

هیچ وقت فک نمیکردم از یک پسری خوشم بیاد اما یک روز بهاری درست مثل همه روزهاکه رفته بودم دارالترجمه و تو دفترنشسته بودم بهاره اومد وگفت وای نازی نمیدونی چهچشمایی داره 

خندیدم وگفتم کی رو میگی دختر ...گفت همون جیگری که بیرون اتاق نشسته ...

گفتم تو به خاطر همین موضوع اینجوری پریدی تو اتاق بهار خندید وگفت اگه توامببینیش همینجوری میپری ...

صدای در اومد بفرماییدی گفتم پسری قد بلند وارد شد اولین چیز ی که در چهرش توجه ادمو جلب میکرد چشمای ابیش بود 

بهاره اشاره ای کرد انقدر تابلو بود که پسره پوزخندی زد به بهاره چشم غره ایرفتم که سریع جیم شد 

گفتم بفرمایید بنشینید ...نشست و تکیه داد به صندلی و با خونسردی نگام کرد ...

گفتم 

ببخشید اقای ... با صدای رساش گفتاریس آینتابیان هستم

مثل خنگا نگاش کردم که نمیدونم صورتم چه طوری بود کهلبخندی زد وگفت بنده ارمنی هستم 

گفتم چه کمکی میتونم بهتون بکنم ...گفت راستش بنده یک ترجمه دارم یعنی خودم که خیر برادرم اریستا ...

عجب اسم ها دارن ...گفت اورده ترجمه اش کنم منم گرفتم فعلا تا یک ماه دستم چند تا ترجمه هست بعدش ایشالله کارتونو انجام میدم ...

پسره هم گفت کار بنده فوریه من الان با رئیس اینجا صحبت کردم گفتن شما کارمو سریع انجام میدید ...

عجبا گفتم من نمیتونم شما رو به همکارم ارجاع میدم پسره هم اخمی کردوگفت من باید یک صحبتی با رئیستون داشته باشم ...

واقعا عصبانی شدم داشت منو تهدید میکرد ...گفتم هر کاری دوست دارید انجام بدید ...پسره هم رفت...

هرچی قیافه داشت اخلاقش صفر بود ...چند دقیقه طول کشید که درباز شد و اقای ریحانی رئیسمون اومد پشتشم اون پسره پررو...

اقای ریحانی گفت خانوم وحیدی لطفا کار ایشونو هرچه سریعتر انجام بدید ...گفتم ببخشید اقای ریحانی بنده به ایشونم عرض کردم که فعلا چند تا کار دستمه ونمیتونم بعد یک ماه ایشالله انجام میدم ...

ریحانیم گفت هرچه کار دارید به خانوم شمس بسپرید وکارایشونو انجام بدید ...دلم میخواست این پسره رو بکشم ...

بهش نگاه کردم با تمسخر بهم نگاه کرد خلاصه ریحانی رفت و من واین اقای به اصطلاح محترم موندیم ...

گفتم متنتون چیه ؟از تو کیفش یک پوشه در اورد وجلوم گذاشت گفت تا یک ماه دیگه لازمش دارم ...

ازش برگه ها رو گرفتم و شمارشم گفتم بالاشون بنویسه تموم شد اطلاع بدم ...رفت...

میخواستم بقیه شو بخونم که مامان صدام زد دفتروبستم ورفتم بیرون مامان گفت بارانا جان من میرم خونه خاله ت ...غذا امروز با تو عزیزم ...

چشمی گفتم ومامان رفت ...

***

بعد کلی فسفر سوختن تصمیم گرفتم لازانیا درست کنم ...موادشو اماده کردم ...

لازانیاها رو از اب جوش کشیدم بیرون و مشغول چیدنشون شدم روشم پر پنیر پیتزا کردم اخه عاشقشم...

بعد هم باید زنگ میزدم به مریم همکلاسیم ...باید میرفتم جزوشو میگرفتم زنگ زدم ...ادرس خونشونو گرفتم ...

در همین ضمن باربد رسید ...بعد کلی التماس ماشینشو ازش گرفتم وگفتم مواظب غذا هم باشه ...

سوار ماشین شدم وحرکت کردم طرف خونه مریم ...خونشون از خونه ما دورتر بود ...

خونشون پونک بود ...بالاخره رسیدم و ماشین رو پارک کردم ...

یک اپارتمان بود واحد چهارم ...زنگشونو زدم که صدایی خانومی اومد ...بهش گفتم با مریم کار دارم درب رو زد ...

وارد شدم سوار اسانسور شدم ...تو طبقه 4 ایستاد و بیرون زدم و به طرف در خونشون رفتم ...

زنگ رو که زدم مریم در وباز کرد بعد احوالپرسی گفتم جزوتو بیار که منو به اصرار تعارف کرد به خونشون ...

با هم داخل شدیم خونه قشنگی بود نشیمن بزرگی داشت ...اشپزخونه سمت راست بود وراهروی اتاقا سمت چپ...

وارد اتاقش شدیم ست اتاقش سفید ابی بود ...روی تختش نشستم و مریمم رفت از اتاقش بیرون ...

بعد چند دقیقه با سینی شربتی اومد ...شروع کرد از استادا گفتن ...

امار بچه هارم داشت گفت بارانا میدونی کریمی وصناعی باهم ازدواج کردن ...

با تعجب نگاش کردم وگفتم واقعا ...گفت اره ...خیلی تعجب کردم اون دو تا تو کلاس اینقدر با هم کل کل میکردن ...

که صدای استادا هم در میومد ...دیگه باید میرفتم بلند شدم و گفتم من دیگه میرم ناراحت شد ...بالاخره از اتاقش زدیم بیرون ...که یک پسر از در خونه وارد شد ...

تا ما رو دید اون تعجب کرد و مریم ما رو معرفی کرد گفت برادرم مرصاد ...ودوستم بارانا ...

برادرش خوشبختمی گفت مریم گفت چرا داداش دیر اومدی ...مرصادم گفت هیچی نمیدونم کدوم بی فرهنگی ماشینشو کنار درب پارکینگ پارک کرده حالا که پنچرش کردم میفهمه هر جا نباید پارک کنه ...

ناخوداگاه گفتم وای نه ...ماشین باربد ...

مریم گفت چی شده بارانا جان ...گفتم هیچی من باید برم و سریع خداحافظی کردم ...

اهم در اومد لاستیک رو پنچر کرده بود حالا خوبه فقط یکی رو پنچر کرده ...درعقب رو باز کردم ...جک رو دراوردم ولاستیک زاپاس رو ...

تا خواستم شروع کنم در اپارتمان مریمشون باز شد و برادرش بیرون شد ...تا منودید لحظه ای با تعجب نگام کرد وبعد قیافش شرمنده شد...

گفت این ماشین مال شما بود ...گفتم مال من نه مال برادرمه...

مرصاد گفت واقعا معذرت میخوام نمیدونستم مال شماست...

گفتم نه راستش منم مقصرم ...من میخواستم سریع جزوه رو از مریم جون بگیرم کهمنو به اجبار دعوت کرد ...وگرنه اینجا پارک نمیکردم ...

خواستم جک رو بزنم که گفت اگه اجازه بدید خودم خرابش کردم خودم درستش میکنم...

گفتم نه زحمت میشه ...گفت بیشتر منو شرمنده نکنید ...

من عقب واستادم واون لاستیک رو عوض کرد ...خوب حقشه تقصیر خودش بود...بالاخره تمام شد ازش تشکر کردم که خواهشمی گفت و منم حرکت کردم ...

اومدم خونه باربد جلوی تیوی نشسته بود وداشت فوتبال میدید وتخمه میشکست ...

گفتم وای ببین چیکار کردی پوست تخمه ها رو روی زمین ریختی ...باربد گفت ولش کنجان من وسط فوتبال بارا...

گفتم اصلا چه معنی داره نمیدونم این فوتبال چی داره شما پسرا کشته ومردشونید...

باربد گفت حالا شوهر جناب عالی رو هم میبینیم ...یک لحظه فکرم به امیرحافظرفت یعنی اونم عاشق فوتباله ...

به خودم پوزخند زدم من وامیر حافظ اصلا کنارهم جمع نمیشیم 

مامانم رسید بابا هم طبق معمول بیمارستان بود ...لازانیای دستپختم رو خوردیمو باربد گفت دیگه وقت شوهر کردنته...

منم با شیطنت گفتم باشه داداشی اول برای تو یک زن داداش میاریم بعد نوبت منه...

مامان باز از فواید ازدواج باربد گفت ...منم گفتم راست میگه مامان من دوستایی خوبی دارم 

باربد گفت همینم مونده از رفیقایی تو زن بگیرم جغله ...

گفتم توباز به من گفتی جغله بعدم دلتم بخواد دوستاییمن همشون خانوم دکتر و باسوادن ...خلاصه قرار شد مامان برای باربد دنبال زن بگرده...

بازم اومدم تو اتاق تا دنباله خاطرات نازنین رو بخونم ...

خاطرات نازنین :

روزها میگذشت ومن اصلا اون پسر وترجمه شو از یاد برده بودم ...تا اینکه یکروز شبنم خیلی اصرار کرد بریم خرید ...

با هم رفتیم خرید پاساژا رو میگشتیم و از هرچی خوشمون میومد نگاهی مینداختیم...

از کت و کول افتاده بودم شبنمم که خیلی سخت خرید میکرد برعکس من که تا چیزیمیدیم و خوشم میومد میخریدم ...

تا اینکه به یک مغازه ساز فروشی رسیدیم ...همش عاشق پیانو بودم ...با شبنموارد شدیم و من داشتم به پیانوهاش نگاهی میکردم ...

پسره اومد وشروع کرد مشخصات پیانوها رو گفتن چقدر گرون بودن هر کدومشون حدودچند میلیون ...

صدای اشنایی اومد فرید کجایی ؟پسره که کنارم بود گفت الان میام داداش ...

بعدم رفت منو شبنم داشتیم نگاه میکردیم که شبنم گفت نازی چقد پسره خوشگله...گفتم کی رو میگی ...گفت همون پسره ایکه الان داخل مغازه شد ...

برگشتم به همون سمت خدای من این پسره بود اسمش چی بود اهان اریس ...فک کنماسمشو بلند گفتم که شبنم گفت کلک میشناسیش ...

گفتم نه بابا یکی از مشتریایی دارالترجمه است ...شبنم با بدجنسی گفت تو اسمتمام مشتری ها رو از بری ...

گفتم بابا این ارمنیه فامیلیش خیلی سخته اسمشم چون منو یاد الیس در سرزمینعجایب مینداخت یادم موند اریس هست اسمش...

شبنم گفت حیف به هم نمیخوریم اون ارمنیه و من مسلمان وگرنه میرفتمخواستگاری...

خندیدم گفتم اونم راضی میشد ...شبنم با قیافه حق به جانب گفت مگه من چمه تازهازش سرترم ...

با این حرفش زدم زیر خنده ...که صاحب مغازه و اون پسره برگشتن طرفم ...

از خجالت سرم رو پایین انداختم ...که صداش اومد به به خانوم مترجم شما کجااینجا کجا ...

گفتم سلام گفت سلام عرض شد اگه سازی میخواید میتونم کمکتون کنم ...

گفتم ممنون فقط داشتم نگاه میکردم ...گفت راستی ترجمه متن تموم شد ...اخخدایا یادم اومد اصلا طرفش نرفته بودم گفتم دوهفته دیگه ...

پسره گفت خانوم من تا یک هفته دیگه لازمش دارم باید به دست برادرم برسونمش...

گفتم اخه خیلی زیاده هنوزم شروعش نکردم ...با اخم پسره فهمیدم لو دادم کهمتنشو هنوز شروع نکردم ...

پسره گفت من تا هفته بعد متن رو ازتون میخوام اگه هم اماده نکنید حتما برای انتقاد به مدیریتتون سری میزنم ...

با ناراحتی گفتم تهدید نکنید اقا ...گفت من تهدید نمیکنم مقصر شما هستید که وظیقه تونو به درستی انجام نمیدید...

گفتم شما وظیفه منو تعیین نمیکنید ...گفت من به عنوان ارباب رجوع باید ضعفاتونو بهتون یاداوری کنم ...

حوصله پسره رو نداشتم گفتم من وقت ندارم با شما بحث کنم ودست شبنم رو گرفتم وزدم بیرون ...

تو راه موضوع رو به شبنم گفتم که شبنم گفت خوب حق داشته بهت گفته متنشو زود میخواد تو یادت رفته ...

با حرف شبنم ناراحتیم بیشتر شد گفتم تو طرف منی یا اون پسره بیریخت...

شبنم گفت واقعا که نازی حیف اون پسره جذاب نیست بهش میگی بیریخت ...

خلاصه اومدم خونه ومتنشو برداشتم باید حال این پسره رو میگرفتم ...شروع کردم ترجمه کردن ...اما بعضی جاهاش رو اشتباه ترجمه کردم ...

حقشه پسره ننر اصلا برام مهم نبود که کارم زیر سوال بره یا چیز دیگه ای اون لحظه فقط فکر تلافی بودم ...

بعد یک هفته که متنش تمام شد با شمارش تماس گرفتم ...

پسره مثل طلبکارا گفت چون تاخیر تقصیر شماست و من وقت ندارم بیام متن رو بگیرم برام باید بیارید با این ادرس...

گفتم مثل اینکه اشتباه متوجه شدید ...بنده پیک نیستم خودتون بیاید متنتونو ببرید...

پسره هم گفت باشه من میام اما تاخیرتونو به مدیریت گذارش میدم ...

دلم میخواست پسره رو بکشم وقتی دید ساکتم گفت لطفا امروز به دستم برسونید ...گفت ادرس رو اس میکنم ...

خدایا منو صبر بده کاری دست خودم و این پسره ندم ...ادرس یک مغازه رو فرستاد ...

ظهر با تاکسی رفتم مغازه بزرگ وزیبایی بود وارد شد م...چه وسایلایی زیبایی فک کنم همشون عتیقه بودن...

یک پسره اومد وگفت چی میخوای تا دهنمو باز کردم چیزی بگم صدای اومد ایشون با من کار دارن مهرداد تو برو ...

خودش بود چقدر امروز جذاب شده بود تیشرت ابی پوشیده بود که به چشماش میخورد ...

وقتی دید دارم نگاش میکنم با تمسخر گفت اگه انالیزتون تمام شد لطفا ترجمه ها رو بدید البته اگه یادتون نرفته بیارید ...

بااینکه ضایع شده بودم اما گفتم من اینجا چیزی برای نگاه کردن نمیبینم ...

با ابروهای بالا رفته نگام کرد وگفت بله صحیح ...از تو کیفم متن رو برداشتم وطرفش گرفتم ...

متن رو از من گرفت و گفت یک لحظه منتظر باشید حق الزحمتونو بیارم ورفت اون طرف مغازه ...

داشتم به یک ساعتی نگاه میکردم که سر یک شیر بزرگ بود خیلی جالب بود ازش خوشم اومد ...

دستمو روش کشیدم قیمتش پایینش زده بود خدای من 530 هزار تومن ...چه خبره ...

کنارش هم یک مجسمه کوچولو بود یک دختر اروم برش داشتم ...از اینم خوشم اومد اما 120 هزار تومن قیمت داشت ...

زیاد بود روی میز گذاشتم که صدای از پشتم اومد به عتیقه جات خیلی علاقه دارید ...

چون یک هویی صدا اومد سریع برگشتم که گوشه کیفم به میز اصابت کرد ...و در صدم ثانیه صدای افتادن چیزی اومد ...

نه خدایا از ترس چشمامو بستم کمی گذشت اروم چشمامو باز کردم ...نه مجسمه دخترک افتاده بود وسرش جدا شده بود...

مطمئنا رنگم پریده بود با صدای لرزانی به پسره که ایستاده بود گفتم متاسفم من ...اصلا متوجه نشدم چی شده راستش من ...

حالم اصلا خوب نبود دستمو به سرم گرفتم و خواستم پخش زمین بشم که دستمو به کنارم چنگ زدم تا از افتادنم جلوگیری کنم ...

خدایا به بازوی پسره چنگ زده بود حالم خرابتر شد که پسره با دستاش بازوهامو گرفت وگفت شما حالتون خوب نیست بزارید کمکتون کنم ...

منو برد طرف صندلی چقدر از اینکه تو بغل یک پسر غریبه بودم خجالت میکشیدم اما اون لحظه پاهام قدرت نداشت ...واقعا عطر خوش بویی داشت ...بعدم برام ابمیوه ای رفت اورد و نیشو طرف دهنم گرفت...

خواستم از دستش بگیرم که گفت شما الان ضعف دارید بزارید کمکتون کنم ...اون ابمیوه رو برام گرفته بود ومن خوردم ...

بارانا:

به اینجایی دفتر که رسیدم پیش خودم فک کردم چقدر تشابه ...منم تو مغازه امیر حافظ ضعف کردم و اون کمکم کرد درست مثل نازنین ...

خواستم بقیه شو بخونم که تلفنم زنگ خورد ...گوشی رو برداشتم صدای دختری بود گفت خانوم جاوید گفتم بله بفرمایید ...

گفت شما خواهر اقای باربد هستید ته دلم خالی شد گفتم بله چه اتفاقی افتاده ...

گفت من از بیمارستان تماس میگیرم ...تپش قلبم زیاد شد...

سریع خودمو رسوندم بیمارستان خدا میدونه چقدر حول کردم تا رسیدم ...

از پذیرش اسم باربد رو که پرسیدم دیدم یک دختر به طرفم اومد یک دختر با صورت تقریبا سبزه ولی بانمک بود چشماشم سبز بود 

تا منو دید گفت نگران نباشید من همکار اقای جاوید هستم چیزیشون نشده فقط دستشون در رفته

گفتم خانوم برادرم کجاست ...منو راهنمایی کرد طرف اتاقی ...باربد بود با دست بسته ...

تا دیدمش اشکام ریخت وگفتم داداشی چه بلایی سرخودت اوردی ...

باربد گفت ا دیونه من خوبم فقط دستم دررفته اینکه اینهمه گریه نداره ...

در همین ضمن دختره اومد وگفت ببخشید اقای جاوید مثل اینکه خواهرتونم اومد من رفع زحمت میکنم ...بازم معذرت میخوام بی دقتی من بود...

باربد گفت خواهش میکنم خانوم زاهد شما ببخشید تا اینجا زحمتون شد ...خلاصه من داشتم به تعارفات اینا نگاه میکردم که دختره رفت ...

باربد گفت خوب دکتر گفته میتونم برم بریم ماشینم تو محوطه بیمارستانه ...گفتم باربد نمیخوای بگی چی شده ...

باربد گفت بابا هیچی امروز حواسم نبود داشتم از خیابون رد میشدم که اینجوری شد...گفتم فک کردی من خرم پس این دختره کی بود چی میگفت ...

باربد گفت هیچی بریم دیگه از یک مریض که اینهمه سوال نمیکنن ...فهمیدم دلش نمیخواد بگه اصرار نکردم اومدیم خونه ...

بماند مامان تا باربد رو دید میخواست غش کنه وبابا شب اومد چقدر ملامتش کرد وقتی از خیابون رد میشه حواسش کجاست مگه بچه است ...

ولی من تو فکر اون دختره بودم باید ته تویی قضیه رو در بیارم باربد مشکوک بود فجیع ...

دوروز گذشت باربد مرخصی گرفته بود وخونه بود و فقط خودشو برای مامان لوس میکرد خرس گنده 

خوبه ترکش نخورده از صد تا دخترم بدتره ...شب از اتاقم اومدم بیرون خواستم برم یک سر به باربد بزنم ...طرف اتاقش رفتم تا خواستم در بزنم صدای ضعیفش میومد داشت با کسی حرف میزد منم که فضول بازم گوش ایستادم ...

اروم لایی در وباز کردم باربد کنار بالکن اتاقش ایستاده بود و میگفت :خواهش میکنم من که گفتم کاری نکرده 

خودتونو ناراحت نکنید ...نه دیگه درد نمیکنه ...

بله دکتر گفته دوهفته دیگه باز کنم ...

نه شاید هفته دیگه بیام سر کار ...نفرمایید وظیفم بود ...شما که صدمه ای ندیدید ...

ممنون از پدر محترم تشکر کنید ...

پروانه خانوم مواظب خودتون باشید شبتون خوش...

به به باربد هم شناگر ماهریه ...بعد تمام شدن تلفنش نفسشو داد بیرون و گفت خدایا شکرت ...

تا برگشت ترسید وگفت تو اینجا چیکار میکنی بارا ...کی اومدی

خندیدم وگفتم تازه اومدم داداشی راستی پروانه جون خوب بودن ...رنگش پرید وگفت تو باز گوش واستادی ...

گفتم حرص نخور باری جون خوب اگه نمیخوای به مامان جواب پس بدی زود تند سریع بگو پروانه کی بود هان...

باربد روی تخت نشست وگفت از دست تو با ادم مریض اینجوری برخورد میکنن...

گفتم تا چند دقیقه پیش که سالم بودی بگو دیگه داداشی ...

باربد خندید وگفت تو باز خودتو شبیه شرک کردی ...باشه اما باید قول بدی به مامان نگی 

دستم روروی قلبم گذاشتم وگفتم به شرافتم قسم ...

گفت دختر رئیس شرکتمونه اسمش پروانه است پروانه زاهد ...

چقدر زاهد اشنا بود اهان اون دختره تو بیمارستان ...باهیجان گفتم وای اون دختره تویی بیمارستان 

خندید وگفت اره خودش بود ...گفتم کلک چرا اونجا بود ...

گفت راستش مدتیه که چه طور بگم ازش خوشم اومده ...سریع پریدم طرفش وبغلش کردم گفتم اخ جون داداش ...

خندید وگفت بشین شیطون حرفمو بزنم ...خلاصه اون روز داشتم از در شرکت میزدم بیرون که دیدمش ...مهندسی معماری خونده وتو یکی از پروژهایی شرکتم هست

داشت از خیابون رد میشد وبا تلفن حرف میزد و اصلا متوجه نبود موتوری بهش نزدیک میشد ...

هیچی دیگه منم فردین بازی در اوردم وپریدم طرفش ونجاتش دادم ودستم داغون شد...

گفتم پس دوستش داری باربد لبخند تلخی زد وگفت چه فایده باباش داره شوهرش میده...

***

گفتم نه به کی ...باربد گفت به یکی از مهندسایی شرکت ...

ولی ادم خوبی نیست خودم دوسه بار دیدم با منشی تیک میزنه ...

گفتم خوب باربد بهش بگو ...گفت چی بگم معلومه خودشم مایل نیست باباش هم قبولنمیکنه ...معلوم نیست این پسره چه طور اعتماد زاهد رو به خودش جلب کرده ...

دلم برای داداشم سوخت بعد مدتها عاشق شده بود اونم اینجوری شد...

خلاصه اومدم تو اتاقم و دیگه خواستم بخوابم چشمامو بستم بازم چهره امیر حافظتو ذهنم اومد ...

چقدر دلم براش تنگ شده بود اره تنگ شده بود ...درسته از من بدش میومد اما منحتی براخمشم دلم تنگ بود ...

پوفی کشیدم دارم دیونه میشم اره من کجا اون کجا ...

صبح با اژانس رفتم دانشگاه ...یک کلاس داشتم با دکتر زارع ...از اون استادگنده دماغا ...

با اینکه سنی ازش گذشته بود هنوز تدریس رو ول نمیکرد ...البته خدایی درس دادنشعالی بود ...

رفتم روی صندلیا نشستم کنار مریم بودم ...جزوشو از کیفم در اوردم وبهش دادم 

هنوز استاد نیومده بود مریم گفت وای بارا مرصاد گفت با ماشینت چیکار کردهاینقده دعواش کردم ...

گفتم چیکار کردی دختر تقصیر منم بود البته بیشتر تقصیر تو بود چون من خواستمزود برگردم تو اصرار کردی بریم خونتون و اون اتفاق افتاد ...

مریم خندید و گفت بیچاره داداشم معلوم بود خیلی ناراحت شده ...گفتم داداشت باشما زندگی میکنه ...مریم گفت نه با پدربزرگم چون اون تنهاست ...

اهانی گفتم که استاد اومد شروع کرد درس دادن ...کل تایم کلاس با کسلی من تمامشد ...

بالاخره کلاس تمام شد مریم بعد کلاس منو کشت باداداشش هی میگفت مرصاد اله و بله مثل اینکه کارمند بانک بود ...از در دانشگاهاومدیم بیرون خواستم برم سوار تاکسی بشم که مریم دستم و گرفت وگفت ببین کی اومد هدنبالم ...برگشتم مرصاد بود با زانتیایی سفیدش ...

اصلا حوصله خودمم نداشتم چه برسه حوصله برادر مریم رو ...رفتم جلو وسلام دادم ...جواب سلاممو داد وگفت مریم اگه دوستت ماشین نداره میرسونمشون ...

گفتم ممنون خودم میرم مریم دستمو کشید وگفت بشین بابا ..خودتو لوس نکن ...

به اجبار درعقب ماشین رو باز کرد ومنو هول داد داخل وخودشم جلو نشست ...

مرصادم سوار شد و بعد گرفتن ادرس از من یک موزیک ملایم گذاشت...

از شیشه به بیرون چشم داشتم و تو فکر خودم بودم ...سرمو برگردوندم که با مرصاد از تو اینه جلو چشم تو چشم شدم ...تا منو دید نگاهشو گرفت وجلوشو نگاه کرد ...

بالاخره منو رسوند و بعدم رفت وارد خونه شدم گفتم سلام براهالی خانه ی سبز ...مامان از اتاق بیرون اومد وگفت سلام دختر گلم ...

خوبی مامان جان ...تشکر کردم ...

بوی کیک خونگی مامان همه جارو پر کرده بود بعد تعویض لباسم گفتم مامان جون چه کردی ..چه بوی وبرنگی راه انداختی ...

مامان گفت ای دختر من نگران ایندتم اخه تو فردا بری خونه شوهر سر یک هفته برت میگردونن ...

گفتم ا مامان دلشونم بخواد دختر به این خوبی خوشگلی با کمالاتی ...مامان گفت بسه دیگه اینقدر خودتو تحویل نگیر بچه ...

گفتم نهار اماده است ...مامان گفت اره عزیزم برو باربد رو صدا کن ...گفتم ا باربد خونه است ...مامان اهی کشید وگفت اره نمیدونم بچم چشه ...چند روزه تو خودشه از وقتی دستشو باز کرده به جایی اینکه روحیه اش بهتر بشه بدتر شده ...

من درد باربد رو میدونستم ...رفتم در اتاقش ودر زدم که گفت بیا داخل وارد شدم روی تختش نشسته بود و به اهنگ غمگینی گوش میداد ...نه داداشمون از دست رفت ...

گفتم باربد داداشی سلام خوبی...بی حوصله گفت سلام ...گفتم نمیایی نهار ...گفت نه میل ندارم ...

گفتم راستشو بگو باز چی شده ...باربد گفت بارا گفتم جانم داداشی ...گفت برای پروانه اخر هفته خواستگار میاد ...

گفتم چی ؟گفت اره همون مهندسه است ...

خیلی ناراحت بودم گفتم خوب داداشی نمیتونی یک کاری بکنی...باربد گفت چیکار میتونم بکنم ...

گفتم خوب مگه نمیگی ادم خوبی نیست خوب براش یک تله بزار ...

باربد نمیشه چیکار کنم ...نمیدونستم بگم یانه ...

گفتم راستش میتونیم یک دختر رو تو راهش قرار بدیم و بعدم عکس وفیلم بگیریم به پدر پروانه نشون بدیم ...

باربد کمی فک کرد وگفت کی راضی میشه کمکمون کنه ...

گفتم راستش اگه بزاری من...داد باربد در اومد تو یعنی من اینقدر بی غیرت شدم دیگه این حرفتو نزنی که قاطی میکنم ...

گفتم باشه بابا قیصر چه خبرته ...راستی اسمش چیه ...باربد گفت اسم کی؟

گفتم عاشقیا ها !اسم رقیبت دیگه ...اهی کشید و گفت داریوش زند ...داشتم فک میکردم که مامان اومد وگفت خوبه اومدی اینو بیاری خودتم موندگار شدی ...

خلاصه با باربد اومدیم نهار بخوریم فکر من کلا مشغول بود باید کاری برای برادرم میکردم اره ...

بعد نهار زنگ زدم به مریم و شیدا بچه های دانشگاه وقرار گذاشتم کافی شاپ روبه رویی دانشگاه ...

الان روبه رویی دانشگاهم و دارم طرف کافی شاپ میرم ...

بچه ها پشت میز بودن تا دیدمشون سلام دادم و نشستم ...بعد گارسون اومد وسفارش هات چاکلت دادم و به بچه ها که با نگاه پر سوال منو میدیدن نگاه کردم...

موضوع باربد رو تعریف کردم ونقشه خودمو ...مریم گفت این دیونگیه ممکنه برات دردسر درست بشه ...

گفتم چه دردسری من باید به باربد کمک کنم نمیدونی روزا چقدر تو خودشه ...اگه برادر خودتون هم بود همینو میگفتید...

خلاصه قرار رو برای فردا گذاشتم با هم نقشه کشیدیم من فردا موقع تعطیلی سر راه زند قرار بگیرم وبا موبایلم صداشو ضبط کنم و بچه ها عکس بگیرن ...

ساعت 7 غروبه نمیدونم مردک برچی از شرکت وامونده نمیاد ...به مامان گفتم امشب پیش مریم میرم ودیر میام...

بالاخره شیدا تک داد داره به سمتم میاد کنار ماشین باربد ایستادم وکاپوتشو بالا دادم مثلا خراب شده...

امیدوارم منو ببینه یعنی اگه نبینه کوره یارو ...با اون مانتو جیغی که من پوشیدم و اون شکلم باید ببینه خدایا ببخش کلی ارایش کرده بودم وکفشایی پاشنه بلندمم پوشیدم کلاگیس قهوه ای شیدا رم سرم کردم وموهارو کج ریختم ...جیگری شده بودم برای خودم ...

صدای ماشینی اومد هی با خودم بلند غر میزدم خدایا چرا خراب شد ...اعصابم داغونه ...

صدای خاموش شدن موتور ماشین اومد خدا کنه ...خودش باشه اوه ...صدای قدمهایی اومد وبعدصدای مردانه ای خانوم مشکلی پیش اومده ؟

برگشتم طرفش یک مرد حدودا همسن باربد چشم عسلی خوش قیافه بود واقعا ولی داداش منم چیزی کم نداشت ...

فک کنم متوجه خیرگی نگاهم شد که بالبخند گفت میتونم کمکتون کنم ...گفتم سلام اوه ببخشید اصلا حواسم نبود راستش خراب شده اعصابمو داغون کرده هیچ کسی هم نیست کمکی کنه ...

زند لبخند زد وگفت چه ادمایی یک خانوم باشخصیت رو اینجوری کنار خیابون تنها ول میکنن ...گفتم همه که مثل شما جنتلمن نیستن اقای...

ذوق زده شد مثل اینکه به یک خر تیتاب بدن گفت داریوش زند هستم خانمی وشما ...عق خانمی با ناز گفتم خوشبختم اقای زند بنده هم رز هستم دستشو اورد جلو و گفت خوشبختم رز عزیز ...

حالم ازش بهم میخورد ولی ناچار بودم دست دادم کمی دستمو توی دستش نگه داشت حالم داشت بد میشد...

بعدم زند گفت خوب خانمی بیا میرسونمت هر جابخوای گفتم وای راست میگی اقای زند ...

اخم مصنوعی کرد وگفت بهم بگو داریوش من برای تو فقط داریوشم ...لبخندی زدمو وگفتم ممنون داریوش جان...

در جلو ماشین مزداشو باز کرد نشستم داخلش البته بعد قفل کردن ماشین باربد بیچاره ...اگه میفهمید منو میکشت ...

ماشین رو حرکت داد وموزیک انگلیسی همه جارو پر کرد 

I Carry Your Heart with Me

I carry your heart with me (I carry it in

my heart) I am never without it (anywhere

I go you go, my dear; and whatever is done

by only me is your doing, my darling)

I fear no fate (for you are my fate, my sweet) I want

no world (for beautiful you are my world, my true)

and it's you are whatever a moon has always meant

and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows

(here is the root of the root and the bud of the bud

and the sky of the sky of a tree called life; which grows

higher than the soul can hope or mind can hide)

and this is the wonder that's keeping the stars apart

I carry your heart (I carry it in my heart)

by: E.E.Cummings

تو راه گفت رز عزیز موافقی بریم شام بخوریم و بیشتر با هم اشنا بشیم ...گفتم حتما باعث افتخار منه داریوشی...

خلاصه اومدیم رستوران اینم که افه جنتلمنی در وبرام باز کرد ...سرمیزی نشستیم گارسون گفت چی میل دارید ...زند بهم نگاه کرد وگفت عزیزم چی میخوری!جان به این زودی شدم عزیزم ...لبخندی زدمو وگفتم هرچی تو میخوری عزیزم ...

خلاصه سفارش شیشلیک داد خوبه منم گشنه ام بود ...تا وقتی غذا رو بیارن هی از زیبایم تعریف کرد ...از اینکه همش منتظر یک دختر با خصوصیات من بوده و با هم اشنا بشیم و بعدم ازدواج...

خاک تو سرش پس پروانه چی ؟غذارم که اوردن هی با چنگالش طرف دهنم غذا میگرفت حالم بد بود اما برای اینکه میدونستم بچه ها همین اطرافا و عکس میگیرن بالبخند دهنمو باز میکردم ...

خلاصه بلند شدیم دستمو گرفت خدایا کی تموم میشه ...قرار شد کمی قدم بزنیم ...همینطور که راه میرفتم گفتم داریوشی ؟گفت جون دلم ...گفتم تو کجا کار میکنی ؟گفت ای شیطون خانوم بنده تو شرکتی مهندسم ...سریع گفتم ا حتما رئیستم یه دختر خوشگله واخم مصنوعی کردم ...

داریوشم خندید وگفت قربون حسودی کردنت نه عزیزم یک پیر پاتاله به نام زاهد حالم ازش بهم میخوره مثل کفتار میمونه فقط بلده پول جمع کنه ...

اهان پس اقا به خاطر پول میخواست پروانه رو بدبخت کنه دارم برات ...

با هر جون کندنی بود از دست این سریش زند خلاص شدم اگه میزاشتیش تا تو اتاقمم میومد خوبه ادرس الکی دادم که بره شماره الکی هم دادم قرار شد زنگ بزنم ...سنار بده آش به همین خیال باش...مردک بیشعور...

بعد رفتیم خونه مریم و من صدای ضبط شدشو بهش دادم و گفتم جاهایی اول اشنایی رو حذف کنه و جاهایی که بهم ابراز علاقه میکنه واز رئیسش میگه رو بزاره و روی سیدی بزنه عکسا رم جایی که در ماشین رو برام باز میکنه تو رستوران دستمو گرفته و بهم غذا میده رو چاپ کنه فردا بهم بده ...

بعدم اومدم خونه عجب کاراگاه بازی کردم ها ...فردا شد ازش عکس وسیدی رو گرفتم خوب شده بود مخصوصا جایی که داریوش بابای پروانه رو فحش میداد حالا باید فقط برای زاهد بفرستم ...

رفتم دم یک پیک و پاکت محتوی عکس وسیدی رو دادم وگفتم شخصا دست رئیس شرکت حاج حسن زاهد برسه ...داریوش زند کیش ومات!

تمام روز خوشحال بودم و به حال بد باربد تو دلم میخندیدم مامانم همش میگفت من بفهمم چی شده تو خوشحالی خوبه ...

شب با ارامش خوابیدم صبح دیدم باربد با کمر خمیده رفت ...تفلک تا ظهر چون بیکار بودم فیلم کره ای دیدم یک فیلم توپ به نام پسران برتر از گل ...خدایا من عاشق شخصیت گوجوپیو شدم البته بعد از امیر حافظ ...خاک تو سر جاندی که اول ردش کرد بی لیاقت ...

عصر صدای ماشین باربد اومد همون دیروز خودم شمع هاشو وصل کردم ودرستش کردم ...

تا وارد شد سلام بلندی گفت جعبه شیرینی دستش بود و میخندید مامان گفت چی شده پسرم ...

باربد گفت وای مامان عاشقتم یک پروژه توپ تو شرکت بهم دادن 

پروژه توپ !ماهم که خر بلانصبت ...بعد رفتن مامان گفتم چی شده کبکت خروس میخونه ...

باربد محکم بغلم کرد وگفت وای بارا همه چی درست شد باورت نمیشه امروز زاهد زند رو از شرکت بیرون انداخت و کلی دعوا کرد صداشونو میشنیدم مثل اینکه یکی از زنایی که زند اغفال کرده عکس هاشو به زاهد داده ...دیگه نیاز نیست ما کاری کنیم پروانه هم گفت باباش خواستگاری رو بهم زده ...

برادر ساده من با اون نامه ای که من ضمیمه عکسها کردم وتوش مثل زن شکست خورده از فریبی که داریوش به من داده براشون نوشتم معلوم بود اخراجش میکنه ...

اقا هنوز یادم نمیره اون لحظه ای که همه تو نشیمن نشسته بودیم و سریال شبکه 3رو نگاه میکردیم که باربد گفت...من باید یک چیزی به همتون بگم خیلی مهمه ...

مامان هم که زرت تیوی رو خاموش کرد که کاکل به سرش صحبت کنه ...ما هم که فیلمونگاه میکردیم اینجا بوق بودیم ...

تو خونه ما کلا پسر سالاری بود پوفی کشیدم ...همه به دهن گرامی باربد زل زدهبودیم ...کمی گذشت باربد گفت راستش من میخوام...ازدواج کنم!

سکوتی حاکم شد و بعد صدای شاد مامان قربونت برم پسرم بالاخره راضی شدی همینفردا با فریده خانوم حرف میزنم ...

باربد گفت مادرجان عجبه نکنید من خودم یک کسی رو در نظر دارم ...بابا گفت کیهپسرم کجا باهاش اشنا شدی؟به خانواده ما میخوره !

هنوز باربد جواب نداده بود که مامان گفت حتما از این دخترایی هسته که منتظرنیه پسره چشم وگوش بسته مثل تو پیدا کنه من نمیزارم خودتو بدبخت کنی...

باربد گفت مامان جان نه من بچم نه پروانه همینطور دختری هست من چند سالهمیشناسمش ...

مامان گفت چی ؟چند ساله خوبه والا پس این مدت ما هیچکاره بودیمخوبه پس میگفتی زن نمیخوای برای این بود ...

بابا گفت بهنوش بزار حرفشو بزنه زود قضاوت نکن ...مامان گفت بله بفرمایید...باربد گفت همکارمه دختر رئیس شرکته اقای زاهد 27 سالشه لیسانس معماری داره ...

تازه بارا هم دیدتش !اوپس مامان یک چشم غره به من زد و گفت خوبه دیگهدستتون با هم تو یک کاسه است خودتون میبرید خودتون میدوزید ...بزرگتر که ندارید...

باربد گفت نه مامان جان بارا هم همون روز تو بیمارستان دیدش اخه پروانه وقتیدستم در رفت منو رسوند بیمارستان ...باور کنید هیچ حرفی نزدم الانم بهتون میگملطفا بهشون زنگ بزنید وقرار خواستگاری بزارید...

بابا گفت من بهت ایمان دارم پسرم اگه نظرت اینه ما هم موافقیم باربد خوشحالشد...مامانم کوتاه اومد ولی میدونم باید بهش جواب پس بدم چرا تا حالا بهش نگفتم...

بالاخره فردا مامان زنگ زد خونه زاهد شمارشم باربد داد با مادر پروانه حرف زدوبرای چند روز دیگه قرار گذاشت ...

رفتم ادامه خاطرات نازنین رو خوندم 

خاطرات نازنین :

هنوز اون روز یادم نمیره بعد اون گندی که من زدم و مجسمه شکست چقدر خجالت کشیدم و خواستم خسارت رو بدم که پسره قبول نکرد ...

گفت منم مقصر بودم خیلی تند صداتون کردم وشما هول کردید با خجالت برگشتم خونه...

ماجرارو که برای شبنم تعریف کردم کلی خندید ...یک ماه گذشت ...تا اینکه یک روز داشتم تو دفتر کار میکردم که در اتاق به شدت باز شد و قیافه خشن اریس پیدا شد ...

با تعجب نگاش کردم بالاخره به خودم اومدم و با اخم گفتم به شما یاد ندادن وارد جایی میشید در بزنید ...

پوزخندی زد و با داد گفت چرا ولی مثل اینکه شما رو با پارتی سر کار اوردن ...متوجه منظورش نشدم وگفتم اقای محترم درست صحبت کن بفرما بیرون ...

پسره هم با داد گفت هه فک کردی با گندی که جناب عالی زدی من دست از سرت برنمیدارم ...

باعصبانیت گفتم درست صحبت کنید اصلا شما به چه حقی با من اینجوری برخورد میکنید ...

پسره با پوزخند نگام میکرد چند تا از همکارا در اتاق جمع شده بودن وشاهد دعوای ما بودن تا اینکه ریحانی اومد وگفت هیچ معلومه اینجا چه خبره ...

تا خواستم چیزی بگم پسره گفت بله میتونید بپرسید من ازتون شکایت میکنم شما با کلک موسسه میزنید وپولایی مردمو میچاپید ...

ریحانی گفت اقای انتابیان مواظب حرف زدنتون باشید اگه میبینید چیزی نمیگم چون اقای احمدی معرفتون هستند وگرنه !

پسره هم گفت بله منم اگه تا حالا شکایت نکردم به خاطر اقای احمدی هست اما من شکایت دارم از این خانوم ...

اعصابم خراب شده بود ریحانی همه رو متفرق کرد و در اتاق رو بست و گفت بنشینید با ارامش موضوع رو حل میکنیم ...

نشستیم که پسره گفت من با اینکه متنمو با تا خیر گرفتم اما شکایت نکردم اما این دیگه خیلی زیادیه بیشتر متن اشتباه ترجمه شده ...

خدای من فهمیدم موضوع چی بود وای الان چیکار کنم سرم پایین بود قطره عرق رو که از روی کمرم رد میشد رو حس کردم ...با یک بچه بازی اینده کاری خودمو و موسسه رو خراب کردم ...

صدای ریحانی اومد که گفت این امکان نداره خانم وحیدی از مترجم هایی خوب ما هستن تا حالا مشکلی پیش نیومده 

پسره هم گفت باشه متن موجوده براتون میارم ولی اگه درست بود چی؟

ریحانی گفت دراون صورت میتونید شکایت کنید من به کار کارمندام مطمئنم ...

نه از این بدیتر نمیشد ...ریحانی رفت تا پسره خواست بره گفتم لطفا وایستید ...

پسره با تمسخر گفت بله کاری دارید ...چقدر برام سخت بود گفتم راستش حق باشماست من متاسفم لطفا شکایت نکنید من دوباره براتون ترجمه میکنم ...

پسره کمی نگام کرد وگفت نه تو باید تنبیه بشی دختره زبون دراز ...تا خواستم بگم این چه جور حرف زدنه ...گفت یک کلمه دیگه بگی همین حالا به رئیست میگم ...

گفتم خواهش میکنم گفت من چند تا شرط دارم تا هیچی نگم به مدیرت وشکایت نکنم گفتم شرط! 

تا نگاه متعجب منو دید گفت بله فک کنم این کوچکترین کاریه که برام باید بکنید اینطور نیست میدونید بااین کارتون چه اتفاقی افتاد برادرم میخواست بایک شرکت فرانسوی قرارداد ببنده واون طرحش بود که شما افتضاح ترجمه کردید ...

سعی کردم خونسردیمو حفظ کنم گفتم باشه اگه شرطاتون خلاف اعتقادات من نباشه قبوله بفرمایید بگید ...

گفت خوب اولا باید متن رو دوباره برام ترجمه کنید البته فقط طی 3 روز...

گفتم چه طور این امکان نداره اون همه متن رو ...

با خونسردی گفت تقصیر خودته وبا اخم گفت خوشم نمیاد تو حرفم بپری ...زیر لب گفتم به درک ...

گفت دوما باید زانو بزنی به خاطر این کارت وتوهینات از من معذرت خواهی کنی تازشم دستمم بوس کنی...

البته فک نکنم بدت بیاد خودت میدونی همه دخترا ارزوشونه جای تو باشن ولبخند بدجنسی زد 

خدایا با این حرفش دیونه شدم دستشو بوس کنم فک کرده کیه مردک دیوانه ...

سوما یابد بهم زبان فرانسه رو اموزش بدی ...

فکم چسبید این چی گفت اموزش مگه من معلمم با خشم گفتم برو یکجا موسسه بهت یاد میدن یا نکنه پولشو نداری 

برق عصبانیت رو تو چشماش دیدم ولذت بردم چزوندمش اما خیلی زود خونسردیشو حفظ کرد وگفت باشه متن رو به ریحانی نشون میدم که هیچ ازتون در ارشاد شکایت میکنم که هیچ ابروی حرفه ایتونم میبرم اخراج که رو شاخته تازشم بقیه کارمندام باید به چوب تو بسوزن ...

از ناراحتی نفس نفس میزدم که بالبخند گفت زیاد حرص نخور خانوم کوچولو موهات سفید میشه 

بعدم با حالت جدی گفت چیکار میکنی اره یانه برم دنبال کارام خودت که میدونی کارای اداری زمان بره ...

گفتم شرط اول وسوم قبول اما دوم نه ...پوزخندی زد وگفت یا همه یا هیچ کدوم ...

گفتم اگه تو دین شما دست زدن به نامحرم مشکلی نداره تو دین ما حرامه 

خندید وگفت من که اسم دست زدن نیاوردم خانوم کوچولو فکرت منحرفه من گفتم دستم رو بوس کنی غصه نخور دستت رو نمیگیرم 

کفرم در اومد از تو کیفش متن رو دراورد وگفت 3 روز بعد میام متن رو ازت میگیرم تا به شرط دوم وسوم برسیم خوب شمارتو بده استاد ...

استادم با تمسخر گفت ناچارا شمارمو داد م خدایا خودمو به خودت میسپارم ...

میخواستم بقیه شو بخونم که درب اتاق زده شد باربد بود گفت خواهری ...گفتم باز چی شده تو منو داری خر میکنی ...اخم مصنوعی کرد و گفت به خواهر من توهین نکن ...

گفتم باشه جناب چی میخوای گفت بارا جان بیا بریم خرید برام کت وشلوار ...تو سلیقت خوبه ...

منم که خر شدم وحاضر شدم خوب یک داداش بیشتر ندارم تازه میخواد از پیشمون هم بره ...

رفتیم هر کت وشلوار که میپوشید من عیبی میاوردم و مجبورش میکرد یکی دیگه رو امتحان کنه ...

میدیدم زورش میاد لباس بپوشه ولی خوب چکار کنم بالاخره پیدا کردم رفت پوشید وقتی اومد گفتم وای باربد جون چی شدی پروانه قربونت بره ...

باربد گفت به پروانه چیکار داری هنوز چیزی نشده خواهر شوهر بازی در میاری ...

گفتم چشمم روشن هنوز زنت نشده عزیزتر شده باربد خندید وگفت ای حسود توواسه من تکی منم که خرشدم 

همون کت وشلوار رو خریدیم کت وشلوار خاکستری با پیرهن سفید و کروات خاکستری...

فردا برادرم میره خواستگاری اخ بعد من تنها میشم ...دیگه با کی کل کل کنم از کی پول زور بگیرم هی روزگار...

بعد از خوردن شام اومد م تو اتاق ورفتم سر دفتر نازنین تا ادامه شو بخونم ...

خاطرات نازنین :

خدای من تمام 3 روز بیشتر از 7 ساعت نخوابیدم چشمهام قد نخود شده برای بارهزارم میگنم خدا لعنتت کنه اریس ...

مامان نگرانمه دروغکی گفتم کاری دارم باید زود تحویلش بدم این 3 روز مثل سربازا شدم تند تند غذا میخورم میپرم تو اتاقم حتی حمومم نرفتم ...

بالاخره تموم شد ساعت 3 شب روز سوم و سریع خوابیدم ...چقدر خوبه وقتی داری از خستگی میمیری یک جای گرمی بخوابی ...

نمیدونم ساعت چنده صدای زنگ تلفن روی روانم بود چند بار قطع شد ولی ول کن نبود ...

بلند شدم وچشمم به ساعت خورد کدوم مزاحمیه ساعت هفت ونیم صبح شمارش نااشنا بود ...

با صدای خواب الود گفتم الو بفرمایید 

سلام خانم خواب الو حتما ترجمه تموم شده که خوابیدی 

پسره پرو کثافت احمق ...هرچی فحش بلد بودم دادم صداش اومد خوابیدی ...پوفی کشیدم و گفتم نه عرضتون ...

گفت امرم اینه تا یک ساعت بعد ترجمه رو میارم به این ادرسی که میدم البته بدون اشتباه 

گفتم باشه گفت زود بیا که قراره در مورد شرط دوم وسوم حرف بزنیم وبعد صدای شلیک خندش ...قطع کردم وگفتم مرض روانی 

با بدبختی دوشی گرفتم وحاضر شدم سعی کردم تیپ رسمی بزنم قرار رو تو پارک گذاشته پسره دیوونه 

با تاکسی رسیدم درب پارک حالا کدوم گوری هست صداشو از پشت شنیدم خوبید مادمازل 

برگشتم چه تیپی زده بود کثافت کت اسپرت مخمل سرمه ای باشلوار چوب کبریتی سرمه ای کالج سرمه ای 

گفت دنبالم بیا وقت برای دیدزدن زیاد ه...

بارانا :

امشب میریم خونه پروانه شون باربد که همون کت وشلوارشو پوشید باباجون خوشتیپمم کت وشلوار راهراشو پوشید مامان هم که مانتو مجلسی مشکیش که منجوق دوزی داشت روپوشید ومن دم کمدم علاف !خدایا چی بپوشم ...

بالاخره یک دست کت وشلوار شکلاتی چشممو گرفت اره همین خوبه کتشم بلنده جای مانتو خوبه ...

یک روسری ساتن مشکی پوشیدم عالی شد خوب بالاخره با ماشین ماکسیما باباراه افتادیم ...

تو راه باربد شیرینی ویک دسته گل رز قرمزم خرید ...

چقدر سر به سرش گذاشتم به خاطر رزهای قرمز ..داد مامان در اومد پسر عزیزشو ناراحت کردم ...

جلوی خونشون ایستادیم خونشون جایی خوبی بود یک خونه دو طبقه ویلایی ...زنگ زدم تا بالاخره در باز شد ...

وارد شدیم چه حیات زیبایی داشت پر گل ودرخت ...یک حوضم وسطش بود که فواره داشت ...

بالاخره وارد خونه شدیم اقای زاهد و خانمی اومدن واحوالپرسی کردن حتما مادر پروانه بود ...

و دو تا مرد دیگه هم بودن که زاهد معرفی کرد یکیشون حدودا 32-33 ساله که برادر پروانه بود مثل خودش سبزه و چشم سبز ...پروانه هم چشماش سبز بود ...

دومی قد متوسط البته از من بلندتر بود و حدودا 29-28 ساله که دایی پروانه بود و گفتن دکتری ادبیات داره از دانشگاه سوربن فرانسه قیافشم چشماش سبز بود حتما به خواهرش یعنی مادر پروانه رفته بود چون مادر پروانه چشم سبز بود 

ولی پوست سفیدی داشت در کل خوش قیافه بود ...اول که حرفایی معمولی که تو همه خواستگاریا زده میشد شروع شد از اب وهوا تا وضع اجتماع اقتصاد گرونی و بنزین و...

بالاخره بابا گفت خوب جناب زاهد ما مزاحم شدیم تا اگه خدا بخواد باربد رو به غلامی بپذیرید ...

زاهدم گفت خواهش میکنم اقا باربد پسر بسیار خوبیه چند ساله کارشو میبینم یک جوان سالم هرچی خدابخواد بعدم مادر پروانه که اسمش زهرا بود پروانه رو صدا زد و پروانه با سینی چایی اومد ...

****

پروانه واقعا زیبا شده بود با اون کت ودامن بلند قهوه ایش باربد چشماش برق زد براش خوشحال بودم ...

بالاخره پروانه چایی رو تعارف کرد به باربد که رسید خوب دقت بهشون کردم که باربد زیر لبی گفت مرسی خانمی و پروانه گونه هاش قرمز شد عزیزم چه رمانتیک هیچ وقت فک نمیکردم باربد رمانتیک بازی در بیاره ...

بعدم قرار شد برن با هم حرف بزنن همیشه دلم میخواست میدونستم دختر و پسر این موقع بهم چی میگن ...

اقا ما 40 دقیقه نشسته بودیم مامان که با زهرا خانوم حرف میزد بابا هم که با حاج اقا ...

برادر پروانه پرهام هم با موبایلش کار میکرد منم کلافه شده بودم خودمو با چایم سرگرم کردم ...

چایی رو گذاشتم روی میز داشتم از بیکاری دور خونه رو متر میکردم ووسایل رو دید میزدم که با دایی پروانه چشم تو چشم شدم ...

اسمش چی بود اهان شهروز نگاه منو که دید لبخندی زد منم متقابلا لبخند زدم وچشمم رو ازش گرفتم ...

حرف مامانشونم حتما من بودم چون اسممو شنیدم کمی گذشت شهروز از جاش بلند شد کسی حواسش بهش نبود 

اومد و کنارم گفت اجازه هست خواهشمی گفتم که روی مبل کنارم نشست درست جایی باربد ...یاد چیزی افتادم وقتی بچه بودیم دوستام میگفتن برامون جا بگیرید و ما هم اگه کسی جاشون مینشست میگفتیم جایی کسیه ...

خندم گرفت که دایی پروانه گفت میشه بپرسم به چی میخندید ؟عجب فضوله ها ...گفتم بله هیچی یاد خاطره ای افتاد م...

گفت چقدر خوبه ادم خاطرات خوب داشته باشه راستی از مادرتون شنیدم دارید پزشکی میخونید ...

گفتم بله گفت خیلی خوبه دانشگاه سراسری ...گفتم بله بازم تحسینم کرد ...

بعدم گفت دیدم شمام مثل من بیکارید گفتم بیام حرف بزنم ...

هیچی نگفتم که گفت چقدر حرف میزنن گفتم اره بابا نمیدونم باربد چی میگه ...شهروز گفت ولی من میدونم ...

گفتم از کجا میدونید ؟گفت چون تو موقعیتش قرار گرفتم ...چی ؟ماتم برد گفتم شما ازدواج کردید ...

لبخند تلخی زد وگفت خداروشکر به اونجاها نرسید ...نمیدونم چقدر من فضول بودم این ژن رو نمیدونم از مامان گرفتم یا بابا ...با هیجان گفتم خوب بعدش چی شد؟

شهروز بالبخند گفت چقدرکنجکاوید خانوم دکتر ...بازم خیط کاشتم ...

گفتم خوب اگه دلتون نمیخواد نگید ...خندید وگفت نه هیچی با هم نامزد کردیم بعد متوجه شدیم بهم نمیخوریم و بهم زدیم همین ...

بالاخره اومدن بابا گفت پسرم ماشالله تو خونه که کم حرفی اینجا یک ساعته داری چی میگی ...همه خندیدیم بعد مامان به پروانه گفت خوب عزیزم دهنمون رو شیرین کنیم یا نه ؟

پروانه گفت هرچی اقاجونم بگه پس موافقه کلا این حرف یعنی موافقم بعد مامان گفت اگه حاج اقا اجازه بدن یک نشونی بزاریم بر عروسمون ...

حاج زاهدم گفت اختیار دارید دختر خودتونه ...ومامان گفت پس اجازه بدید یک ماه یک صیغه بینشون خونده بشه تا خود باربد انگشتر رو دست عروسم بکنه 

زاهدم خودش یک صیغه خوند وباربدم رفت انگشترو دست پروانه کرد ...یعنی فیلمی بود سر پروانه پایین باربدم عرق میریخت ...

بالاخره همه دست زدن مهریه هم قرار شد 313 تا سکه باشه و سال تولدش گل رز ...چه قرطی بازیا ...

موقع خداحافظیم مگه همدیگه رو ول میکردن باربدم محکم دست پروانه رو گرفته بود که مامان به شوخی گفت پسرم نترس فرار نمیکنه ...بازم شلیک خنده ...

بالاخره باربد دل کند و اومدیم خونه بماند موقع برگشت بابا رو گفت راننده بشه و خودش با گوشیش پیامک میداد دیگه شروع شد ...

خونه اومدیم و رفتم تو اتاق لباسامو عوض کردم خواستم ادامه دفتر نازنین رو بخونم که بابا صدام زد رفتم گفت اگه زحمتی نیست یک چایی بریز دخترم ...

چشمی گفتم ورفتم چایی دم کردم ...

خاطرات نازنین :

پشت سر پسره میرفتم بالاخره کنار یک الاچیق ایستاد ...گشت وگشت یک منطقه خلوت پیدا کرد ...نمیدونم چرا بهش اعتماد کردم 

نکنه بخواد اذیتم کنه ...تو فکر بودم نمیدونم چی تو چهره ام پیدا بود که اریس روی صندلی نشست و گفت از چی میترسی استاد ...

خدایا بازم منو دست انداخت گفتم دفعه اخرتون باشه منو دست میندازید ...خندید وگفت خب قراره به من فرانسه اموزش بدی استادم میشی دیگه ...

گفتم زیاد مطمئن نباشید قبول کنم ...لبخند کجی زد و گفت ناچاری استاد ...

وقتی دید ایستادم گفت خوب مثل اینکه دلت میخواد زود شرط دوم رو انجام بدی منم بدم نمیاد ...

اومد وروبه روم ایستاد وگفت خوب زانو بزن استاد ومعذرت خواهی کن و دستشو جلو اورد ...خون خونمو میخورد با حرص نگاش کردم چند دقیقه گذشت گفت باشه من میرم فردا منتظر شکایت نامه وتخته کردن در موسسه باش ...

خواست بره که با صدای لرزون گفتم نه نرو ...ایستاد با ابروهای بالا رفته نگام کرد نفس عمیقی کشیدم چشمامو بستم که گفت نه با چشمایی باز ...

روبه روش ایستادم خدایا چه طور زانو بزنم من فقط جلوی تو زانو زدم ...نمیدونم تعللمو دید دلش سوخت گفت نمیخواد از زانو زدن گذشتم ...این که گذشت ...

به چشماش نگاه کردم و گفتم مممممممممعذ...رت میخوام 

صدام خیلی میلرزید ...اوف تمام شد نفسمو دادم بیرون که گفت باشه بخشیدمت ...حالا نوبت چیه ؟

دستشو جلوم اورد نه دیگه نمیتونم تحمل کنم اون لحظه به نظرم غرورم خرد شد ...یک قطره اشک از چشمم افتاد ...

رفتم جلو سرم پایین بود اخه من چه طور دست اینو ببوسم روم نمیشه ...گفت امان از دل پررحم من باشه نمیخواد دستمو ببوسی یک لحظه باشادی نگاش کردم که با بدجنسی گفت تنبیهت عوض شد پنچر شدم که خندید وگفت فقط دستمو باید بگیری...

ای خدا گیر چه ادم کمبود محبتی کردم ...ولی از بوس کردن دست بهتره رفتم جلو واروم دستمو طرفش بردم ...

دفعه اول بود میخواستم دست یک ادم غریبه رو بگیرم باز دستمو عقب کشیدم اما بالاخره بردم جلو چشمامو بستم وبعد دستایی بزرگش رو حس کردم تکانی محسوس خوردم که مطمئنم پسره متوجه شد خواستم دستمو بکشم که حالا اون بود که دستامو تو دستایی بزرگ و گرمش اسیر کرد ...

بارانا:

وای چقدر احساسی یعنی نازنین دفعه اولش بوده دست یک پسرو گرفته من ادم زیاد مذهبی نبودم اما زیادم بی خیال نبودم با پسرخاله و پسر عمو دست میدادم اما با غریبه ها نه ...

ادامه خاطرات نازنین :

چشمامو باز کردم و تو چشمای ابیش خیره شدم واونم تو چشمای مشکی من ...به خودم اومدم وتقلا کردم وگفتم ولم کنید این چه کاریه ...پسره لبخندی زدو گفت دیدی زیادم سخت نبود ...

وای چقدر این پررویه با اخم گفتم دستمو ول کن وگرنه ...

سریع دستمو ول کرد وگفت نه لطفا نگو بقیه شو شب خواب میبینم کثافت منو دست مینداخت ...

خلاصه تنها نشستم و اقای به ظاهر محترم رفته چیزی بخره ...

بالاخره اومد دستش دوتا بستنی قیفی بود این چه فکری کرده من کنارش بستنی قیفی لیس میزنم ...

اومد وبستنی رو طرفم گرفت وگفت خوب چون امروز خیلی شما تحت فشار بودی بستنی بخور قندت نیوفته 

ای خدا گفتم من میل ندارم ...گفت نه نمیشه خانوم معلم نخوری منم دلم نمیکشه زیر لب گفتم به جهنم ...

شنید گفت نوچ نوچ معلم الگوی ادمه حرفایی بد نزن من پسر باادبیم زود یاد میگیرم مامانم منو دعوا میکنه ...

ای خدا میدونم من دیونه میشم با این اره ...خلاصه به اجبار بستنی رو داد بهم منم نخوردم و دستم بود اما اریس مثل بچه ها میخورد این پسر قاطی داره ...

گفتم زودتر اگه حرفی دارید بزنید من باید برم ...گفت چقدر عجله داری استاد حتما میری پیش بوی فرندت ...

با عصبانیت گفتم به شما ربطی نداره ...بستنیشو تمام کرد منم خیلی شیک بستنی رو توی سطل پرتاب کردم که افسوسی خورد ...

جدی شد گفت خوب تو باید به من فرانسه درس بدی ..گفتم اولا تو نه شما ...گفت نه من اونجوری راحت نیستم تو هم راحت باش اجازه میدم منو اریس صدا کنی میدونی نصیب هرکسی نمیشه ...

خودشیفته ...شنید گفت نه گل شیفتم ...

ادامه خاطرات :

گفتم من دارم بدون اجازه خانوادم این وظیفه رو قبول میکنم بفهمن برای من بدمیشه پس باید ساعت ها تا عصر تموم شه و جایی مطمئنی هم باشه...

گفت باشه برای من زیاد مشکل نیست ...گفتم 3 روز در هفته ساعت 4تا6 غروب خوبه...

داشتم فک میکردم کجا باشه که گفت من میدونم ...گفتم چیرو ...گفت جاشو دیگهاستاد ...

گفتم بله کجا؟گفت مغازه بنده ...

داد زدم چی؟گوشاشو گرفت گفت شماخانمها همیشه جیغ جیغ میکنید...گفتم چرا باید بیام مغازه شما 

گفت چون اولا جایی که تنها نیستیم شما بترسی ...دوما مثل جایی عمومیه مشتریمیاد ومیره وسوما دیگه جایی رو نداریم البته خونه ماهم هست اما مامانم راضی نمیشه...پسره نمکدون یه چشم غره رفتم که گفت وای ترسیدم ...

بلند شدم وگفتم از شنبه اینده روزهای زوج خودم میام و راه افتادم دنبالم اومدوگفت میرسونمت معلم ...

گفتم نیازی نیست پسره دیوونه ...برگشتم خونه خدا به خیر کنه ...

بارانا:

عجب داستانی مثل فیلما میمونه اصلا فک نمیکردم امیر حافظ اینقدر شیطنت میکرده...

باید میرفتم دانشگاه اماده شدم که باربد هم داشت بیرون میرفت گفتم کجامیریداداشی ...

خندید وگفت میرم پیش زن داداش ...گفتم بله دیگه همش ددر دودور میرین من بیچارههم همش تو خونه دلم پوسید باهات قهرم ...باربد اومدوگفت بیا بابا بریم برسونمت...

باربد منو دانشگاه پیاده کرد وگفت کی کلاسم تموم میشه که بیاد دنبالم ...منمخوشحال شدم وگفتم کی تموم میشه و رفتم کلاس ...

بعد از کلاس هم مریم که داداشش اومد دنبالش وقتیم گفتن منو میرسونن گفتم باربدمیاد دنبالم اوناهم رفتن ...

بالاخره باربد اومد بله پروانه هم بود منم عقب نشستم وراه افتادیم سلام دادمکه پروانه با لبخند جوابمو داد گفتم کلک ها تا حالا کجا بودید ...

باربد خندید و گفت هیچی بابا رفتیم کمی دور زدیم ...

به همرا باربد و پروانه رفتیم کافی شاپ و بستنی خوردیم بعدم اومدیم خرید ...جلوی ویترین یکی از مانتو فروشیا واستادیم که باربد به پروانه گفت عزیزم بریم این مانتوی کاربنی رو امتحان کنی...

پروانه هم گفت باشه وداخل مغازه شدیم سایز پروانه رو اورد اونم رفت بپوشتش منم داشتم رگالاشو نگاه میکردم...

باربد رفت دم اتاق پروو منم پشتش واستادم در وباز کرد ...خوبی اتاق پرووش این بود که گوشه مغازه بود واز هیچ جا دید نداشت ...

باربد متوجه من نبود تا پروانه رو دید گفت وای چه خشگل شدی خانمم ...

اوهوکی خانومم ولی واقعا پروانه قشنگ شده بود پروانه هم گفت راست میگی باربدی 

جانم باربدی بیا ما به برادرمون میگیم باری مامان ناراحت میشه حالا پروانه چی میگه ...

خلاصه باربدم گفت اره گلم و رفت جلو خوب به جاهای حساس نزدیک میشیم ...منم که عاشق صحنه های رمانتیک ...دوتا چشم داشتم دوتا دیگه هم قرض کردم ...

ببین چقدر این دوتا عاشقن که منو ندیدن امان از عشق که چشمارو کور میکنه ...

اقا باربد پروانه رو بغل کرد وپروانه هم سرشو روی سینه باربد گذاشت ...خندم گرفته بود سرشونو بالااوردن نه داره قضیه جدی میشه صورتاشون نزدیک هم شد وچشما بسته که از پشت داد زدم باربد ...

بیچاره ها از جاشون پریدن باربد اولش با ترس نگام کرد تازه فهمید حالشونو گرفتم که با اخم گفت چته مرض داری پروانه ترسید اصلا تو چرا همه جا با مایی بزار شوهر کنی یک تلافی کنم ...

نه باربد داغ کرده بد تو پرش خورده قیافمو مظلوم کردمو و گفتم خب ببخشید شوخی کردم ...

باربد خواست چیزی بگه که پروانه گفت ا باربد دعواش نکن منظوری نداشت ...باربدم گفت به خاطر تو عزیزم ...

واقعا بهم برخورد اصلا هم بهشون نگاه نکردم بیا هنوز سر زندگیشون نرفتن اونو بر خانوادش ترجیح میده ...

پروانه متوجه ناراحتیم شد و بازم از من معذرت خواست اما من از باربد ناراحت بودم نه ازاون ...پروانه مانتو رو خرید و هر چی به من اصرار کرد چیزی بخرم قبول نکردم ...

موقع نهار شد منم حوصله نداشتم باهاشون برم رستوران بیرون پاساژ به پروانه گفتم من برمیگردم ...پروانه خیلی اصرار کرد اما من اون طرف خیابون رفتم منتظر تاکسی باربد هنوز منو ندیده بود ...

یک ماشین که دوتا جوجه تیغی توش بودن کمی کنارم ایستادن وحرفایی پرت وپلا گفتن که توجه نکردم یکیشون پایین شد وگفت بیا خانمی ناز نکن ...نازتو میخرم ...

اومد نزدیکم که یکی از پشت گرفتش خدای من باربد بود با خشم زیاد ...

باهاشون گلاویز شد من وپروانه هی التماسش میکردیم کوتاه بیاد ...بالاخره اونا رفتن من که از ترس گریه میکردم ...

باربد دهنش خونی شده بود ودکمه لباسش کنده ...اونا که رفتن با داد نزدیکم شد وگفت خوب شد مزاحمت شدن واقعا بچه ای ...

پروانه دست باربد رو گرفت و گفت عزیزم حالا که چیزی نشده دعوا نکنید ...باربد گفت نه بارانا خیلی لوس شده هیچی بهش نمیگم پررو شده زود برین سوار شید ...

خیلی ازش دلخور بودم تا حالا سرم داد نزده بود با گریه گفتم خودم میرم که باز طوفانی شد و گفت به خدا یک کلمه دیگه گفتی من میدونم وتو ...

سوار ماشین شدیم تا خونه رسیدیم بدون توجه بهشون پریدم تو اتاقم ...صدای مامان میومد که با نگرانی از وضع باربد میپرسید و حرفای باربد ...

حوصله نداشتم روی تخت نشستم وادامه دفتر رو باز کردم 

خاطرات نازنین:

هنوز جلسه اول که رفتم مغازش یادم نمیره ...اخر مغازه یک اتاق کوچولو داشت که توش یک میز ودوتا صندلی گذاشته بود ...

درس شروع شد واقعا زود همه چیزو میگرفت ...جلسه اول تموم شد ومنم برای تلافی کلی تمرین بهش دادم که قبول کرد ...

دیگه هرهفته منتظر روزای زوج بودم اگه برادرام میفهمیدن خونم حلال بود مخصوصا نیما ...

روز به روز به دیدنش عادت کردم دیگه بعضی اوقات باهم فرانسه حرف میزدیم ...

از خانوادش برام گفت که فقط یک برادر داره به نام اریستا که تو شرکتی مدیره البته شرکت پدر اریس اسم باباشم آرارات بود واسم مادرش آرمینه ...

مادرش خانه دار بود البته تحصیلات داشت اما دنبال کار نرفته بود وپدرش خودشو باز نشست کرده بود وشرکت رو به اریستا سپرده بود ...

ادامه خاطرات :

دیگه مثل اوایل ازش بدم نمیومد بااینکه سنش زیاد بود امامثل بچه ها شیطنت میکرد کلافم کرده بود ...

دوماه از تدریسمون گذشت گاهی درس که تمام میشد باهام دردل میکرد که مادرش میخواد برای دخترخاله اش بره خواستگاری اما اون دوستش نداشت 

گاهی هم چون بهش اعتماد کرده بودم منو تا نزدیک خونه میرسوند ...همیشه فک میکردم بهش عادت کردم اما یک روز به اشتباهم پی بردم این حسی که من به اریس داشتم فراتر از عادت ساده بود ...

یک روز زوج بازم رفتم مغازش که بسته بود تعجب کردم ...سابقه نداشت به گوشیش زنگ زدم که خاموش بود ...برگشتم خونه ..تا شب هی زنگ زدم ولی خاموش بود مثل ماهی که از اب بیرون بود بال بال میزدم نگران بودم خیلی 

مامان هم بهم شک کرده بود تا صبح خواب نداشتم صبح ساعت 8 رفتم مغازش خدایا بازم بسته بود تا ساعت 10 دم مغازش منتظر بودم ...

اما نیومد خدایا چیکار کنم من خنگ حتی ادرس خونشونم نداشتم ...کمی دیگه موندم نه نیومد خدایا تا خود خونه گریه کردم ...

خونه هم حوصله نداشتم حتی نهارم نخوردم مامان اومد وازم پرسید چی شده ؟

خدایا مجبور شدم دروغی بگم حال یکی از دوستام خرابه ...

خلاصه قبول کردن وزیاد پیله نکردن ...یک هفته گذشت درست یک هفته که من از نگرانی داغون شدم ...

بی حوصله از در دارلترجمه زدم بیرون ...که بوق ماشینی نظرمو جلب کرد ولی نگاه نکردم حتما مزاحم بود ...

تا سر خیابون هی بوق زد کلافم کرده بود یک هو صدای اشنایی اومد درخدمت باشیم استاد !

نه امکان نداشت صدای اریس بود میترسیدم برگردم وتوهم باشه برگشتم خودش بود تو ازراش نشسته بود وبالبخند نگام میکرد ... 

یک لحظه دیوونه شدم من به خاطرش یک هفته حالم بد بود وفک کردم اتفاقی براش افتاده اما اون بی خیال داشت لبخند میزد ...

با خشم طرف ماشینش رفتم درب رو باز کردم فک کرد سوار میشم اما با داد گفتم دیگه نمیخوام ببینمت پسره احمق ...

ودر رو به شدت بستم و راه افتادم ...نفس نفس میزدم یک هو بازوم از عقب کشیده شد اریس بود با صورت جدی ...

تا منو دید گفت چته دیوونه شدی ؟این حرفا چیه ؟

داد زدم اره دیوونه شدم ولم کن برو هر قبرستونی تا حالا بودی ...

ادامه خاطرات :

اریس گفت نازنین چی شده تا هفته پیش که خوب بودی ...دیگه کنترلم دست خودم نبود با گریه گفتم اره تا هفته پیش فک میکردم ادمی نه اینکه منو سرکار بزاری ...یک هفته من احمق فک کردم اتفاقی برات افتاده ...مردی ولی دیگه برام مهم نیستی...

اریس یک هو بازومو به طرف ماشینش کشید ومنو به زور سوار کرد ...وقفل رو زد خودشم نشست وراه افتاد تو راه هرچی داد زدم به در زدم ولم کنه نکرد نایستاد ...

دیگه از گریه نفسم در نمیومد بالاخره تو یک کوچه خلوت پارک کرد ...طرفم برگشت و یک هو منو بین بازوانش اسیر کرد ...خدای من الان من در بغل اریس بودم !

شکه شدم تازه به خودم اومدمو گفتم چیکار میکنی داری چه غلطی میکنی ولم کن اشغال ...

اریس اروم دم گوشم گفت اروم باش نازنین بعد ولت میکنم گریه کردم داد زدم گله کردم چرا بی خبر رفته میگفت دیگه کلاس رو تموم میکردیم ...

با حوصله گوش داد و هی میگفت اروم باشم بزارم توضیح بده بالاخره حرفام تموم شد ...

منو ول کرد واز ماشین پایین شد چند دقیقه بعد بایک رانی برگشت درشو باز کرد وطرفم گرفت دستشو پس زدم وصورتمو طرف شیشه کردم 

صدای نفسشو شنیدم که گفت اخه خانوم کوچولو تو بدون اینکه محاکمه کنی قصاص میکنی ...

هیچی نگفتم که گفت مجبور شدم برم پدربزرگم فوت کرد و مجبور شدم برم شهرشون تبریز...

با سرعت طرفش برگشتم دیدم داره بالبخند نگام میکنه تازه به سر ووضعش دقت کردم ریش چند روزش که خیلی به صورتش میومد ولباس مشکی ...

وقتی دید دارم نگاش میکنم گفت حق با تو یه اما منم اگه چاره داشتم بهت خبر میدادم من معلم کوچولومو نمیخواستم ناراحت کنم حالا ببخش...

گفتم چرا موبایلت خاموش بود اگه راست میگی ...

گفت وقتی رفتم خونه حال مامان خراب بود داغون داغون هرچی میپرسیدم حرف نمیزد و فقط اسم پدربزرگمو صدا میزد منم با خونشون تماس گرفتم ...خدمتکارشون برداشت وقضیه رو تعریف کرد پدربزرگم سکته کرده بود منم یکهو دیوونه شدم وگوشیم رو تو دیوار کوبیدم بعدم حرکت کردیم تبریز شمارتم حفظ نبودم ...

حالا قانع شدی ؟خجالت کشیدم خدایا زود قضاوت کردم حالا میفهمه من یک مرگیم هست سرم پایین بود و لبامو بین دندونام گرفته بودم 

صدای اریس اومد رانی رو طرفم گرفت و گفت حالا میشه بخوریش رنگت پریده ...

رانی رو گرفتم واروم تشکر کردم ...کمی ازش خوردم ...نمیدونستم چی بگی گفتم راستش ...من یکهو ..کنترلم رو از دست دادم متاسفم ...

لبخندی زد وگفت نه تقصیر منه خوب به افتخار اشتی کنون نهار مهمون منی خانوم معلم ورفتیم دیزی خوردیم..

بارانا :

دیگه ادامه شو نخوندم خوش به حال نازنین چه زندگی قشنگی داشته کمی گریه کردمبراش ...

دراتاق زده شد باربد بود تا چشمایی اشکیمو دید گفت بارا منو ببخش یک هو کنترلمرو از دست دادم ...

وقتی دیدم اون اشغالا مزاحمت شدن دیوونه شدم ...هیچی نگفتم که اومد طرفم ومنو بغل کرد ...نمیتونستم زیاد باهاش قهر باشم ...گفت درسته من پروانه رو دوست دارم اما تو خواهرمیبرام خیلی عزیزی ...منو میبخشی ...

گفتم اوهوم ...گونمو بوسید و گفت قربون اهوم گفتنت ابجی کوچولو ...بعدم یکبسته که باخودش اورده بود رو طرفم گرفت و گفت برای تویه ...بازش کردم درست مثلهمون مانتو که برای پروانه خرید همون رنگ 

منم بوسیدمش وتشکر کردم که گفت بریم نهار ...رفتیم و غذا که ماکارونی بود روخوردیم ...

نمیدونم چقدر دلم برای دیدن امیر حافظ تنگ شده ...دلم میخواست بازم ببینمش امابهانه ای نداشتم ...

فرداش بیکار بودم بازم ماشین باربد رو گرفتم ودلم منو طرف مغازش کشوند...خودموجلوی مغازش دیدم بسم الهی گفتم ووارد شدم ...

شاگردش اومد منو شناخت که گفت با اقا امیر حافظ کار دارید گفتم نه اومدموسایلا رو ببینم ...

گفت باشه نگاه کنم اگه از چیزی خوشم اومد در خدمتت هستم ...بعدم گفت امیر حافظفعلا مغازه نیست ...

عجب شانسی !شروع کردم دیدن اجناسش همشون خوشگل بود اما با قیمتهای زیاد...

مجسمه های قشنگ زیادی از طرح فرشته داشت و دختر ...

تا اینکه چشمم به یک گرامافون کوچیک افتاد خیلی قشنگ بود و روش خاتم کاری داشت...

قیمتشو نگاه کردم 180 هزار خیلی به دلم نشست ...صدایی اومد بازم تو ...

برگشتم امیرحافظ بود الان که دیدمش فهمیدم چقدر دلم براش حتی صداش تنگ شده...

گفت خانوم چرا دست از سر من و زندگیم برنمیداری ؟چی میخوای هی میایی اینجا؟اصلا اینجا رو از کجا پیدا کردی ؟

با من من گفتم من فقط اومدم ...موندم چی بگم یک هو گفتم اهان اومدم خرید کنم...

با پوزخندی که بهم زد دلم گرفت چرا اینهمه ظالمه ...گفت ما چیزی برای فروش نداریم بفرما بیرون ...

گفتم شما نمیتونید همه اجناس اینجا فروشی هستن ...منم از این گرامافون خوشم اومده ومیخوامش...

امیر حافظم گفت مغازمه اختیارشو دارم نمیخوام چیزی بفروشم ...نمیدونم این شهامت رو از کجا پیدا کردم ...

گفتم باشه من میرم اما میرم ازتون به اتحادیه تون شکایت میکنم ...اگه نمیخواید چیزی بفروشید برای چی مغازه زدید ...

معلوم بود عصبانیه با خشم اومد طرفم و گفت تو داری منو تهدید میکنی ؟

واقعا ازش ترسیدم اما گفتم خیر من فقط این گرامافون رو میخوام ...گفت به درک ولی دیگه نمیخوام ببینمت ازت متنفرم میبینمت حالم بد میشه میفهمی ...

صدای شکستن قلبم رو شنیدم چقدر سخته کسی که برات مهمه اینجوری بهت بگه ...سعی کردم ضعیف نباشم اماصدام بغض داشت ...گفتم مواظب حرف زدنتون باشید ...

بازم اون پوزخند اعصاب خورد کن ...بعدم گفت مهرداد بیا مشتری داری وخودشم رفت پشت میزش ...

مهرداد اومد وگفت از چیزی خوشتون اومده گفتم بله این گرامافون ...برش داشت و رفت تو جعبه اش گذاشت کارتم رو دراوردم خوبه داشتمش ...

کارت کشیدم و با بسته زدم بیرون تا سوار ماشین شدم گریه امانم رو برید ...نمیدونم چقدر اشک ریختم ولی وقتی سبک شدم برگشتم خونه ...

گرامافون رو برداشتم انگار جونم بود نمیدونم فک میکردم هدیه ای از طرف امیر حافظه...بااینکه خودم خریده بودمش ...

اومدم خونه و رفتم تو اتاقم بسته شو باز کردم وگذاشتمش روی دراورم بعدم روش بوسه ای زدم و گفتم خیلی بیمعرفتی !

چند روز گذشت قراره اخرهفته عقد کنون باربد باشه عروسی شم شش ماه بعد تا باربد یک جایی رو بر زندگیشون پیدا کنه ...

مامان که همیشه بازاره وخرید داره حتی حوصله ندارم لباسی بر عقد کنون تنها برادرم بخرم ...

ولی یک روز مامان منو به زور برد بازار و گفت اگه به تو باشه بچه اینا به دنیا میاد تو هنوز اندر خم یک کوچه ای ...

با کمک مامان یک ماکسی بلند مشکی خریدم یقه بسته ای داشت واستین بلند بود اما تور بود استیناش ...

یک کفش پاشنه 5 سانتیم خریدم همه چیز عالی شد ...

امروز روز عقد باربده باربد رفته دنبال پروانه ارایشگاه ...ماهم تو محضرمنتظریم ...دایی پروانه هم اومده ...

اسمش چی بود ..اهان شهروز ...خودش هیچی ولی عجب ماشینی داشت ا ئو دی مشکی...معلومه خرپوله ...خاک تو سر نامزدش ...

باز اومد کنارمون با بابا ومامان احوالپرسی کرد و به منم گفت سلام خانوم دکترخوبید تبریک میگم ...

گفتم سلام اقای دکتر ممنون خوبم ...خندید وگفت خوب مقابله به مثل میکنید ...گفتمنفرمایید خوب دکتری دارید دیگه اونم کجا سوربن ...بالبخند نگام کرد گفتم راستی اگهحمل بر فضولیم نمیشه میخواستم بپرسم دانشگاه درس میدید ...

گفت خواهش میکنم این حرف چیه بله چند تا دانشگاه به من درخواست دادن دارمبررسی میکنم ...

گفتم چه عالی ایشالله موفق باشید تشکری کرد که باربدشونم رسیدن خدای من پروانهبا برداشتن ابروهاش چی شده بود خوشگل اخه دست نمیزد به صورتش ...

پوستشم سفیدتر شده بود مانتوی شیری داشت و دامن سفید چین دار ودسته گلی رزسفید ...

داداشمم کت وشلوار سفید پوشیده بود وپیرهن شیری رنگ کلکا ست کردن ...

صیغه عقد رو خوندن و باربد زیر لفظی که گردنبند قشنگی بود رو به پروانه داد وپروانه هم بله رو بهش داد 

همه دست زدیم واقعا خوشحال بودم داشتم با شادی به برادرم نگاه میکردم که چهعاشقانه پروانه رو دید میزد که صدای شهروز اومد ...خیلی صحنه قشنگیه نه ...گفتمبله گفت خوب مثل اینکه تنها شدید البته هنوز 6 ماه وقت دارید تا عروسی ...

اهی کشیدم وگفتم بله متاسفانه من و باربد خیلی بهم نزدیکیم ...شهروز لبخندی زدوگفت پس حتما میخواید برپروانه خواهر شوهر بازی دربیارید ...

گفتم نه ولی مثل اینکه زهراجون بر نامزد شما خواهر شوهر بازی در اورده...معلوم بود ناراحت شد چون اخم کرد گفتم متاسفم من گاهی فکر نکرده صحبت میکنم...

گفت مهم نیست و از کنارم رفت ...وای میمردی دهنتو میبستی ...خب چیکار کنم خیلیدلم میخواد بفهمم نامزدش کی بوده چرا جدا شده ...

من با وجدانم در جدال بودم که صدای باربد اومد برم نزدیکشون عکس بگیرم ...عکسارم گرفتن و عروس ودوماد تنها رفتن ...

ای روزگار منم با مامانشون برگشتم ...

خاطرات نازنین :

چند روز گذشت از اون روز و ضایع بازی من ...تو این مدت حس کردم نگاه اریس بهمن فرق میکنه ...

سعی میکردم زیاد باهاش چشم تو چشم نشم تا اینکه یک روز داشتم سریع خودمو بهمغازش میرسوندم چون ساعت چهارونیم شده بود ومن خواب مونده بودم ...

نزدیک مغازه سریع از خیابون رد شدم که یک لحظه حس کردم به ماشینی برخورد کردموافتادم ...

درد خیلی بدی تو وجودم نشست صدای هیاهو راننده و بقیه هم اومد نمیدونم چی شدکه صدای اریس بود که هی اسممو صدا میزد بعد دیگه نفهمیدم وبیهوش شدم ...

وقتی بهوش اومدم بیمارستان بودم ومامان بالای سرم ...تا چشمای بازمو دید شروعکرد قربون صدقه رفتن من ...

بعدم گفت خداروشکر فقط دستم شکسته و چیز جدی پیش نیومده ...از بابا پرسیدم کهگفت هیچی بیرونه و داره با پلیس صحبت میکنه ...گفتم پلیس گفت اره میخواد از اونپسره که بهت زده و اوردتت بیمارستان شکایت کنه ...

بعدم مامان اشکشو پاک کرد وگفت خدا لعنتش کنه مسلمانم نیست یه اسم عجیب غریبیداشت یادم رفته ...

وای نه حتما منو اریس رسونده بیمارستان و اونا فک کردن اون منو زیر اورده ...

نمیدونم چه نیرویی تو وجودم پیچید که بلند شدم وسرم رو کشیدم ...

مامان میگفت چیکار میکنم اما من باید میرفتم و اریس رو نجات میدادم ..ار اتاقزدم بیرون صدای بابا تو سالن میومد که میگفت من از این پسر شکایت دارم ...

رفتم جلو و بابا رو دیدم که داشت با سرباز حرف میزد واریس بیچاره هم ساکت گوشهای ایستاده بود ...

رفتم جلو گفتم بابا ...برگشت و گفت دخترم چرا بلند شدی ..نگاه اریس رو حسمیکردم گفتم این اقا بیگناه یکی دیگه به من زده ...

صدای زمزمه اریس اومد که اسممو صدا زد نازنین ...

بابا دیوونه شد وگفت تو چه حق داری اسم دخترمو ببری اصلا ازکجا میشناسیش ...ازاین بدتر نمیشد ...گفتم بابا اقای انتابیان از مشتری های موسسه هستن امروزم منداشتم میرفتم متنشونو تحویل بدم که جلوی مغازشون تصادف کردم وایشونم لطف کردن منورسوندم بیمارستان 

خدایا ببخش مجبورشدم دروغ بگم ...

بابا گفت مطمئنی دخترم گفتم بله بابا ...بابا نگاه شرمنده ای به اریس انداخت و گفت ببخش پسرم برچی هیچی بهم نگفتی ...اریسم گفت خواهش میکنم مهم اینه خانوم وحیدی سالمن ...

خلاصه اریس رفت چقدر پریشون بود منم تا فردا باید میموندم تا مطمئن میشدن مشکل دیگه ای نداشته باشم ...

شب مامان پیشم موند اذان که شد رفت نمازخونه و من داشتم از پنجره بیرون رو تماشا میکردم که در اتاق زده شد ...

بعدم اریس بود با یک دسته گل بزرگ رز سفید ...تا منو دید گفت سلام خانوم معلم بهتری ...

لبخندی زدم و گفتم سلام ممنون خوبم ...دسته گل رو روی میز کنار گذاشت و گفت ناقابله ...

بوی رزا تو اتاق رو پر کرده بود خواستم خم بشم گل رو بردارم چون دست راستم گچ بود نتونستم تا تقلامو دید گفت صبر کن دختر خوب الان باز به خودت صدمه میزنی و گلا رو نزدیکم اورد ...

گفتم میشه بیاری جلو میخوام بوشون کنم ..لبخندی زدو گلا رو جلوی صورتم گرفت چشمامو بستم ونفس عمیق کشیدم چقدرخوشبو چند تا نفس بلند کشیدم ...

تا چشمامو باز کردم از بین گلا دریای چشماشو دیدم چقدر زیبا بود چشماش همیشه چشم ابی دوست داشتم اما تا حالا از نزدیک ندیده بودم ...

اونم به من خیره شده بود گفت منو ببخش نازی همش تقصیر من بود ...خدای من صداش وقتی نازی گفت چه اهنگی داشت دفعه اول بود نازی صدام میزد ...خواستم چیزی بگم که مامان اومد اریس دور شد مامان با شک نگامون کرد که اریس گفت برای ملاقات اومده وتند رفت ...

میدونم مامان شک کرده اما چیکار کنم مامان باور نمیکرد که دخترش عاشق شده اونم عاشق یک پسر ارمنی ...

بعد از مرخص شدن از بیمارستان شب ها گاهی پیام میداد و حالم رو میپرسید قرار شد کلاسها تا وقتی گچ دستمو باز میکنن برگزار نشه ...

دوماه خدا میدونه چقدر برام سخت گذشت ندیدنش هرچند.. چند روز یک بار زنگ میزد وصداشو میشنیدم ...

بارانا :

خدای من چقدر برای نازنین سخت بوده من حالشو درک میکنم امشب خانواده پروانه خونمون دعوتن...

از صبحیه به مامان کمک میکنم مامان دو نوع غذا درست کرده قرمه سبزی وقیمه ...از منم خواسته لازانیا درست کنم ...

بعد درست کردن لازانیا سالاد هم درست کردم و بعدم ژله برای دسر ...

خیلی خسته شده بودم باربد جان هم که جیم زده بود کار نکنه از روزی که عقد کردن مگه تو خونه پیداش میکردی ...اگرم بود یا در حال پیامک زدن بود یا در حال صحبت کردن با موبایل ...

تا ساعتی که مهمونا بیان وقت داشتم امروز 5 شنبه بود ودلم خواست برم سر مزار نازنین ...

به مامان گفتم که گفت زود بیام ماشین نداشتم چون باربد برده بود وبابا هم بیمارستان بود زنگ زدم اژانس ...

تو راه بهش گفتم گل فروشی واسته و بازم گل نرگس خریدم بعدم گلاب خریدم ویک بسته خرما برای نذر ...

رسیدم بهشت زهرا ...شلوغ بود همه دیدار عزیزانشون اومده بودن ...سر قبر نازنین رفتم هنوز گلایی رز خشک شده سر قبرش بود مال چند روزی میشد ...گلا رو برداشتم و تو سطل انداختم روی قبرو با گلاب شستم ونرگسا رو پرپر کردم جعبه خرمارم باز کردم به مردم اطرافم تعارف میکردم یا اگه کسی رد میشد ...

کمی با نازنین دردودل کردم بعد دیدم هنوز از خرماها مونده پس بلند شدم و به مردمی که دورتر بودن هم تعارف کردم ...

کمی از قبر دور شده بودم خرماها تمام شد برگشتم تا کیفمو از کنار قبر نازنین بردارم اخه یادم رفته بود با خودم ببرم ...

که امیر حافظو دیدم خدای من سرقبر نازنین بود مطمئنم منو ندید ...خواستم برگردم ولی دلم میخواست حرفاشو بشنوم ...

رفتم پشت درخت نزدیک قبر ایستادم لرزش شونه هاشو دیدم خدای من داشت گریه میکرد ...

چقدر سخته گریه یک مرد رو ببینی...مخصوصا اگه اون فرد عشقت باشه ...

صداشو میشنیدم که داشت میگفت خانومم خیلی تنهام ...هیچ کس نیست باهاش حرف بزنم...

کاش بودی چیکار کنم وقتی خانوادم منو طرد کردن ناراحتی نداشتم چون تو رو داشتماما الان چیکار کنم ...

نازی دلم برای دیدنت پر میکشه اخه عزیزم چرا رفتی من بدون تو چیکار کنم ...

خدای من چه پرسوز گریه میکرد با هر اشکش قلب منم درد میگرفت نمیدونم چه سریبود دستم رو روی قلبم گذاشتم هر وقت ناراحتیشو میدیدم قلبم میگرفت ...

باید قرص رو میخوردم سریع رفتم طرف کیفم تا منو دید گفت تو اینجا چیکار میکنی؟

نفس نفس زدم وگفتم اومده بودم پیش نازنین جون ...بعدم قرص رو سریع از خشابشدراوردم ...اب نداشتم ...فک کنم متوجه شد که رفت و کمی بعد بااب معدنی برگشت سریعقرصمو خوردم ...

دیدم داره نگام میکنه گفت تو مشکلت چیه ؟

گفتم هیچی ...گفت نه هروقت میبینمت مریضی ...پوزخندی زدم وگفتم قلبم...جاخورد گفت اون که ...

ادامه حرفشو زدم وگفتم حتما میگید اون که دیگه خوب شده تو به خواستت رسیدی ولیباور کنید من اون موقع شما رونمیشناختم اگه میدونستم اینقدر بدتون میاد اصلا قبولنمیکردم این قلب رو ...

نشست وگفت دیگه مهم نیست یعنی هیچی برام مهم نیست از وقتی نازی رفته منم مردهمتحرک شدم ...

دلم براش سوخت منم اون طرف قبر نشستم که گفت این گلا کار شماست ...گفتم بله این تنها کاریه میتونم براش کنم ...

گفت اره اون روزم دیدم نرگس سرقبر نازی بود ممنون ...

گفتم خیلی دوستش داشتید ؟گفت براش میمردم ...

تو دلم به نازنین غبطه خوردم ...هر دو سکوت کرده بودیم و به سنگ قبر نازنینچشم داشتیم ...

تا اینکه امیر بلند شد ...منم نا خوداگاه ایستادم...

طرف در ورودی حرکت کرد منم پشت سرش انگار اون خروس بود ومن مرغ ..

بالاخره به ماشینش رسید وای ساعت 7 شده حتما مهمونا اومدن مامان منو میکشه ...

سریع گفتم خداحافظ که گفت یک لحظه صبر کن ...نگاش کردم که گفت میخوای میرسونمت ...وای خواب میبنم این امیر حافظه اینقده خوب باهام حرف میزنه ...

گفتم ممنون زحمتتون میشه ...گفت نه بیا توام مثل خواهرم...دلم گرفت خواهر ...در ازراشو باز کرد منم سوار شدم ...

ماشینش چه عطری میداد ادرس رو گفتم که هیچی نگفت پشت چراغ قرمز بودیم که نگاش کردم ...

دست چپش روی فرمون بود و دست راستش رو هر چند وقت یکبار داخل موهای طلایش میکرد معلوم بود کلافه است ...

بازم حرکت کرد تلفنم زنگ خورد مامانه ...برداشتم وگفتم سلام مامان ..صدای شاکی مامان اومد که کجام مهمونا اومدن ...

گفتم الان میام گفت باچی میایی ؟خدایا چی بگم اروم گفتم با آژانس ...

خدا کنه نشنیده باشه چیکار کنم نمیتونستم بگم این ساعت تو ماشین پسر غریبه ایم اونم تنها ...

خلاصه تلفن رو قطع کردم بازم پشت ترافیک موندیم ضبط رو روشن کرد یک اهنگ پیانو بدون کلام چقدر ارامش بخش ...

تمام این ماشین با صاحبش برام لذت بخش بود و ارامش زیادی داشت کمی گذشت که صداش اومد کارت چیه ؟

چقدر لذت میبردم منو جمع نمیبست ...گفتم دانشجوام ...گفت چی میخونی ...اروم گفتم پزشکی ...

تعجبشو دیدم نمیدونم مگه به من نمیخورد پزشکی هیچی نگفت بالاخره دم خونه رسیدیم ...قبل پایین شدن گفتم ممنون ببخشید زحمت شد و بازم متاسفم نمیتونم تعارفتون کنم تشریف بیارید داخل ...

بعدم پایین شدم تا خواستم برم طرف در صداش رو شنیدم که گفت ادم راننده اژانس رو به خونش دعوت نمیکنه وبعدم صدای تیکاف ماشین ...

اوه شنیده بود خوب چیکار کنم ...حتما ناراحت شده ...داخل خونه شدم مهمونا اومده بودن ...

اول سلام دادم وبعدم معذرت خواستم بابت تاخیرم ورفتم داخل اتاقم .

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

بعد تعویض لباس که یک کت وشلوار مشکی بود برگشتم پیش مهمونا ...همه حرف میزدنکه مامان برای شام دعوت کرد سر میز ...

مامانم تفلک تنهایی میز رو چیده بود ...همه نشستیم باربد که ور دل پروانهجونش مامان وبابا کنارهم و پرهام وپدرو مادرش هم کنار هم ودایی جان روبه رویی منای خدا میدونم غذا کوفتم میشه ...

مامان هی تعارف میکرد بخورید چیزی نخوردید منم داشتم از لازانیایی دستپختممیخوردم ...

که صدای دایی جان بلند شد به مامانم گفت بهنوش خانوم غذاتون عالیه مخصوصالازانیاش ...

مامانم لبخندی زد وگفت نوش جان پسرم لازانیا کار باراناست ...

شهروزم بهم لبخند زد وگفت اشپزیتونم مثل باقی خصوصیاتتون عالیه ...جانم انگاربقیه خصوصیاتمو میدونه ...

صدای باربد اومد هی شهروز جان چی میگی اگه همه چیزش عالی بود که ما بارا روترشی نمینداختیم ...

باربد پررو ابروی منو میبری دارم برات یه چشم غره رفتم به باربد که به دستپروانه چنگ زد وگفت وای پری ببین میخواد شوهرتو بکشه اول جوونی بیوت کنه ...

همه خندیدن و من حرص خوردم نمیدونم باربد از وقتی ازدواج کرده بود گوله نمکشده بود ...

بعد شام که بازم با تعریفا تمام شد همه رفتن تو نشیمن نشستن و بساط غیبت برپا...

منم که کنار شهروز بودم گفتم چی شد کارتون دکتر...

خندید وگفت هیچی بالاخره دانشگاه تهران رو قبول کردم و هفته یک روزم استادپروازی شدم برای دانشگاه اصفهان ...

گفتم خیلی عالیه نونتون تو روغنه ...بازم خندید و گفت البته نه به اندازه یهپزشکا ...

کمی گذشت که شهروز گفت راستی شما به هنر علاقه ندارید ...گفتم چرا من دبیرستانخیلی دوست داشتم رشته ادبیات برم اما به خاطر بابا رفتم پزشکی البته بدمم نمیومد...

شهروز گفت پس شما وارث شغل پدرتونید ...گفتم اخه بابا خیلی دلش میخواست باربدراهشو بره ولی باربد از خون بدش میومد بهش نگیدا میترسه ...

بازم شهروز خندید چقدر این پسر میخندید مگه من دلقکم ...

شهروز گفت اتفاقا منم پزشکی خیلی دوست داشتم اما قسمت نشد ...میخواستم چیزیبگم که گفت چیزی میخواید بگید ؟گفتم راستش اره ولی میترسم ناراحتتون کنه ...

لبخند زد وگفت بگید گفتم راستش نامزدتونم هم رشته شما بود ...

اخم شهروز در اومد گفت نه اون ژنتیک میخوند ...گفت اگه روزی فرصت بشه زندگیموبراتون تعریف میکنم ...

داشتم برای خودم پرتغال پوست میکردم بعد هم اونو گذاشتم تو بشقاب که مامان گفتبارانا جان میشه دستمال کاغذی بیاری ...چشمی گفتم و رفتم اوردم ...

نشستم خواستم پرتغالمو بردارم که دیدم نیست تعجب کردم ولی بعد متوجه شدم شهروزپرتغالی دستشه اون به این سرعت میوه پوس نمیکرد ...

واقعا پررو بود خدا به داد دانشجوهاش برسه با حرص گفتم نوش جان ...خندید وگفتاهان اینو میگی از یک خانوم دکتر بعیده خسیس باشه ...

گفتم از یک استادم بعیده مال بقیه رو بخوره ...بازم خندید وگفت ا اگه مال من نبودبرچی به من چشمک میزد بعدم گفت اخه میدونی من از پوست گرفتن پرتغال متنفرم عوضشعاشق پوست کردم موزم من برات موز پوست میکنم ...

گفتم واقعا زحمت میکشید شما با اینهمه استعداد واقعا چه طور دکتری گرفتید؟

گفت مثل تو خانوم کوچولو که با اینهمه احساسات چه طور پزشکی قبول شدی؟

چی احساسات ...هیچی نگفتم که سرشو نزدیک تر اورد و گفت ناراحت شدی ؟

گفتم نخیر ...چیز مهمی نبود ...خلاصه بلاخره تشریفشونو بردن باربدم مثل بچه هابه مامان گفت از مادر پروانه بخواد شب اینجا بمونه ومامان قبول کرد ...

شب رفتم تو اتاق تا بقیه دفتر رو بخونم 

خاطرات نازنین :

بالاخره گچ دستمو باز کردم ...بالاخره میتونستم اریس رو ببینم خدایا یعنیمیشه ...

فردا قرار داشتیم برای درس اما امروز حاضر شدم بهش نگفتم که گچ دستمو باز کردممانتویی سبزمو پوشیدم وشلوار سفید و شال سفید کمی هم ارایش کردم ...

بعدم باتاکسی اومدم مغازش ...شاگردش بود منو د یگه میشناخت گفت پشت میزشه...

رفتم سرشو روی میز گذاشته بود اخه خواب بود موهاش روی پیشونیش افتاده بود ...

چقدر تو خواب ارومه ...ناگهانی چشماشو باز کرد که هول کردم ویک قدم رفتم عقب...

باز چشماشو بست و یک هو نشست و گفت ا سلام تو اینجا چیکار میکنی یک لحظه فکرکردم خواب دیدم ...

بعدم دستمو دید وگفت کی بازش کردی لبخند زدم وگفتم دیروز ...

گفت خوب امروز که افتخار دادی و اومدی ...باید بریم تفریح ...

منم که خوشحال بودم و اگه میگفت تا خود جهنمم باهاش میرفتم ...

سوار ماشینش شدم و گفتم خوب کجا میری گفت دوست داری کجابریم خانوم معلم ...

گفتم نمیدونم هرجا تو میری گفت بریم دربند ...اومدیم دربند اولش گفتم بایدبرام ترشک بخره ...

راضی نبود ولی برام خرید ...بعدم منو اورد یک رستوران که تخت جلوش داشت ...

نشستیم سفارش چایی داد گفت نازنین گفتم بله ...گفت یک سوال بپرسم راستشو میگیگفتم اره حتما ...

گفت به نظرت من چه طور پسریم ...تعجب کردم گفتم خب پسر خوبی هستی ...

گفت فقط همین گفتم خوب چی بگم دیگه ازت بیشتر تعریف کنم نمیدونی تعریف زیادجلوی پیشرفت بچه رو میگیره و به حرفم خندیدم ...

اما اریس هیچی نگفت خیلی تو فکر بود گفتم نمیخوای چیزی بگی بگو امروز چته؟

گفت میخوام ازدواج کنم قلبم ایستاد ...

بارانا :

میخواستم بقیه شو بخونم که در اتاقم رو زدن گفتم بله پروانه بود گفت اومدم پیش خواهر شوهرم بشینم ...

خندیدم وگفتم پس شوهرت چی ؟گفت باربد رفته بیرون مامانت خرید داشت ...

خندیدمو وگفتم پس تنها بودی اومدی یادی از من کردی ...خندید و گفت چی میخونی؟گفتم دفتر خاطرات دوستم رو 

به اتاقم نگاه کرد وگفت اتاق قشنگی داری ...بعدم طرف گرامافونم رفت و گفت وای چقدر قشنگه ...

لبخندی زدم وگفتم چشمات خوشگل میبینه حیف یادگاریه وگرنه قابلتو نداشت ...

پروانه گفت ممنون ولی معلومه هرکی هست خیلی دوستت داشته همچین چیز گرونی بهت داده اخه همش خاتم کاریه ...

به خودم پوزخندی زدم تو دلم گفتم اره از من متنفره ...کمی با پروانه حرف زدیم وباربد رو دست انداختیم تا اینکه اومد پروانه هم رفت ...

بیا همه منو به خاطر بیکاریشون میخوان ای روزگار هیچکی منو دوست نداره کمبود محبتم...

کمی تو اینترنت چرخیدم وایمیلمو چک کردم ...ساعت 12 شب بود خوابم نمیبرد ...در اتاق رو باز کردم همه جا ساکت بود 

بابا که چون خسته از بیمارستان میومد سریع میخوابید ...مامانم که امروز مهمون داشته خسته شده 

نمیدونم باربدشون خوابن رفتم در اتاقش اروم در زدم ...جواب نداد چند بار در زدم ...گفتم باز کنم لای درو باز کردم به به ...باربد و پروانه روی زمین روی تشک خوابیده بودن ...

اخه تخت باربد تک نفره بوده و جا نشدن ...چه رمانتیکم خواب شدن ...باربد پروانه رو بغل کرده و پروانه سرشو روی بازوش گذاشته بوده ...

اخی داداشی چقدر تو خوبی چه احساساتی خوش به حال پروانه ...سریع زدم بیرون که بیدار نشن وگرنه باربد منو میکشه ...

خاطرات نازنین :

اون لحظه که اریس گفت میخواد ازدواج کنه قلبم ایستاد درسته میدونم من و اون هیچ وقت ما نمیشیم اما برام سخته کنار کس دیگه ای ببینمش ...میدونم بعد از ازدواجش همین دیدارای کوتاه هم تموم میشه ...

تو فکر بودم که صداش منو به خودم اورد چی شده نازنین تو همی نظرت نسبت به تصمیم من چیه ؟

سعی کردم بغض صدام معلوم نباشه گفتم خوبه مبارکت باشه حتما با دخترخالت !

گفت نه من ازش خوشم نمیاد به تو هم گفتم ...گفتم با کی؟

گفت فک کن ؟گفتم من میشناسمش 

سرشو تکون داد ..خدایا بدتر از این نمیشه ...کسی که میخواد باهاش ازدواج کنه رو میشناسم دیگه هرروز جلو چشمامن ...

فک کردم کی میتونه باشه حتما از بچه های موسسه است ...نکنه بهاره باشه یا مهتاب نه خدایا من طاقت ندارم اما اونا هم مسلمانن ...قبول نمیکنن ...البته اریس هیچی کم نداشت چه زیبایی چه ثروت ...

اریس گفت چی شد پیدا نکردی خانوم معلم ؟گفتم نه از بچه های موسسه است گفت اره ...

هرچی سعی کردم نتونستم و قطره اشکی راهشو باز کرد روی صورتم ...اریس با تعجب نگام کردم دیگه تحمل اینجا رو نداشتم داشتم خفه میشدم ...

از روی تخت بلند شدم و راه افتادم صداش میومد ولی دیگه برام مهم نبود خدایا چرا این عشق ممنوعه رو تو دلم کاشتی چرا ؟

بارانا :

وای خدایا چقدر دردناک ...چه حالی داشته اون موقع نازنین ...

من حسشو درک میکنم حس اینکه عشقت تو رو نخواد ...

ادامه شو خوندم قبلشم اشکامو پاک کردم ...

خاطرات نازنین:

همینجوری میرفتم و نمیدونستم مقصدم کجاست اریسم ندیدم دیگه اره دیگه خسته شدم با تاکسی تا نزدیک خونه رفتم چند کوچه باقی مونده رو پیاده رفتم تا به حال خودم فک کنم ...

از وقتی ازش جدا شدم کلی بهم زنگ زده اما بر نداشتم وخاموش کردم ...

رسیدم خونه قیافه ام تابلو بود بدون اینکه به مامانشون چیزی بگم پریدم تو اتاقم و در و قفل کردم حوصله هیچ کس رو نداشتم ...

هرچی در زدن باز نکردم فقط گفتم حالم خوبه ...ولم کنید ...

ادامه خاطرات نازنین :

صبح حتی دارالترجمه نرفتم حوصله نداشتم تمام روزو گریه کردم بالاخره موبایلمو روشن کردم خدای من 57 بار تماس از اریس و 42 تا پیامک 

پیامکاشو باز کردم اوایلش پرسیده بود کجا رفتم برگردم ...بعد کلی نگرانم شده بود ودر اخر فحش داده بود دختره دیوونه احمق بی فکر ...

اره من تمام اینا هستم وقتی تو رو کنارم نداشته باشم ...تلفنم زنگ خورد خدای من خودش بود خواستم جواب ندم ...

اما گفتم اون چه گناهی کرده که ما بهم نمیخوریم و منو نمیخواد دکمه اتصال رو زدم دم گوشم گرفتم که صدای دادش اومد ...

دختره احمق دستم بهت برسه میکشمت میدونی از دیروز دیوونه شدم کجا بودی هان ؟چرا اون لعنتی رو خاموش کردی ...ادرس خونتونو نداشتم وگرنه من میدونستم وتو ...چرا جواب نمیدی کر شدی موسسه چرا نیومدی ...

گفتم سلام ...ساکت شد وگفت سلام وکو...بقیه شو نگفت صدای نفس بلندشو تو گوشی شنیدم گفت تا یک ساعت دیگه همون پارک اولی که رفتیم وهمون الاچیق میبینمت نیایی من میدونم وتو وقطع کرد ...

نذاشت بگم دیگه نمیخوام ببینمت ...نذاشت بگم دیگه نمیخوام بیشتر از این وابسته ات بشم چقدر مرد من ظالم بود ...

مانتو وشلوار مشکیم رو پوشیدم مثل عذادارا بودم البته واقعا عذاردار بود م عذادار عشقم ...

از خونه زدم بیرون و تاکسی گرفتم تا خود پارک فک کردم دیگه نباید میدیدمش اموزش زبان فرانسه هم تمام شده حالا از منم بهتر حرف میزنه این اخریا فقط میرفتم ببینمش نه درس دادن ...

تارسیدن تا الاچیق نمیدونم چه طور رفتم به چشمام عینک افتابی بزرگی زده بودم چون از دیشب گریه کرده بودم چشماش داغون بود ...

نشسته بود و سرش پایین بود تا رسیدم گفتم سلام سرشو سریع بالا اورد و به سرعت ایستاد ...

ادامه خاطرات نازنین :

با دیدن چشمای قرمزش دلم گرفت دریایی چشماش پر خون بود دید هیچی نمیگم گفت نمیخوای دلیل دیونه بازیایی دیروزتو بگی ؟

تو دلم گفتم اره کار من دیوونه بازیه بازم سکوت گفت عینکتو بردار خودت میدونی متنفرم موقع صحبت چشمای طرف مقابلمو نبینم ...

میخواستم بگم اره من میدونم من خیلی از خصوصیات تو رو متوجه شدم تو همین مدت کم متوجه شدم عاشق فسنجونی متوجه شدم نوشابه نمیخوری متوجه شدم از لپه تو خورشت متنفری وچیزهایی دیگه ...

اینا رو با خودم مرور میکردم یعنی کسی هم که باهاش ازدواج کنه اینا رو میفهمه اهی کشیدم که گفت چرا ساکتی تو چت شده دیروز که خوب بودی هان 

با صدای لرزون گفتم دیگه نباید همو ببینیم ...صدای دادش اومد چی میگی ؟

دید حرف نمیزنم طرفم خیز برداشت و با یک حرکت نقاب رسوایی مو برداشت حالا داشت با شک چشمامو میدید وعینک من دستش بود ...

به خودش اومد گفت چه بلایی سر چشمات اوردی هان ..بگو 

گفتم مگه مهمه ؟گفت چی میگی معلومه مهمه ...بازم گریه هام ریخت گفتم دیگه نباید مهم باشه چون راه من و تو از هم جداست پشتمو کردم بهش ...

دستمو گرفت و منو به شدت برگردوند وگفت فقط تو تصمیم نمیگیری که این حرفو میزنی بعدم بلند داد زد لعنتی ...میخواستم چی بشه ببین چی شد ...

اخ ناراحت نباش مرد من نمیدونی ناراحتیت چه به روزم میاره ...

گفتم ببین اریس منطقی باش تو قراره ازدواج کنی بعد عروسیت خانمت راضی نمیشه من وتو همو ببینیم حقم داره منم بودم نمیذاشتم ...پس کاررو برامون سخت نکن 

بازم اشکایی لعنتی ...چرا دست از سرم برنمیدارن صدای اریس اومد نازی تو به خاطر عروسی من دیروز اونجوری کردی هان ؟

خدایا فهمید سرم پایین بود واشکام میریخت با دستش چونمو بالا اورد دیگه حتی حال نداشتم بگم بهم دست نزن نامحرمی ...

خدایا این اخرین باره این دستا منو لمس میکنه بعد دست یه دختر دیگه رو ...

حتی دلم نمیخواست بهش فک کنم چشمامو بستم ولذت بردم از اخرین نوازش هاش روی چونم 

سیب سرخ حوا وسوسه ای بود از شیطان من برای با تو بودن جهنم را به جانم میخرم فقط با من باش 

اره یک هو صداش اومد نازی چشماتو باز کن ...

ادامه خاطرات نازنین :

نه تو رو خدا از من اینو نخواه نزار بار دیگر دریای چشماتو ببینم وافسون بشم دلم بلرزه 

پلکامو فشار میدادم تا باز نشن نه دیگه تمام شد ...بازم صدای مهربونش نازی ...اخ نازی برات بمیره که با این طور صدا زدنم جریان خون تو رگام برعکس میشه ...

اخرش بریدم باز کردم چشمامو به نگاه مهربونش ...با نهایت مهربونی گفت نازی باورم نمیشه دوستم داشته باشی ...بازم اشک گفتم گفتم وخودمو خلاص کردم 

اره دوستت دارم اما چه فایده من و تو بهم نمیتونیم برسیم برو دنبال زندگیت ...

وبعد صداش که گفت نازی زندگی من تویی ...

خدایا زلزله اومد یا صاعقه گوشهام درست شنیدم با تعجب نگاش کردم که خندید و گفت قربون تعجبت برم اره درست شنیدی کسی که میخواستم ازش تقاضای ازدواج کنم تو بودی ...

همش میترسیدم ردم کنی اما الان خوشبخت ترین مرد روی کره ی زمینم 

نفهمیدم چی شد اریس منو در اغوش کشید اخ خدایا جهنمت را میان بازوانش میخرم ...

اینقدر گریه کردم روی سینه ستبرش ...اینقدر دم گوشم نازمو کشید ...اخ اگر مجنونم باشی من برایت لیلی بودن را تمام خواهم کرد تو فقط مجنون باش 

بعدش کلی منو دعوا کرد وگفت دیگه حق ندارم سر این چشمها بلایی بیارم چون تمام اعضایی بدنم مال اونه ...

از سیاهی چشمام گفت که دلشو برده ...خدایا ایا چشمایی خودشو ندیده که منو دیوونه کرده ...

اصلا فکر این نبودیم که این اخر رسیدن نیست هنوز کلی مشکلات سر راهمونه ...

بعدم با هم نهار خوردیم خودش برام لقمه دیزی میگرفت وهمش گوشت میشد به تنم ...

بارانا :

مامان چه بد موقع منو نهار صدا زد خدایا چقدر عاشقانه خوش به حال نازنین ...

نهار فسنجون داشتیم یک هو یاد دفتر نازی افتادم پس امیر عاشق فسنجون بود ولی من بلد نبودم ...موقع خوردن گفتم اون دو تا کجان ...

مامان گفت اون دو تا کین ...گفتم دو کفتر عاشق دیگه ...مامان چشم غره ای رفت و گفت در مورد برادرت درست صحبت کن بچه ...هیچی خونه پروانه ان ...

خوش به حال باربد یک جایی دیگه رو هم داره بره ...برای تنوع خوبه ...گفتم مامان ..گفت بله گفتم بهم درست کردن فسنجون رو یاد میدی ...

مامان با تعجب نگام کرد وگفت چی شده میخوای یاد بگیری خبریه ؟گفتم نه چه خبری دوست دارم یاد بگیرم ..مامان گفت چرا که نه باشه ...بعد از غذا مامان گفت بارانا نهار باباتو میبری خیلی فسنجون دوست داره ...

گفتم باشه مامان بریز تو ظرف ببرم ...اماده شدم که به اژانس زنگ زدم...تا تاکسی اومد سوار شدم وادرس بیمارستان بابا رو دادم ...چند ماه بود به بیمارستانشون نرفتم ...

رسیدم با ظرف غذا که تو نایلون بود وارد شدم طرف اسانسور که کنار راه پله ها بود رفتم ...منتظر اسانسور بودم که یک هو انگار چیزی بهم برخورد کرد و با شدت روی زمین پخش شدم ...

بوی فسنجون بلند شد اخ خدایا عجب گندی زده شد صدای کسی اومد خانم خوبید ؟

چشمم به یک پسر جوونی افتاد تقریبا 28-29 ساله صورت سفید چشمایی قهوه ای موهای قهوه ای ...

گفتم معلومه چه خبره اقا ببین چیکار کردی و به ظرف فسنجون که روی سرامیکا ریخته شده بود اشاره کردم 

پسره پررو هم گفت از خدماتیایی اشپزخونه ای ...خون خونمو میخورد خدماتی هفت جد و ابادته ...

ولی نذاشت حرف بزنم وگفت تقصیر شمام هست جایی بدی ایستادید حالا باید برم وخیلی شیک رفت ...

عجب دیونه های پیدا میشن نوچ نوچ کردم یکی از کارکنان نظافت اومد منو میشناخت معذرت خواهی کردم وگفتم لطفا اینجا رو تمیز کنه ...

حیف فسنجونا نصیب بابا نشد ...

الان پیش بابا نشستم و با حرص موضوع رو تعریف کردم ...اینقدر پسره رو فحش دادم که بابا زد زیر خنده و گفت بسه دخترم ...مهم نیست ...

گفتم یعنی چی بابا جون با زحمت براتون فسنجون اوردم ببین چی شد پسره ننر یک معذرت خواهی خشک وخالی نکرد ...

بازم بابا خندید بلند شد و به منشیش گفت چایی بیاره اخه بابا اینجا سهامدارم بود ...

در اتاق زده شد بابا گفت بفرمایید داخل ...در باز شد خدای من اینکه همین پسره بیشعوره ...

اونم با دیدنم ماتش برد ...بابا گفت سلام فرداد جان خوش اومدی بیا داخل ...پسره که اسمش فرداد بود به بابا نگاه کردو گفت سلام استاد ببخشید یک سوال داشتم ...

بابا گفت باشه پسرم بیا بشین اول با دخترم اشنا شو بعد ...

هیچ وقت انقدر ازاینکه پدرم دکتره ذوق زده نشده بودم ...فرداد با تعجب نگام کرد و روبه روم نشست باباهم کنارم نشست و دستشو دور شونم کرد وگفت یکی یدونه و خل ودیونه من دخترم بارانا ...البته خانوم دکتر بارانا اخه دخترم دانشجویی پزشکیه 

گفتم ا بابا جون ...بابا خندید وگفت از شوخی گذشته همینطور که گفتم دختر گلم بارانا و ایشونم یکی از بهترین دکترها از شاگردان خوبم فرداد جان انترن هستن ...

البته شیرازین ...دیگه پسره مونده بود چی بگه فکش افتاده بود حقم داشت به من دکتر گفته بود خدماتی حقته تا حالا اینقدر از دکتر بودنم لذت نبرده بودم پسره چلغوز ...گفت خوشبختم منم گفتم هم چنین بعدم از بابا سوالشو پرسید منم خودمو با چاییم سرگرم کردم 

منم دیدم دیگه کاری ندارم گفتم خب بابا جون من دیگه میرم ببخشید نهار مامان قسمتون نشد غذای بیمارستان بخورید ...

بعدم نا محسوس به پسره چشم غره رفتم حالش گرفته شد ...

گونه بابا رو بوسیدم و خداحافظی کردم وزدم بیرون ...منتظر اسانسور بودم که حس کردم کسی کنارمه بله فرداد بود

***

بهش توجه نکردم بالاخره اسانسور ایستاد وارد شدم اونم وارد شد ازش فاصله گرفتم و به گوشیم خیره بودم دکمه همکفم زدم ...

صدای اهنگ اسانسور بود که صدای نحس پسره اومد خانوم جاوید ...سرمو بالا اوردم گفت واقعا ازتون عذر میخوام لطفا به استاد چیزی نگید دلم نمیخواد از دستم برنجند ...

گفتم حتما لطفا شما هم بیشتر مواظب باشید ...گفت ممنونم چشم بازم ببخشید از توهینی که نا خواسته بهتون کردم خانم دکتر ...

اوهوکی خانم دکتر گفتم موردی نیست و با افتخار سرم بالا بود رسیدم و بدون توجه به پسره رفتم سمت خیابون ...

منتظر تاکسی بودم که باز صداش اومد خانوم جاوید اگه افتخار بدید برسونمتون ...برگشتم دیدم پرایدی داره گفتم ممنون خودم میرم ...

چند بار دیگه هم اصرار کرد وقتی دید مثل یاسین خوندن تو گوش خره رفت ...البته بلانصبت من ...

اومدم خونه و مثل معتادا خودمو رو دفتر انداختم بعله ...

خاطرات نازنین :

شب اومدم خونه به مامان دروغکی گفتم پریود بودم دیشب برهمین حوصله نداشتم ...

خداروشکر ولم کرد شب داشتم تو تختم کتاب میخوندم که پیامک گوشیم اومد از اریس :

میان ماندن ونماندن فاصله تنها یک حرف ساده هست از قول من به باران بی امان بگو دل اگر دل باشد آب از اسیاب علاقه اش نمی افتد ...خدای من چقدر قشنگ لذت بردم 

هنوز جواب ندادم که دومیش اومد ...

کنارت که هستم عمیق تر نفس می کشم هوای با هم بودنمان را می بلعم ومبتلاتر می شوم کنارم بمان اگر میخواهی زنده بمانم 

خدای من چقدر عاشقه ها منم براش فرستادم

انقدر دلتنگ شده ام که اگر نامه رسانت گرگ بیابان هم باشد قدمش را می بوسم ...

با هیجان به گوشیم نگاه میکردم که بازم صداش اومد ...

نوشته بود قربونت برم خانمم فردا بیایی مغازه دلم برای خانمم تنگ شده شبت پرستاره خواب منو ببینی 

براش نوشتم باشه اقامون میام دل منم از ظهریه برات لک زده شب توام خوش ...

بعدم روی گوشیمو بوسیدم ...

بارانا :

امشب قراره با باربد و پروانه بریم شهر بازی ...اخ جون دلم برای شهر بازی لک زده بود ...درست مثل بچه ها شده بودم ...

بالاخره اومدن رفتم بیرون که دیدم ا اینکه ماشین باکلاس شهروزه باربد کنارش نشسته و پروانه عقب ...

رفتم ودر عقب رو باز کردم و نشستم ...سلام علیک کردم همه جوابمو دادن وشهروزم گفت سلام خانم دکتر ...

اینم دست از سر کچلم برنمیداره ...کشت منو با خانم دکتر گفتن ...

رسیدیم شهربازی ...ماشین رو پارک کرد ...

همه پیاده شدیم پروانه که یک جوری بازوی باربد رو گرفته انگار فرار میکرد ...

من وشهروزم شونه به شونه هم راه میرفتیم ...پروانه میخواست سوار ترن بشه من که میترسیدم و گفتم شما برید شهروزم گفت منم نمیام ...

باربد به همرا پروانه رفت روی نیمکت نشستم وبه هیجان بچه ها نگاه کردم زوج های جوان اخ کاش من وامیرم اینجوری بودیم ...

شهروز گفت من الان میام ورفت ... اس از مریم رسیده بود جکی فرستاده بود دیونه ...

مدتی گذشت شهروز اومد برامون شیر موز خریده بود لیوان رو به من داد ...

تشکری کردم که گفت میشه بپرسم چرا تو خودتونید ؟

گفتم من تو خودم نیستم ...گفت اگه نمیخواید بگید نگید اما من از چشماتون میخونم یه غمی دارید ...

تو دلم گفتم غم من امیر حافظه ...غم من ندیدن امیر حافظه ...

وقتی سکوتمو دید گفت بریم یک وسیله ای سوار بشیم اومدیم اینجا فقط افسوس بخوریم ...

گفتم باشه و بلند شدیم شیرموزمونو خوردیم سوار چرخ و فلک شدیم واقعا خوب بود البته کمی استرس داشتم چون خیلی بالا بود ...

ضربان قلبم زیاد شد دستم میلرزید قرصامو سریع در کیفمو باز کردم ودنبالش گشتم ...

شهروز گفت چی شده رنگتون پریده قرص رو خوردم چشمامو بسته بودم که شهروز با نگرانی صدام زد بارانا ...

دفعه اول بود اسم کوچیکمو گفت ...کمی گذشت گفتم خوبم ...گفت نه باید بگید...گفتم چند ماهه پیوند قلب کردم کمی الان استرس داشتم ...

شهروز متعجب بود وگفت وای چرا نگفتید اگه خدای نکرده حالتون بد میشدچی؟

گفتم خوبم بالاخره پیاده شدیم شهروز ناراحت بود گفتم لطفا اینجوری نباشید منبیشتر ناراحت میشم 

خلاصه رفتیم قسمت تیراندازی ...من چند تا تیر زدم که اشتباه خورد شهروز هم تیرانداخت یک خرس پشمالو برد ...

خرس رو داد به من گفتم وای چقدر تیراندازیتون عالی بود ...خندید وگفت ارهفرانسه یک دوره رفتم ...

باربدشونم اومدن بعد رفتیم رستورانش و پیتزا خوردیم ...شهروز گفت از شما کهدکترید بعیده این غذای مضر رو بخورید ؟

گفتم اولا من هنوز دکتر نشدم دوما مگه دکترا دل ندارن وسوما همیشه که نمیخوریمیعنی بابا نمیزاره 

شلیک خنده ی شهروز اومد چقدر این بشر میخندید فک نکنم هیچ وقت غمی داشته باشهکلا شاد بود ...

بعدم ما رو رسوند خونه پروانه هم موند خونه مون ...

رفتم دنباله دفتر نازی رو بخونم تا وقتی خوابم ببره

ادامه خاطرات نازنین :

صبح سعی کردم خیلی خوب باشم بعد وسواس زیاد مانتوی سفیدمو پوشیدم ...و با تاکسی رفتم مغازه ی اریس ...

وقتی رسیدم گفت سلام سفید برفی من خوبی ؟گفتم ممنون تو چطوری ...

گفت خوبم عزیزم تو رو میبینم بهترم میشم ...خب اگه موافق باشی بریم کمی دوربزنیم ...

با ماشینش رفتیم یک پاساژ خوب ...منو برد و برام با پول خودش یک مانتو و چندتا شال و چند تا لاک خرید ...

تا میخواستم حساب کنم دعوام میکرد همه ما رو نگاه میکردن چقدر دلم میسوختنمیتونستم دست اریس رو بگیرم ...

ادامه خاطرات :

همون چند بارم گناه بزرگی بود ...بعدم منو برد کافی شاپ و من سفارش کافه گلاسه دادم و اون قهوه ترک ...

کلی از خودش گفت از برنامه هاش از اینکه میخواد بیاد خواستگاریم ...گفتم اریس گفت جانم گفتم اخه نمیشه من مسلمانم تو ارمنی چه طور ما بهم میرسیم ...

خندید وگفت تو غصه نخور ..گفتم بابام نمیزاره من میترسم ...اریس اخم کرد وگفت تا منو داری نترس دیگه این حرفو نزنی ها ...

بعدم باز سوار ماشین شدیم ...نمیدونم کجا میر فت فقط نگاش میکردم که گفت خانوم کوچولوم اینجوری نگاه نکن الان تصادف میکنم میمیرم ها ...

بلند داد زدم نه !دیگه این حرفو نزن لبخندی زد وگفت باشه گلم بابا نمردم که بازم اعتراض کردم دیدم شمال شهر اومد جایی بالابالاها ...

گفتم اینجا چیکار میکنی گفت هیچی صبر کن بهت میگم ...تو کوچه خلوتی ایستاد و گفت اون خونه رو میبینی ...

خونه 3 طبقه با نمایی سنگ سفید فقط سفید قشنگ بود گفتم اره چه طور مگه ؟

گفت اون خونه ماست !تعجب کردم میدونستم پولداره اما اینقدر رو نه!

گفتم چه خونه قشنگی خندید و گفت چشمات قشنگ میبینه ...

گفت طبقه اول مامانشون زندگی میکنن طبقه دوم اریستا و همسرش ...

خدای من گفتم داداشت ازدواج کرده گفت اره زنشم خیلی مهربونه اسمش ماریا ست 

وطبقه سومم مال منه با خانومم بیایم ...گفتم ا خانوم داری لبخند زد وگفت هر وقت ازدواج کنیم عزیزم من فقط تو رودارم ...

بعدم برگشتیم ادرس خونه رو پرسید و منو رسوند ...

دلم نمیومد ولش کنم اما خداحافظی کردم ورفتم خونه ...

شب هم موقع خواب فقط منتظر پیامکش بودم که بالاخره فرستاد با هیجان بازش کردم :

حس ترس از دست دادنت ،همه انهایی که مرا نگاه می کنند می فهمند که من حسود هستم ،وهمه انهایی که تو را نگاه میکنند

آه...لعنت به انهایی که تو را نگاه میکنند اری من حسودم ...دوستت دارم هایم را با گوشت نه بلکه با قلبت حس کن دوستت دارم شبت بخیر خانم گلم از طرف اریس تو...

اخ چقدر قشنگ بود فقط خدا میدونست چقدر میخوامش براش فرستادم :

رفتار عاشقانه زن را باید از دلتنگیش فهمید

از شوق وبی تابیش برای دیدار،از حس کودکانه اش برای اغوش 

منم دوست دارم عزیزم نازی تو ...

بارانا :

از خواب داشتم میمردم هرچند دوست داشتم بازم بخونم اما خسته بودم پس خوابیدم ...

بارانا:

چند روزیه امتحانام شروع شده و خیلی سخته ...همش در حال درس خوندنم ...

کی بشه تمام بشه راحت بشم بعضی از مشکلات درسیمو از بابا میپرسم ...گاهی هم مریم میاد پیشم با هم درس بخونیم ...

داشتیم با مریم درس میخوندیم که مریم گفت وای بارا مامان داره مرصاد رو زور میکنه که ازدواج کنه ...

گفتم خب این که خوبه ...مریم گفت ولی مرصاد قبول نمیکنه ...گفتم باربدم قبول نمی کرد مامانم بیچارش کرد اما قبول نکرد ...

تا اینکه خودش یکی رو براش پیدا کرد خب شاید برادرت خودش یکی رو مد نظر داره ...

مریم گفت اره راست میگی مگه ازش بپرسم ...بقیه درسمونو خوندیم ...نهار پروانه و باربد هم بودن مامان قیمه درست کرده بود ...

سرنهار بودیم باز باربدشون جیک تو جیک بودن ...اخی چه رمانتیک تو یک ظرف غذا میخورن ...

پروانه گفت بارانا جون امتحانات تموم نشده ...گفتم نه زن داداش ...میدونم چقدر وقتی به پروانه میگم زن داداش چقدر باربد خوشحال میشه ...

چند روز دیگه هم گذشت وامتحاناتم تموم شد ...چند روز بین ترم فاصله بود ...

روزش برای تمدد اعصابم که موقع امتحانات داغون شده بود باربد رو مجبور کردم بره دنبال پروانه ...

خودمم حاضر شدم و منتظر باربد ...بالاخره اومد ...سوار شدیم و حرکت کردیم ...

گفتم بریم کباب بخوریم باربد گفت اول میریم دنبال شهروز ...ای خدا گفتم مگه اقا شهروزم میان 

پروانه گفت باربد به دایی گفته دایی ام ماشینش دست دوستش بود الانم دانشگاست کلاسش تمام شده ...

نمیشه ماتنها بریم ...دم دانشگاه منتظر بودیم که دایی جان شرف حضور کرد ...

پروانه خواست بیاد عقب پیش من بشینه...ولی شهروز سریع عقب پیش من نشست و گفت دایی پیاده نشو من کنار خانم دکتر میشینم ...

هیچی دیگه منم سعی کردم تا جای که جا داشت از دایی جان فاصله بگیرم ...بویعطرش که کاپیتان بلک بود تو بینیم خورد ...

باربد گفت خب کجا بریم شهروز گفت اگه خانما موافق باشن دوستم تازه رستورانشوافتتاح کرده بریم اونجا ...

باربدم ادرس رو گرفت رستوران تو منطقه زعفرانیه بود خب استاد دوستاشم مثل خودشمایه دارن ...

نمای رستوران خیلی شیک بود از جلو شبیه کلبه بود همش طرحش با چوب بود ...

داخل شدیم که یک پسر هم سن شهروز اومد و گفت سلام ببین کی اینجاست استاد عزیز...باد امد وبوی عنبر اورد تو کجا اینجا کجا ...

بعدم همدیگه رو بغل کردن ...شهروز طرف دوستش چرخید و گفت دوستم احسان و خواهرزادم پروانه جون شوهرش اقا باربد و خواهرشون خانم دکتر بارانا ...

احسان اظهار خوشبختی کرد ...من فکر میکنم تو عمرم هیچ کس اینقدری که شهروز بهناف من دکتر میبست کسی بهم دکتر نمیگفت...

رستورانش دوتا دیزاین متفاوت داشت یکی داخل رستوران و پشت رستوران هم فضایسنتی تخت و پشتی ...

پروانه به باربد گفت داخل بشینیم ...شهروز گفت من یک پیشنهاد دارم شما زوججوان داخل بنشینید من و خانم دکتر میریم روی تخت ها ...

بدون اینکه من مهم باشم همه تصویب کردن منم که بوق ...مجبور شدم با شهروز برم ...فضای قشنگی بود...

نشسته بودیم که احسان شخصا منو رو اورد خواست به شهروز بده که گفت احسان اولخانم دکتر ...

احسانم طرفم گرفت تشکری کردم همه نوع غذا داشت اما من هوس میگو پفکی کردم گفتمکه شهروز گفت داداش دوپرس میگو پفکی با تمام مخلفات ممنون احسان جان ...

احسانم رفت داشتم به اطراف نگاه میکردم که گفت فضای نوستالژیکی داره اینجا نهخانم دکتر ...

گفتم ببخشید میشه خواهش کنم اینقدر دکتر دکتر نگید دیگه داره حالم از رشتم بهممیخوره ...

لبخندی زد وگفت شما واقعا جالبید همه ارزوشونه اونا رو به عناوینشون صدا کنندشما دلتون نمیخواد ...

گفتم خب هرکس نظری داره ...گفت چشم بارانا خانم ...

غذا رو اوردن وشروع کردم همیشه عادت داشتم اروم غذا میخوردم ...سنگینی نگاه شهروز رو حس کردم سرمو بالا کردم دیدم خیره شده به من ...

از رو هم نمیرفت بچه پررو منم خیره نگاش کردم بالاخره کم اورد وسرشو تو غذاش کرد ...بیشتر از نصفشو نتونستم بخورم ...

ولی شهروز خوب خورد عجب اشتهایی !بعدم گفت دسر چی میخورید ؟گفتم ممنون میل ندارم غذا زیاد بود ...

گفت شما خیلی کم خوراکید ...گفتم نه من همه چیز میخورم امروز دیر صبحانه خوردم ...

سری تکون داد گفت راستش میخواستم بهتون چیزی بگم اما نمیدونم چه طوری بگم ناراحت نشید ...

گفتم خیلی راحت بفرمایید ...گفت خب من همینطور که قبلا گفته بودم نامزد داشتم اسمش لاله بود ...

تو فرانسه باهاش اشنا شده بودم ایرانی بود اما مقیم اونجا ...با هم نامزد کردیم هر چی بیشتر میگذشت بیشتر به تفاوت هامون پی میبردم ...

لاله چون بیشتر عمرشو اونجا زندگی کرده بود شبیه اونا شده بود چه فرهنگی چه عقیدتی ...

تا اینکه اختلاف اصلی محل سکونتمون بود لاله نمیخواست برگرده عقیده داشت ایران جای پیشرفت نداره برعکس من 

خلاصه بعد جنگ و دعواهای زیاد بالاخره جداشدیم ...دیگه فکر ازدواج نبودم تا اینکه با خانواده محترم شما اشنا شدم ...

بارانا خانم اگه اجازه بدید خواهرمو برای خواستگاری بفرستم ...

مات موندم این الان از من تقاضای ازدواج کرد ...گفتم راستش من شکه شدم غیرمتقربه بود ...

گفت حق باشماست شما هروقت فکراتون رو کردید خبر بدید ...

البته امیدوارم لایق شما باشم و جوابتون مثبت باشه ...

دیگه گردش بهم خوش نگذشت باربد میخواست خریدم بره که گفتم منو برسونه خونه ...

با شهروزم خداحافظی کردم ...اومدم خونه فکرم درگیر بود خدایا چیکار کنم ...

یک هفته فقط فکر کردم از یک طرف عشقم به امیر حافظ ...از یک طرف تنفر اون از من ...واز یک طرف موقعیت خوب شهروز ...

هر چند من عاشق شهروز نبودم ...ولی نمیدونستم تصمیم درستی بگیرم ...کسی هم نبود مشورت کنم باربد که گیر زندگیش بود ...

بابا هم سرش شلوغ بود و مامان هم که میترسیدم بگم و اجازه بده بیان خواستگاری چون شهروز از همه نظر خوب بود ...

خدایا کمکم کن یک راهی جلوی پام بزار ...تصمیم درستی بگیرم ...از خونه زدم بیرون ...

نمیدونم پاهام منو اورد اینجا یا دلم ...رسیدم به مغازه ی امیر حافظ ...چی میشد امیر از من خواستگاری میکرد ...

نمیدونستم برم یا نه میترسیدم برم و بازم باهام بد برخورد کنه ...ولی اخرین بار تو بهشت زهرا خوب باهام برخورد کرد ...

دل رو زدم به دریا و وارد شدم صدای اویز سکوت رو شکست ...کسی نیومد منتظر بودم شاگرد مغازش بیاد اما نیومد ...

جلوتر رفتم حتی پشت میزشم نبود یعنی چی ؟مغازه رو ول کردن رفتن ...داشتم همه جا رو نگاه میکردم ...

نه نیست یعنی چی شده ...یک هو یاد دفتر نازنین افتادم که نوشته بود یک اتاق هم تو مغازه هست که اونجا فرانسه کار میکردن ...

پیدا کردم دستگیره رو پایین کشیدم و وارد شدم خدای من نه ...

امیر حافظ بود افتاده بود روی زمین ...هول کردم نمیدونستم چیکار کنم ...رفتم صورتش روی زمین بود به شکم افتاده بود ...

نمیدونم کی اشکام راهشو گرفت با دست لرزون موبایلمو برداشتم و شماره گرفتم ...از بس هول بودم اول شماره رو یادم رفت ...

فک کردم بعد 125 رو گرفتم نه این که اتش نشانیه ...اهان 115 بود زنگ زدم با صدای لرزون ادرس دادم ...

به سختی برش گردوندم خدایا صورتش خاکی شده بود با دستم خاک روی پیشونیشو پاک کردم میترسیدم نبضشو بگیرم ...

نبض رو گرفتم اخ خداروشکر میزد ...گریه میکردم و تو دلم دعا میکردم خدایا خوب بشه میرم امام زاده صالح نذر میدم خدایا کمکش کن ...

صدای اویز اومد وصدای کسی که میگفت کسی اینجاست سریع پریدم بیرون ...دوتا از کارکنان اورژانس با یونیفرم هاشون ...

گفتن مریض کجاست گفتم اینجاست بیهوش افتاده ...وارد شدن شروع کردن به سوالاتی که نمیدونستم سابقه بیهوش شدن ...و مریضی خاصی داشتن ...

بالاخره روی برانکاردش کردن منم گفتم لطفا منم میام گفتن باشه خدایا مغازه رو چیکار کنم رفتم روی میز رو گشتم بالاخره ریموت کرکره مغازه رو پیدا کردم و کرکرشو زدم وسوار امبولانس شدم ...

خدایا چیکار کنم اگه بلایی سرش بیاد من میمیرم ...بالاخره رسیدیم بیمارستان ...بردنش اورژانس حالم خوب نبود ...

دوساعت گذشت دکترشو دیدم وسوال کردم که گفتن احتمالا غذا مسموم خوردن و بدنشون واکنش نشون داده یک جور حساسیت شدید ...

بعدم گفت چند ساعت دیگه بهوش میاد ...خداروشکر ...

رفتم بالا سرش چشماش بسته بود و موهای بورش روی پیشونیش ریخته بود ...

نمیدونم چند ساعت بودم بالاخره چشماشو باز کرد تا منو دید اولش متوجه نشد بعد گفت من کجام ؟

گفتم نگران نباشید شما بیمارستانید یادتون نمیاد تو مغازه بیهوش شده بودید ...کمی فک کرد وگفت اهان نمیدونم چی شده از ظهریه حالم خرابه و بعدم متوجه نشدم چی شد...

گفتم شاگرد مغازتون کجا بود اگه من نمیرسیدم خدای نکرده اتفاقی براتون میوفتاد ...گفت چه بهتر از این زندگی کوفتی خلاص میشدم ...

گفتم اینجوری نگید مطمئنم نازنین جانم راضی به صدمه دیدنتون نیست ...

دکتر اومد بر معاینه بعد معاینه گفت اخه پسر جون چرا شما این بلا رو با معده های بیچارتون در میارید چرا از هر جایی غذا میگیرید اخرشم بشه اینطوری ...

بعدم طرف من برگشت و گفت باید بیشتر مواظب شوهرت باشی چرا براش غذا درست نمیکنی که بره از این اشغالا بخوره و مسموم بشه ...

نمیدونستم چی بگم که گفت مشکلی نیست خدا بهت رحم کرده اولش یک چیز ولرم وسبک بخور مثل سوپ ...تا چند روز غذا سرخ کردنی نخور و مواظب خرد وخوراکتم باش متوجهی ...

امیر گفت بله ممنون بالاخره رفتم حسابداری ومرخصش کردم ...اومدم روی تخت نشسته بود میخواست بلند شه که گفتم بزارید کمکتون کنم گفت احتیاجی نیست ...

به سختی بلند شد دستشم روی معدش رفتم جلو و بدون اینکه چیزی بگم بازوشو گرفتم ...وگفتم لطفا بزارید کمکتون کنم خواهش میکنم ...هیچی نگفت ...واز بیمارستان زدیم بیرون 

همینجوری که منتظر تاکسی بودیم گفتم میرید پیش مامان نازنین جون ...گفت نه میرم خونم مدتیه از اونجا اومدم ...

گفتم اجازه میدید تا اونجا همراهیتون کنم ممکنه تو راه حالتون بهم بخوره ...نگاهی به من کرد وگفت چرا میخوای بیایی ..چرا برات مهمه ...

خدایا چی بگم گفتم چون من مدیون شما هستم اگه شما اجازه نمیدادید ممکن بود من الان اینجا نبودم بزارید کمی بار گناهی که نسبت به نازنین انجام دادم کم بشه ...

هیچی نگفت تاکسی ایستاد درعقب رو باز کرد و منتظر شد سوار بشم پس قبول کرده خداروشکر ...

بعدم جلو نشست و ادرس خونشو داد خونش تو ولنجک بود وضعش خوب بود ...تو فکرم با خوردم درگیر بودم ایا کار درستی میکردم ...

ماشین ایستاد و امیر کرایه رو حساب کرد پایین شدم داشتم نمای ساختمون رو نگاه میکردم که کلید در اورد و در و باز کرد گفت بفرمایید داخل ...

وارد شدم میدونم کارم دیونگی محض بود خونه مرد غریبه اونم تنها بیام اما نگرانش بودم و فکر چیز دیگه ای نبودم ...

سوار اسانسور شدیم تو اسانسور بهش نگاه میکردم معلومه هنوز حالش خوب نشده دستش رو معدش بود ...

با نگاهش مچم رو گرفت خجالت کشیدم اسانسور ایستاد و بیرون شدیم درب خونه رسیدیم کلید رو چرخوند و باز کرد بعدم گفت من خوبم اگه نمیاید من درک میکنم ...

گفتم نه و وارد شدم خونه زیبایی بود که نشون دهنده سلیقه زن خونه بود نشیمن بزرگی داشت که یک طرفش مبل سلطنتی داشت وطرف دیگه راحتی وکاناپه ...

دم در ایستاده بودم وخونه رو نگاه میکردم امیر وارد اتاقی شد وگفت خوب منو هم که تا اینجا اسکورت کردی میتونی بری ...

چقدر بهم برمیخورد راست میگن تا از جانب معشوق نباشد کششی کوشش عاشق بیچاره به جایی نرسد ...

گفتم ببخشید ولی حرف دکتر یادتون رفت ...شما سوپ بلدید برای خودتون درست کنید ...

امیر گفت مهم نیست اماده میخرم ...گفتم نه نباید باز غذای بیرون بخورید ...گفت باشه اشپزی برای خودم استخدام میکنم ...

گفتم اگه اجازه بدید من براتون سوپ درست میکنم ...گفت نه نمیخواد برو که خانوادت نگرانت نشن ...

گفتم نه بهشون گفتم دیر میام ...بعدم وارد اشپزخونه شدم معلوم بود مدتیه هیچی توش پخته نشده ...

درب یخچال رو باز کردم و شروع کردم گشتن ...خوب سبزی که داشتن و شروع کردم تو کابینتا دنبال مواد اولیه سوپ 

همه چیز داشتن شروع کردم گاز رو روشن کردن ...و قابلمه روش گذاشتن ...

گوشت مرغ هم یک سینه رو ابپز کردم و بعد تو سوپ ریش ریش کردم ..خداروشکر سوپ رو یاد داشتم ...

بعد از یک ساعت درست شد ...تو ظرفی ریختم خوب دیگه چی اهان تو یخچال پرتغال هم بود 

ابمیوه گیری هم روی اپن بود ابشو گرفتم و تو لیوانی ریختم ...دلم میزد انگار دارم تو خونه خودم کار میکنم بر شوهرم غذا درست میکنم ...

صداش زدم اقا امیر کجایید ؟از تو اتاق صداش اومد در زدم ووارد شدم خدایا اتاق خوابشون بود ...

یک اتاق بزرگ که یه تخت بزرگ دو نفره مشکی قرمز وسطش بود و امیر روش دراز کشیده بود ...

بالایی تختشونم عکس عروسیشون چقدر تو عکس امیر زیبا افتاده بود ...

امیر گفت ببخش تو زحمت افتادی ..گفتم لطفا این حرفو نزنید شما بیشتر گردنم حق دارید ...

نشست و تکیه داد به تخت سینی ظرف رو روپاش گذاشتم و عقب ایستادم ...

قاشقی برداشت و تو دهنش کرد چشمم بهش بود خوشش بیاد ...

گفت خیلی عالیه اصلا به دختری به سن تو نمیخوره اینجوری اشپزی 

تشکر کردم که گفت راستی من دارم باهات اینجوری حرف میزنم ناراحت که نمیشی اخه به نظرم خیلی ازمن کوچکتری ...

بعدم خندید و گفت مثل دخترم میمونی اگه کسی ما رو ببینه ...ناراحت شدم امیر منو دختری نمیبینه بتونم کنارش باشم اهی کشیدم ...

***

بعد از تموم شدن سوپ گفت من بهت معذرت خواهی بدهکارم اوایل خیلی باهات بد برخورد کردم البته چون تازه نازی رو از دست داده بودم فکرم کار نمیکرد ...

فکرم کار نمیکردکه نازی عاشق کمک بود به بقیه راستی الان وضع قلبت بهتره ...

گفتم ممنون گوشیم زنگ خورد از تو جیبم برداشتم شماره ناشناس بود تعجب کردم ...کی میتونه باشه ...

بفرماییدی گفتم که صدای شهروز اومد گفت سلام بارانا خانم خوبید 

سلام ممنون شما چطورید اقای دکتر 

شهروز :ممنون چقدر رسمی شماهم منو دکتر صدا نکنید 

گفتم بله خانواده خوبن زهرا خانم و پروانه جون 

شهروز :بله همه خوبن سلام دارن ببخشید دیدم خیلی طول کشید اساعه ادب کردم و از باربد شمارتونو گرفتم ...

گفتم خواهش میکنم اما راستش من هنوز تمام فکرامو نکردم 

شهروز :بله متوجهم خواهش میکنم زودتر من دیگه طاقت ندارم مطمئن باشید خوشبختتون میکنم 

بله اخه اقای دکتر زندگی که برای دوروز نیست باید بیشتر بهم فرصت بدید 

خلاصه قطع کرد ...تازه متوجه شدم امیراینجا بود وهمه حرفاموشنیده...

صداش اومد:

ناراحت نشی چون همینجا صحبت کردی حرفاتو شنیدم میخوای ازدواج کنی؟

گفتم نه خواستگاره فقط ...گفت خب اگه موقعیتش خوبه برچی قبول نمیکنی؟

هیچی نگفتم که گفت اهان عاشقی !رنگم پرید گفتم نه ...

گفت چشمایی عاشق لوش میده تو چشمات ستاره بارونه ...نازی وقتی منو نگاه میکرد همینقدر چشماش عاشق بود واهی کشید ...

هیچی نگفتم که گفت اگه دوستش داری براش بجنگ مثل من مثل نازی برای عشقمون جنگیدیم البته اگه واقعا ارزش عشقتو داره...

اخ چه طور بگم خودتی ...

خلاصه برگشتم خونه کلی از من تشکر کرد...

خاطرات نازنین :

دیگه هرروز اریس رو میدیدم میومد دنبالم منو موسسه میرسوند گاهی بیرون میرفتیم ...باهاش خوشحال بودم اماهیچ وقت از من انتظاری نداشت حتی دستمو بگیره ...

این بر من از هرچی با ارزشتر بود ...تا اینکه یک روز با اریس رفتیم فرحزاد شام و بعد برگشتیم که اریس منو سرکوچه پایین کرد ...

اما یک هو در سمت اریس باز شد و دستی اونو بیرون کشید و تا به خودم بیام دیدم برادرم نیمایه نه خدایا ...

داد میزد فحش میداد و میزدش هرچی بازوشو میگرفتم و میگفتم داداش تو رو خدا ولش کن کاری نکرده منو هول داد و گفت حساب تو رو میرسم ...

اریس میتونست بزندش اما هیچ کاری نکرد و گفت نه نازی بی تقصیره نیما دیوونه شد گفت اسم خواهر من و به دهن کثیفت نیار خلاصه بابا هم اومد و مانی برادر دیگم من فقط گریه میکردم و التماسش میکرد نزننش ...

بالاخره بابا جداشون کرد واریس رو تهدید کرد اگه یکبار دیگه مزاحم من بشه به پلیس خبر میده ...

اریس بیچاره من گفت ما همدیگه رو دوست داریم ومیخوایم با هم ازدواج کنیم ...باز نیما میخواست طرفش خیز برداره که بابا نذاشت و گفت پسر جون فک کردی من دخترمو از سر راه اوردم بدمش به هر کسی اونم تو ...

دیگه بعدشو نفهمیدم اومدیم خونه نیما منو سیلی زد وموبایلمو گرفت و گفت حق ندارم از خونه برم بیرون و من گفتم دوستش دارم ...

خونمون قیامتی شد دو روز بود اعتصاب غذا کردم اریس رو ندیدم ...

تا اینکه صدای بابا رو میشنیدم که میگفت به کسی من اجازه نمیدم بیایی خواستگاری ...

اخی اریس بود میدونستم هرروز میومد دم خونه منو ببینه ...اما نمیذاشتنش ...

به اجبار مامان غذا میخوردم ..بابا با من حرف نمیزد ولی یک هفته بعد گفت برات خواستگار میاد دیونه شدم ...

دفعه اوله روبه روی بابا میایستادم گفتم خواستگار بیاد از اتاقم بیرون نمیام مجبورم کنید سر سفره عقد بشینم جواب نه میدم و از خونه میرم ...

و بعد سیلی بابا بود که بهم خورد ...اره بابا منو زد برای بار اول دلم شکست ولی حرف خواستگار نیومد ...

شبنم پیشم میومد میگفت همه فامیل فهمیدن ودارن پشت سرت حرف میزنن گفتم به درک گفت میدونی کی به نیما اون شب خبر داده ...

بعدا فهمیدم کار پسر عمه بود سعید خواستگارم بود و ردش کرده بودم تو فرحزاد ما رو میبینه و به نیما زنگ میزنه ...

بارانا:

چقدر دلم سوخت بازم اشکام ریخت چقدر سخته دونفر همدیگه رو دوست داشته باشن وجلوشونو بگیرن...

اره منم تصمیم رو گرفتم من نمی تونم وقتی عاشق امیرحافظم با شهروز ازدواج کنم به قول خود امیر باید برعشقم بجنگم ...

به گوشی شهروز پیام دادم عصر اگه وقت دارید بیاید کافی شاپ صدف ...

چند دقیقه گذشت که پیام داد حتما چشم میام ...

تو کافی شاپ رو به روی هم نشستیم گفتم ببینید اقا شهروز شما از همه نظر ایده الید هر دختری ارزوشه خواستگاری مثل شما د اشته باشه ولی راستش چه طور بگم من نمیتونم با شما ازدواج کنم امیدوارم دختر بهتری پیدا کنید ...

شهروز با لبخند تلخی گفت نه موضوع این نیست موضوع اینه من لیاقت شما رو نداشتم وگرنه جوابتون حتما مثبت بود ...

گفتم باور کنید اینجوری نیست من نمیتونم شما رو خوشبخت کنم ..شهروز گفت اگه مشکلی دارم بگید سعی میکنم برطرفش کنم ..

گفتم نه شما هیچ مشکلی ندارید من مشکل دارم ...مکثی کرد وگفت پای کسی دیگه ای در میونه ...هیچی نگفتم که بلند شد وگفت خوش به حال اون مرد امیدوارم موفق باشید خانم دکتر ...

گفتم ببخشید اقا شهروز لطفا به پروانه جون چیزی نگید نمیخوام مشکلی بین خانواده ها پیش بیاد ...بازم لبخند تلخی زد وگفت متوجه ام ورفت ...

خدایا منو ببخش دلشو شکستم اما نمیتونستم من عاشق امیر حافظ بودم و ادم قلبشو فقط به یکی میده ...

اومدم خونه من تصمیمم روگرفته بودم من امیر حافظ رو میخواستم و برای رسیدن بهش حاضرم از همه چیزم حتی غرور وشخصیتم بگذرم ...

خاطرات نازنین :

یک ماه گذشت و من خیلی داغون بودم یک روز مامان خونه نبود رفتم تو اتاقشون و همه کشوها رو زیرورو کردم ...بالاخره گوشیمو پیدا کردم خدایا روشنش کردم 

178 تا پیام و 145 تا زنگ از اریس وقت نداشتم بخونمشون ..سریع شمارشو گرفتم و دعا میکردمم برداره ...

تا برداشت گفت وای نازی باور کنم تویی ؟

اشکام ریخت و گفتم اریس !گفت جانم ..عزیز دلم ... دلم برای دیدنت پر میکشه ...

گفتم اریس خوبی ؟گفت اره خانمم نگرانم نباش ...گفتم دلم برات تنگ شده اما در و برام قفل میکنن...

اریس گفت عزیزم گریه نکن دلم میگیره من یک تصمیم گرفتم ...گفتم چیکار کنی ...

گفت دارم در مورد اسلام تحقیق میکنم...گفتم به خاطر من ...

گفت نه خانمم فکر به تو مشوقم بود ما همه یک خدا رو میپرستیم مگه نه ...گفتم اره ..صداش اومد برام حرف بزن نازی دلم برای صدات تنگ شده ...

گفتم خیلی دلم برات تنگ شده راستی با مامانت در مورد من حرف زدی ؟

ساکت شد گفتم اریس گفت جانم گلم ..گفتم بگو دیگه ...

گفت نه نازی راضی نمیشن گفتم بهشون منم از خونه زدم بیرون راستش در مورد تغیر دینمم یک بار گفتم که بابا گفت اگه این کارو کنم طردم میکنه ...

خیلی ناراحت شدم ...گفتم غصه نخور اریس همه چی درست میشه گفت بله خانمم من تا تو رو دارم غمی ندارم ...

خلاصه قطع کردیم با سختی چند لحظه گذشت و برام باز پیام اومد باز کردم از اریس بود 

نامش را هرچه میخواهی بگذار

تعصب

غیرت

حسادت

من نامش را عشق میگذارم

و دلگیر می شوم از بعضی ادم ها

که تو را از آن خود می دانن

تو فقط برای منی

شادی ات شادی من است

وجودت گرما بخش زندگیم

من تو را باهیچکس عوض نخواهم کرد

و این نامش عشق است

تو نامش را هرچه می خواهی بگذار...

بارانا :

یک ماه گذشت دوهفته دیگه عروسیه باربده و هممون گیریم ...

با پروانه شون هر روز میرم بازار ...منو میبره بر خرید جهیزیش ...باربدم نزدیک خونمون یک خونه کرایه کرده طبقه دوم ...

هرچی بابا خواست کمکش کنه یک جارو برای خودشون بخرن باربد نگذاشت وگفت میخواد خودش با زحمت خودش به جایی برسه...

اخیش داداش من غیرت داشت ...نمیخواست دستشو جلو بابا دراز کنه ...لباسم چون مجلس جدا بود یک دکلته تا روز زانوم به رنگ قرمز خریدم ...

خوشگل بود و یک مانتوی مشکی حریر ...باربدم این روزا میاد خونه جنازست ...از صبح میره دنبال تالار و هزارتا دنگ وفنگ دیگه...

دوهفته بعد:

الان تو ارایشگام با پروانه منتظریم باربد بیاد ...عجب چیزی پروانه شده بود ...موهاشو رنگ روشن کرده بودن خیلی جذاب شده بود

باربد امشب غش نکنه شانس اورده لباسشم دکلته بود منم موهامو شینیون کردم و ارایش ملیحی ...

پروانه کلی از من تعریف کرد ارایشگاه گفت داماد اومد ...پروانه شنلش سرش بود ...

باربد داداشم خیلی جذاب شده بود تو کت وشلوار مشکیش ...اومد جلو فیلمبردار گفت دسته گل رو طرف عروس بگیره ...

باربد دسته گل رو به پروانه داد همدیگه رو نگاه میکردن ...که باربد تو عملیات کاملا انتحاری پیشونی پروانه رو بوسید ...

بعدم دستشو گرفت از ارایشگاه زدیم بیرون ...باربد در ماشین رو بر پروانه باز کرد و کمکش کرد داخل بشه ...بعدم به من گفت بارا جان ما میریم اتلیه ...شهروز الان میرسه تو رو ببره تالار ...

خدایا شهروز نه از روزی که جواب نه بهش دادم دیگه ندیده بودمش ..از دست باربد اونا رفتن ماشین شهروز کنارم ایستاد ...

در وباز کردم وسوار شدم ...سرم پایین بود حرکت نمیکرد سرمو بالااوردم تا منو دید ماتش برد و لبخند زد وگفت خیلی زیبا شدید ...

تشکری کردم که راه افتاد ...خدا کنه زودتر برسیم تالار ...

تو راه حرف نمیزد منم ساکت بودم ...یک اهنگ شاد گذاشت از اندی چه خوشگل شدی امشب ...

اوف اینم ترانه بود گذاشتی جوون مادرت ...بالاخره رسیدیم خواستم در وباز کنم که گفت نه صبر کنید وپایین شد در و برام باز کرد ...

بعدم گفت وقتی با ادم همینطور پرنسسی باشه باید براش همه کار کنه ...

تشکری کردم و از صحنه فرار کردم ...چقدر شلوغ بود مانتومو در اوردم ...بماند عمه چقدر تعریفمو کرد ...

بالاخره عروس وداماد رسیدن ...

***

موقع رقص عروس وداماد رسید عزیزم برادرم چقدر قشنگ دستشو دور پروانه حلقه کرده بود وباهم میرقصیدن ...

بعدم منم رفتم وسط وقر تو کمرموخالی کردم خب حق دارم عروسی تنها برادرمه مگه نه...

خلاصه موقع شام رسید و برای خودم کمی قرمه ریختم 3 نوع غذا بود قرمه وقیمه وکباب ...

عروسی با خوشی تمام شد موقع عروس برونم حالی کردیم من با باباشون بودم هی میگفتم بوق بزن بابا رو دیوونه کردم...

یک کارناوال شادی بزرگ... دم اپارتمانشون رسیدیم بماند مامان گریه کرد وباربد رو بغل کرد واونو به پروانه سپرد ...انگار بچه است 

منم گریه م گرفته بود تو بغل باربد ...باربد گفت خواهر کوچولو دیگه از دست من راحت شدی ...

با این حرفش هق هقم بیشتر شد که منوبوسید و گفت ا دیوونه مگه کجا میرم هر روز میایی پیشم دیگه ...

خلاصه وقتی دستشون رو تو دست هم گذاشتن رفتیم ...مامان تو راهم گریه کرد هی بابا گفت بهنوش جان بسه مگه چی شده دو روز دیگه که بارانا هم بره خونه شوهر فقط من وخودت میمونیم وعشق وصفا ...جانم پس بگو من اضافیم بله دیگه بابا داریم ما ...

اومدیم خونه ...بعد از عوض کردن لباسام تازه به عمق فاجعه پی بردم واقعا چقدر تنها شده بودم کمی گریه کردم تا سبک بشم ...

صبح هم رفتم دانشگاه قراره ماشین باربد به دستم برسه تا چند روز دیگه ...چون بابا کادوی عروسی به باربد کلید یک زانتیا داد باربدم دو تا ماشین نمیخواست ...پروانه هم از رانندگی میترسید ...

برای من خوب شد دیگه اویزون این واون نبودم بله ... 

بعد از کلاس مریم گفت بریم مرصاد اومد دنبالم منم که حوصله معطلی برای تاکسی نداشتم با کمال میل بهشون افتخار دادم ...

سوار ماشینش شدیم مرصادم عجب ادمی بود ها نگام نکرد یک سلام اروم داد ...دوشخصیتی !

به مریم گفت اول تو رو میرسونم خونه بعد خانم جاوید رو چون همون طرفا کاردارم ...

مریم پیاده شد ورفت ...چقدر ضایع من عقب بودم مگه رانندم بود بیچاره اما خب نمیشد برم جلو ...

تااینکه نزدیک خونه ایستاد وطرفم برگشت گفت میشه چند لحظه وقتتون رو بگیرم ...تعجب کردم!

گفتم بله بفرمایید ...من من کرد وگفت راستش نمیدونم مریم بهتون گفته مامانم مدتیه گیر داده برای ازدواجم ...

هیچی نگفتم که گفت راستش من خودم یکی رو در نظر دارم ...تو دلم گفتم بیا نمیدونم چرا این روزا اینقدر خواستگار دارم ...

گفت میشه یک خواهشی ازتون کنم ...گفتم بله بفرمایید ...گفت میشه با شیدا خانم حرف بزنید و نظرشو در مورد من بدونید ...

اوپس !چقدر من خوش باورم پس شیدا رو میخواست نه منو...

البته بهتر ولی خوب شد چیزی نگفته بودم ...سکوتمو دید گفت کمکم میکنید ؟

گفتم چرا به مریم نمیگید ...گفت راستش زیاد روم نمیشه در مورد این حرفا باهاش صحبت کنم شما مثل خواهرم ...

گفتم چشم گفت پس سری بعد که دیدمتون خبری ازتون میگیرم ...

خلاصه رفتم خونه ...همه رو برق میگیره ما رو چراغ نفتی ...

خونه اومدم ...مامان گفت امروز باربدشون رو پاگشا میکنه ..گفتم بابا میذاشتین چند روز استراحت کنن ...

خلاصه از دانشگاه خسته و مونده اومدم تا کارا ی خونه رو انجام بدم بله ...شب باربدشون اومدن ...باربد برای مامان یک دستبند گرفته بود گفتم قبلنا میرفتن مادر زن سلام ...حالا اومدین مادر شوهر سلام ...

باربد گفت نخیر این به خاطر تمام زحماتیه که مامان برام کشیده ...البته ناچیزه ...خلاصه شام که صرف شد و میوه خوردیم باربد طرف پروانه کرد وگفت خب خانم بریم خونمون ...اوهوکی خونمون ...خوبه تا چند روز قبل همینجا بوده ها ...

خلاصه زحمتو کم کردن و من بدبخت رفتم تو اتاقم بخوابم ...

که مامان صدام زد ...ای خدا اسایش نداریم ما ...رفتم بیرون و گفتم جانم مامان جان ...

گفت دختر به این زودی رفتی بخوابی بیا کمکم کن اشپزخونه رو جمع و جور کنم ...

گفتم چشم ...خوش به حال باربد رفت ..اینجا ادم رو استثمار میکنند ...بعد یک ساعت مامان جان اجازه داد برم کپه مرگمو بزارم ...

از بس خسته بودم به یک دقیقه نکشید رفتم اون دنیا ...

خاطرات نازنین :

دو ماه دیگه هم گذشت دیگه در رو روم قفل نمیکردن اما نیما منو میبرد موسسه و دنبالم میومد از اریس خبری نداشتم تا اینکه یک شب که نشسته بودیم و من تو خودم بودم زنگ زدن 

مامان ایفون رو برداشت و کمی بعد بابا رو صدا زد و چیزی گفت بابا رفت دم در ...

من کنجکاو شدم در حیات معلوم بود خدای من اریس بود ...

نمیدونم چی گفت که بابا گذاشت بیاد داخل سریع رفتم تو اشپزخونه ...

یواشکی دیدمش با کت وشلوار واقعا جذاب شده بود یک دسته گل رزم داشت ...

کمی گذشت صدای اریس اومد ...ببخشید جناب وحیدی بدون اطلاع مزاحم شدم میدونستم شما اجازه نمیدید اگه خبر میدادم ...

بابا گفت معلومه نمیذاشتم الانم چون مهمونی گذاشتم بیای تو خونه م ...اریس گفت جناب وحیدی من اومدم خواستگاری نازنین خانم ...

صدای داد نیما اومد تو بی جا کردی ...بابا به نیما گفت هیچی نگو ...اریس گفت من مدتی بود در مورد دین اسلام تحقیق کردم و چند روزی هست مسلمان شدم ...

خدای من باورم نمیشد ...صدای بابا اومد که گفت دینی که به خاطر یک دختر بهش اعتقاد داشته باشی فایده نداره ...

اریس گفت نه اشتباه برداشت نکنید درسته وجود نازنین برام تلنگری بود اما من با علم به همه چی و با تحقیق دین اسلام رو قبول کردم ...

بابا گفت چرا تنها اومدی ؟اریس گفت متاسفم میدونم لیاقت دخترتون خیلی زیادتره اما خانوادم از وقتی فهمیدن مسلمان شدم طردم کردن ...

اخ اریس بیچاره دلم براش سوخت ...اریس گفت الان من مسلمان شدم واسم امیر حافظ رو برام انتخاب کردم ...

خدای من امیر حافظ چقدر زیبا یادمه یک بار حرف اسمها شد و اریس گفت اسمت قشنگه منم گفتم من عاشق اسم امیر حافظم ...

اخ امیر حافظ من ...بابا گفت نه من بهت دختر نمیدم ...کسی که خانوادشم طردش کنن قابل اعتماد نیست ...

امیر گفت اقای وحیدی علت طرد شدنم رو خدمتتون عرض کردم من از خودم کار ثابتی دارم و حتی یک خونه وماشین همه چیز برای شروع یک زندگی عاشق نازنینم هستم ...لطفا کمکمون کنید و جلومون سنگ نندازید ...

ادامه خاطرات :

بابا گفت حرف من یک کلامه نه ...صدای امیر اومد که بلند شد و گفت پس رفع زحمت میکنم اما من عقب نمیکشم ...

بابا گفت اگه واقعا مسلمان شدی ازت میخوام همین الان قسم بخوری نه نازی رو ببینی نه باهاش در تماس باشی ...

خدایا نه من نمیتونم امیر گفت باشه اقای وحیدی اما قبلش ازتون خواهش میکنم بزارید اخرین بار ببینمش ...نیما گفت نه برو بیرون ...

بابا گفت نیما تو دخالت نکن بعدم گفت باشه من بهت اعتماد میکنم ...امیر گفت منم به خدای که میپرستم قسم میخورم تا وقتی شما نزارید نازنین رو نبینم ...

بعدم رفت تو حیات منتظر من بشه ..بابا صدام زد اشکامو پاک کردم اما مطمئنم چشمام سرخ بود رفتم پیشش گفت حرفاشو شنیدی برو برای اخرین بار صحبت کن وزودی بیا...

رفتم تو اتاقم ومانتوموپوشیدم با شالم زدم بیرون نیما بهم چشم غره ای رفت وگفت زود میایی فهمیدی ...

منم رفتم امیر حافظم کنار باغچه ایستاده بود تا صدای قدمهامو شنید برگشت هر دو بهم خیره شده بودیم وچشم برنمیداشتیم ...

مثل دو تا تشنه چند ماه بود ندیده بودمش ولی هنوز جذاب بود گفتم امیر حافظ ...لبخند زد وگفت جانم خانمم 

اشکم ریخت اخمی کرد وگفت نازی تو روخدا گریه نکن اومدم بهت بگم به خاطر منم شده مواظب خودت باش من منتظرتم غصه نخور همه چی درست میشه ...

اشکامو پاک کردم وگفتم حرفات راست بود بازم لبخند جادویشو تحویلم داد وگفت بله خانمی ...

بعدم اومد جلو و از تو جیبش یک جعبه دراورد و بهم داد وگفت تا وقتی بهم برسیم میخوام همیشه گردنت باشه ...

بازش کردم خدای من یک گردنبند قلب طلا سفید گفت پشتشو نگاه کن با انگلیسی نوشته بود امیر تو ...

اشکم ریخت گفتم وای امیر خیلی قشنگه ...لبخند زد وگفت خوشحالم خوشت اومد عزیزم 

و بعدم گفت دیگه باید برم قول بده خودتو زیاد ناراحت نکنی ...اشکام ریخت ...کلافه شد ودستشو تو موهاش برد ...گفت نازی دیوونم میکنی ...

سعی کردم به حرف مردم بکنم اشکامو پاک کردم وخندیدم که گفت خداحافظ عشق من بدون تا ابد دوستت دارم ...چشمامو بستم رفتنشو نبینم و در اخر صدای در حیات 

بارانا :

چقدر احساسی ...امروز میخوام با شیدا صحبت کنم...

رفتم دانشگاه بعدم بدون اینکه مریم متوجه بشهبه شیدا گفتم بریم کافی شاپ دانشگاه ...

رفتیم شیدا گفت چی شده بارانا مشکلی پیش اومدهگفتم نه راستش من نمیدونم چه طوری بگم اهان نظرت در مورد ازدواج چیه ؟

شیدا خندید وگفت چیه میخوای با من عروسی کنی منقصد ازدواج ندارم وبعدم خندید ...

گفتم شیدا الان وقت شوخی نیست چی میگی شیدا گفتخب به نظرم خوبه منم بدم نمیاد ...گفتم خب کسی از من خواسته تو رو براش خواستگاریکنم ...

شیدا متعجب شد وگفت راست میگی یا شوخی میکنی؟گفتم بابا راسته حالا ذوق مرگ نشو بگو دیگه ...

شیدا گفت راستش تا حالا چند تا خواستگار داشتمکه نه خودم نه مامانم راضی نشدن ...

گفت حالا این مرد خوشبخت کیه ؟گفتم نه باباکمی برای خودت کمپوت باز کن ...خندید شیدا واقعا دختر زیبایی بود والبته خوش قلب...

گفتم راستش اون پسر مرصاده ...داد زد چی ؟

همه برگشتن طرفمون ..گفتم اروم بابا ابرومون روبردی ...

شیدا گفت برادر مریم خودمون رو میگی ...گفتماره برادر مریم خودتون ...

ساکت شد گفتم چی شد...گفت اخه نمیشه ...گفتمپای کسی در میونه ..گفت نه بابا من تو هفت اسمون یه ستاره هم ندارم ...

خندیدم وگفتم نکه من دارم ...گفتم حالا ازشخوشت نمیاد ..گفت نه پسر خوبیه اما با هم فرق داریم ...

گفتم چه فرقی گفت خب تو وضع خانوادمو میدونی ماخانواده ی ساده ای هستیم اونا وضعشون خوبه ...

گفتم دیوونه این بود دلیلت اولا شما هم نادارنیستید دوما تو در اینده خانم دکتر میشی ...

شیدا گفت نه نمیشه ..کلافه شدم گفتم از خودشخوشت میاد ...ساکت شد ..گفتم سکوت علامت رضاست ...

هیچی نگفت بعدم بهش گفتم خوب فکراتو بکن بعدجواب بده باشه ...

از کافی شاپ زدم بیرون ....

داشتم اروم راه میرفتم هنوز تو خیابون دانشگاه بودم که صدای بوق ماشینی منو به خود اورد وصدای خانم جاوید ...

برگشتم مرصاد بود رفتم که گفت خواهش میکنم بفرمایید میرسونمتون ...در جلو رو باز کردم ونشستم ...هیچی نگفت تا خونه نزدیک خونه ایستاد وگفت ببخشید خانم جاوید چی شد؟صحبت کردید ؟

گفتم بله گفت چی شد ؟چقدر بچه هول بود گفتم قرار شد فکراشو بکنه ...مرصاد گفت شما حرف که زدید متوجه نشدید نظرش در موردم چیه ؟

گفتم چون شما هم مثل باربد برام هستید میگم ...شیدا با خود شما مشکلی نداره ولی با موقعیت شما مشکل داره ...

مرصاد گفت ببخشید متوجه نشدم ...گفتم شما از وضع خانوادگی شیدا میدونید ...

گفت بله فقط میدونم یک خواهر دارن که ازدواج کرده ویک برادر کوچکتر که مدرسه ایه ...

گفتم پدر شیدا یه کارمند سادست مادرشم خانه دار ...مرصاد گفت خب مشکل کجاست ؟

گفتم مشکل اینه که شیدا عقیده داره از نظر مالی به شما نمیخوره و این در اینده مشکل ساز میشه ...

مرصاد گفت فقط همین موضوع برای من مهم نیست شیدا خانم قراره یک پزشک بشن اگه نگرانی هم باشه من باید داشته باشم که از نظر موقعیت اجتماعی بهشون نمیخورم ...

هیچی نگفتم که گفت میشه برام یک فرصت جور کنید شخصا باهاش صحبت کنم ...فکر بدی نبود گفتم باشه من برای فردا باهاش قرار میذارم گفت اگه میشه غروب من صبح ها بانکم...

خلاصه رفت عجب گیری کردم اومدم خونه به شیدا زنگ زدم وگفتم فردا میخوام برم خرید میایی باهام گفت باشه گفتم پس ساعت 5 غروب کافی شاپ ...

قبول کرد بعدم ساعت قرار رو به مرصاد اس زدم شمارشو بهم داده بود ...

***

صبح تا دیر وقت خوابیدم چه حالی داد بعدم حاضر شدم وگفتم میرم قدم بزنم ...

کمی گذشت به پارک رسیدم بعد فک کردم شاید پروانه خونه باشه با موبایلم زنگ زدم ...خونه بود گفتم نهار میام برام ماکارونی درست کنه ...گفت عجب خواهر شوهری ...

خوبی دختر رئیس بودن اینه تا هر وقت بخوای شرکتی ...سر راه براش شکلات تلخ گرفتم پروانه عاشق شکلات بود 

اومدم خونش خلاصه به کمک هم ماکارونی درست کردیم کلی هم گفتیم وخندیدیم ...

منتظر باربد شدیم غذا حاضر بود کلید تو قفل چرخید ...پروانه رفت استقبال باربد ...من بهشون دید داشتم باربد اومد و گفت سلام عزیز دلم خوبی بعدم یه بوسه رمانتیک ...

خندم گرفته بود اصلا به پروانه مهلت نداد بگه منم اینجام خلاصه پروانه اشاره کرد که باربد گفت عزیزدلم چی شده ...

بلند گفتم هیچی داداشی میخواد بگه منم اینجام مراعات کن سلام ...

دهن باربد باز مونده بود پررو پررو بدون اینکه شرمنده اون حرکت دم درش بشه اومد و گفت سلام به به ابجی کوچولو جغله من تو کجا اینجا کجا ...گفتم ا بازم گفتی جغله پروانه یک چیزی بگو ...

پروانه گفت من بین برادر وخواهر قرار نمیگیرم ...و رفت تو اشپزخونه ..باربد گفت بارا چه طوری؟ از درسات چه خبر مامان وبابا چطورن ؟

گفتم چه خبره منو به سوال بستی یکی یکی بپرس اولا من خوبم درسامم دست بوستن مامانم طبق معمول دلتنگ پسره دردونشه و بابا که بیمارستان ...

پروانه برای باربد یه شربت اورد و باربدم گفت ممنون گلم بیا بشین دلم برات تنگ شده ...

گفتم بابا حالمو بد کردین انگار از کی همو ندیدن بعدم جلوتون دختر مجرد نشسته از این کارا نکنید دلم میخواد ...

باربد گفت شما خیلی بیجا میکنی هنوز دهنت بوی شیر میده ...تا موقع نهار با باربد کل کل کردم ...صبح تا دیر وقت خوابیدم چه حالی داد بعدم حاضر شدم وگفتم میرم قدم بزنم ...

کمی گذشت به پارک رسیدم بعد فک کردم شاید پروانه خونه باشه با موبایلم زنگ زدم ...خونه بود گفتم نهار میام برام ماکارونی درست کنه ...گفت عجب خواهر شوهری ...

خوبی دختر رئیس بودن اینه تا هر وقت بخوای شرکتی ...سر راه براش شکلات تلخ گرفتم پروانه عاشق شکلات بود 

اومدم خونش خلاصه به کمک هم ماکارونی درست کردیم کلی هم گفتیم وخندیدیم ...

منتظر باربد شدیم غذا حاضر بود کلید تو قفل چرخید ...پروانه رفت استقبال باربد ...من بهشون دید داشتم باربد اومد و گفت سلام عزیز دلم خوبی بعدم یه بوسه رمانتیک ...

خندم گرفته بود اصلا به پروانه مهلت نداد بگه منم اینجام خلاصه پروانه اشاره کرد که باربد گفت عزیزدلم چی شده ...

بلند گفتم هیچی داداشی میخواد بگه منم اینجام مراعات کن سلام ...

دهن باربد باز مونده بود پررو پررو بدون اینکه شرمنده اون حرکت دم درش بشه اومد و گفت سلام به به ابجی کوچولو جغله من تو کجا اینجا کجا ...گفتم ا بازم گفتی جغله پروانه یک چیزی بگو ...

پروانه گفت من بین برادر وخواهر قرار نمیگیرم ...و رفت تو اشپزخونه ..باربد گفت بارا چه طوری؟ از درسات چه خبر مامان وبابا چطورن ؟

گفتم چه خبره منو به سوال بستی یکی یکی بپرس اولا من خوبم درسامم دست بوستن مامانم طبق معمول دلتنگ پسره دردونشه و بابا که بیمارستان ...

پروانه برای باربد یه شربت اورد و باربدم گفت ممنون گلم بیا بشین دلم برات تنگ شده ...

گفتم بابا حالمو بد کردین انگار از کی همو ندیدن بعدم جلوتون دختر مجرد نشسته از این کارا نکنید دلم میخواد ...

باربد گفت شما خیلی بیجا میکنی هنوز دهنت بوی شیر میده ...تا موقع نهار با باربد کل کل کردم ...

رفتیم سر سفره ...باربد گفت پری ماکارونی درست کردی مگه امروز قرار نبود براملازانیا درست کنی ...

پروانه گفت عزیزم ایشالله فردا اخه امروز دستور خواهرشوهر رو انجام دادم ...

باربدم گفت چه عروس خوبی ...بعدم شروع کردیم نهار تموم شد ...دیگه نزدیک قراربود از باربدشون خداحافظی کردم و طرف کافی شاپ رفتم ...

بالاخره رسیدم مرصاد داخل ماشینش نشسته بود منو دید پایین شد ...گفتم شما ازکی اینجایید ؟

مرصاد گفت یک ساعتی میشه ..چقدر عجله داره واقعا ...شیدا هم رسید تا منو بامرصاد دید با تعجب نگام کرد ...

گفتم شیدا جون اقا مرصاد شما رو کارداشتن منم دیگه میرم ...حال شیدا گرفته شد ...

خوب اینا رو هم که تنها گذاشتم دیگه کاری ندارم برگشتم خونه ...

مامان داشت پاشو میمالید ...رفتم گفتم چی شده مامان جون ؟

گفت هیچی پام خیلی درد گرفته چیزیم نیست گفتم بزار ببینم چی شده ...پاشو نگاهکردم رگاش گرفته شده بود ...

گفتم حتما راه زیاد رفتی گفت تا خونه خالت رفتم گفتم پیاده ؟

چرا مواظب خودت نیستی رفتم از تو یخچال پماد پیروکسیکام رو اوردم وکمکش کردمبه پاش بزنه و گفتم استراحت کنه ...

بعدم برای شام عدس پلو درست کردم ...

موبایلم زنگ خورد شیدا بود تا برداشتم شروع کرد غرغر کردن 

خدا خفت نکنه حالتو میگیرم بارا منو ول کردی ...

گفتم چه خبره بابا دلتم بخواد ...گفتم حالا چی شد عروس خانم ؟گفت هیچی بابامن میگم نره این هی میگفت بدوش ...

خیلی پیله است گفتم خب خدا درو تخته رو بهم جور کرده حالا شیرینی میخوریم ...

گفت قرار شد به مامانش بگه با خونمون تماس بگیره پسره پررو موبایلمو خواست منمنامردی نکردم شماره خونه رودادم ...

گفتم عجبا دختر باشه فردا شوهرت بشه تلافی میکنه ...

خلاصه خداحافظی کردم...

بارانا:

فرداش تا مریم منو تو دانشگاه دید دستمو کشید ومنو تو کلاس خالی برد ...بعدم از بازوم یه مشگون گنده گرفت ...

اخم در امد گفتم چته روانی بازومو کبود کردی ...با حرص نگاه کرد وگفت حقته ای نامرد ..

گفتم برچی ؟گفت حالا با برادر من دست به دست هم میدین ومنم نباید در جریان باشم...

اهان گفتم تقصیر من نیست داداشت از من خواست حالا مگه با شیدا موافق نیستی ؟

گفت بحث سر شیدا نیست چرا بهم نگفتی مگه باهم دوست نبودیم ...رفتم وبغلش کردم گفتم هه دیوونه حالا چی شده عوضش برای شیدا خواهر شوهر بازی در بیار ...

خندید اوف خیالم راحت شد ...گفتم از کجا فهمیدی ؟

گفت دیروز مرصاد برای مامان گفت و قرار شد زنگ بزنه اجازه بگیره بریم خونشون ...

خلاصه مریم بعد کلی غرغر سرم منو بخشید ...شیدا نیومده بود مریم گفت مامانم دیشب خونشون زنگ زد قرار شد اخرهفته بریم خونشون ...

گفتم خیلی خوبه یادت باشه برام از سیر تا پیاز بگی ...گفت باشه ...رفتیم کلاس ...

بعد اومدم خونه ...یک راست سر دفتر ...

خاطرات نازنین:

الان درست نه ماه و ده روزه نه امیر حافظ رو دیدم نه ازش خبری دارم ...شبها گردنبندمو تو مشتم میگیرم و باهاش حرف میزنم ...

از همون شب از گردنم در نیاوردم ...دلم برای امیر تنگ شده سر نماز همش برای سلامتیش دعا میکنم ...

بارانا:وای خدایا تا اینجا که خوندم یادم اومد من برای سلامتی امیر اون روز تو بیمارستان نذر کردم ...

باید نذرمو انجام بدم رفتم از سوپر مارکت دوقالب پنیر گرفتم سبزیم داشتیم و گردو ...

اومدم خونه مامان پرسید چیکارمیکنم گفتم میخوام امروز برم امامزاده صالح ...مامان گفت من پام درد میکنه وگرنه میومدم ...

ظهر به کمک مامان ساندویچ ها رو حاضر کردم ...اماده شدم وسوار ماشین پژوی باربد ...که حالا مال من بود ...شدم وراه افتادم...

رسیدم امازاده اول رفتم زیارت کردم ونماز خوندم ...هم برای خودم هم مامانوبابا وبرای باربد وپروانه ...ودر اخر برای امیر حافظم خوندم ...

کلی دعا کردم اگه به صلاحمه خدا قلب امیر رو برام نرم کنه ...

بعدم به خانمها از بسته های نون دادم همه گفتن ایشالله نذرت قبول باشه ...

بالاخره نون ها تمام شد و منم برگشتم ...خداروشکر یادم اومد از بس حواس پرتم...

راست میگن وقتی حاجت داری درخونه خدا زار میزنی بعد یادت میره ...خونه کهبرگشتم باربدشون بودن ...

رفتم کنارشون نشستم باربد گفت قراره برن ماه عسل البته ماه که نه هفته عسل...اخه باربد یک هفته مرخصی گرفته با پروانه برن شیراز و اصفهان ویزد ...

به منم گفتن باهاشون برم گفتم نه دانشگاه دارم ..اخه من کجا سرخرشون بشم ...

مامان کلی سفارش کرد مواظبتون باشید تند نرید غذای بیرون هرچی نخورید و زودبرگردید ...

انگار داره بچه میفرسته اردو ...بهش چیزیم میگی مامان میگه بزار خودت مادر بشی میفهمی ...

باربد منتظر بابا هم شد از بیمارستان اومد ...خداحافظی کردن گفتم برای کلیسوغاتی بیارن ...باربد خسیس که چشم غره میرفت اما پروانه گفت حتما میاریم ... ایول زن داداش !

از بیکاری بازم دفتر نازی رو برداشتم :

ادامه خاطرات نازنین:

روزها میگذشت ومن بی حوصله تر و دلتنگ تر ...بعضی شبها گریه میکردم و از اتاقمبیرون نمیومدم ...

مامانشونم بهم کاری نداشتن فک کنم متوجه بودن زیاد سربه سرم نمیذاشتن ...

تا اینکه بعد یک ماه یک روز بابا اومد خونه بعد نهار به مامان گفت امشب مهمونداریم ...

مامان گفت کیه ؟بابا گفت خواستگار ...نه خدایا رنگم پرید ...گفتم منراضی نیستم بیان ...

بابا گفت فقط میان خواستگاری من تو رو مجبور نمیکنم فکراتو بکن جواب بده...داد زدم جواب من از الان معلومه یک کلمه نه ...

مامان گفت دخترم این چه وضع صحبت کردن با پدرته ...حق داشتن اروم گفتم معذرتمیخوام واومدم تو اتاقم ...

صداشونو میشنیدم اما دیگه برای من هیچی مهم نبود گردنبندم رو تو دست گرفتم وروی نوشته شو (امیر تو) بوسیدم ...اشکام ریختن ...

گفتم امیر مطمئن باش جواب من نه هست یا من به تومیرسم یا تا اخر عمرم ازدواج نمیکنم ...

ادامه خاطرات :

تا شب از اتاقم بیرون نرفتم مامان خیلی اصرار کرد برم حموم اما من نمیخواستم خودم رو برای کسی غیر از امیر حافظم زیبا کنم...

بالاخره شب شد همش استرس داشتم یک چشمم به ساعت بود یک گوشم به ایفون...

بالاخره ساعت 8 زنگ رو زدن قلبم ایستاد...صدای بابا رو میشنیدم ...نیم ساعت گذشت مامان اومد وگفت بیام بیرون ...

دلم نمیخواست ...مجبور بودم ...یک مانتو مشکی پوشیدم باشالم حتی ارایشم نداشتم لبام بی رنگ بودن وچشمام لبریز از غم...

از اتاقم اومدم بیرون و طرف نشیمن رفتم حتی چایی هم نداشتم ...

با سر پایین وارد شدم واروم سلام دادم ...صدای اشنایی جوابمو داد ...ماتم برد خدای من این امیرحافظم بود درست روی مبل جلویم با لبخند بی نظیرش ...

هاج وواج موندم با صدای بابا که گفت چرا چایی نیاوردی دخترم به خودم اومدم وگفتم الان میارم ...

سریع برگشتم تو اشپزخونه ...دستمو روی قلبم گذاشتم محکم میزد ...باورم نمیشد دلم میخواست جریان رو بدونم ...

با دستهایی لرزون چایی ریختم و رفتم بیرون ...به بابا تعارف کردم برداشت وحالا امیر حافظ ...

چایی رو برداشت واروم که فقط من بشنوم گفت دستت درد نکنه خانمم ...نمیدونم چی گفت وبابا چی گفت فقط زمانی به خودم اومدم که تو اتاق جلوش بودم ...

امیر گفت ببخش نازی حق تو این نبود من تنها بیام خواستگارید ...حقت این بود الان با خانوادم بودم ...

زبونم بند امده بود گفتم چه طور ممکنه امیر ؟خندید وگفت وقتی خدا چیزی بخواد همون میشه ...دیدی گفتم صبر داشته باش ...گریه م گرفت ...

متوجه شدم بابا چندروز پیش رفته تحقیق از امیر و وقتی فهمیده امیر حافظ واقعا مسلمانه وحتی بعد از اینکه بابا جواب رد داده اسلام رو رها نکرده راضی شده وبهش اجازه داده بیاد خواستگاری ...

خلاصه بابا هم راضی شد البته قبلش با من اتمام حجت کرد که مطمئنم امیر رو میخوام با اینکه خانوادش طردش کردن ومنم با اطمینان قبول کردم ...

بابا برای یک ماه ما رو محرم کرد ...حالا میتونستم بدون گناه لذت دستان عشقم رو بچشم ...

ادامه خاطرات :

هنوز یادم نمیره وقتی امیر دستم رو تو دست گرمش گرفت ومحکم فشار داد ...با اینکه دردم اومد اما دردشم لذت بخش بود ...

نیما هم با امیر دست داد و همه چیز بینشون ختم به خیر شد ...

موقع خداحافظی هم یواشکی پشت دستمو بوسید و به دلم چنگ زد ...رفت ...اما چند دقیقه بعدش برام پیامکی ازامیرم اومد که نوشته بود :

تو یعنی قبله گاه یاس بودن / تو یعنی یک بغل احساس بودن

تو یعنی تا خدا پرواز کردن / تو یعنی عشق را آغاز کردن

تو یعنی نام شیرین را ربودن / تو یعنی کوه کن فرهاد بودن

و من یعنی عطش یعنی شقایق / تو معشوقی و من تنهای عاشق . . .

خیلی قشنگ بود منم براش فرستادم :

آغوش تو که باشد...

خواب دیگر بهانه ای برای خستگی نیست...!

و تپش های قلبت میشود لالایی کودکانه ام...

کنارم بمان...

میخواهم..

صبح چشمانم

در نگاه تو...بیدار شود..!

اخرشم نوشتم شبت خوش عزیزم ...

امیرم برام نوشت خانمم فردا میام دنبالت شب توام خوش دوستت دارم بوس بوس ...

بعد از چند ماه شب رو راحت خوابیدم صبح زود بیدار شدم به بهاره زنگ زدم وگفتم برام مرخصی رد کنه بعدم پیامکی به گوشیم اومد ...از امیر نوشته بود صبح بخیر خانمم صبحانه خونه نخور الان میام دنبالت ...

منم حاضر شدم بعد مدتها به خودم رسیدم مانتو قرمزمو با شلوار سفیدم وشال سفیدم پوشیدم و دور چشمام خط چشم کشیدم ورژصورتیمم زدم ...

تک زد برای خودم تو اینه بوس فرستادم وموقع بیرون رفتن به مامان گفتم با امیرم ...

تو ماشینش نشسته بود سوار شدم وبلند گفتم سلام ...لبخند زدو دستمو تو دستش گرفت و گفت سلام عزیز دلم و بعدم منو محکم به طرف خودش کشید 

میان بازوانت من دیوانگی راتمام خواهم کرد ...

سرم روی قلبش بود و با بینیم عطرشو به بدنم کشیدم ...ازمن جدا شد و ناگهان روی چشمامو بوسید ...

غرق لذت شدم اخم مصنوعی کرد وگفت نازی وقتی بدون منی چشماتو اینقدر خوشگل نکن باشه ...

برای حسادتهای مردم خندیدم وگفتم چشم اقامون ...رفتیم حلیم خوردیم بعدم رفتیم پارک قدم زدیم تا نهار از ایندمون حرف زدیم ...بعدم رفتیم جیگر خوردیم که از دست امیر چه مزه ای داد ...

ظهر رفتیم سینما ...تمام مدت من سرم رو شونه امیر بود و امیر با انگشتش دستمو نوازش میداد و بعدش رفتیم شهر بازی ...

کلی جیغ کشیدم ...هرچی امیر گفت بریم شام گفتم جا ندارم از بس هله هوله خوردیم ...موبایلم زنگ خورد مامان بود گفت دیر شده برگردم ...دلم نمیخواست از پیش امیر برم ...

امیرم خندید وگفت دیگه همیشه کنار همیم ...موقع خدا حافظی خودمو تو بغلش انداختمو گفتم وای امیر ممنون ...

ناگهان امیر سرشو جلو اورد با چشمای بسته چشمای منم بسته شد و قشنگترین حس دنیا تو رگام جاری...

دستم بین موهای طلایش بود ودست اون از زیر شال تو موهام ...

نمیدونم چقدر گذشت که با ناراحتی ازهم جدا شدیم امیر گفت نازی برام همه چیزی تو زندگی...دوست دارم ...

بارانا :

دیشب خواستگاری شیدا بوده خیلی دلم میخواد بفهمم چی میگذره ...خاله شون خونمون اومده بودن نیلوفرم بود ...

چقدر با نیلوفر صحبت کردیم ...بعد رفتن ...صبح دیگه طاقت نیاوردم رفتم خونه مریم ...تو اتاقش نشسته بودم وبه حرفاش گوش میدادم 

مریم :هیچی دیگه رفتیم خونشون ...خانواده ساده ای بودن ...بعد بابای شیدا گفت ظاهر وباطن وضع ما اینه ...

شیدا خیلی ناز شده بود همشم سرش پایین بود مرصادم با چشماش خوردش ...

بعد قرار شد برن حرف بزنن نیم ساعت رفتن تو اتاق شیدا بعد دیگه قرار شد اونا جواب بدن ...

گفتم خب نظر مامان بابات چی بود ؟مریم گفت مامان که از شیدا خوشش امده بود باباهم گفت خانواده یه خوبین ...

گفتم پس یه شام عروسی افتادیم ..مریم گفت حتما تو که اولین نفری نکه واسطه شون بودی ...به مریم یه چشم غره رفتم وگفتم کمتر کنایه بزن ...

خلاصه برگشتم خونه ..امروز یک هفته باربدشون تمام میشه وبرمیگردن ...فک نمیکردم اینقدر دلم براشون تنگ بشه ...

عصر بود که ایفون رو زدن بلند گفتم مامان من بر میدارم ...خدای من باربد بود جیغ کشیدم سلام داداشی خوش اومدی ...

دروزدم منتظر بودم بالاخره اومدن پریدم بغل باربد وشروع کردم صورتش رو بوس کردن ...

باربد گفت بسه بابا تفیم کردی ...گفتم خیلی بی احساسی حیف من واینهمه عشق ...

باربدم خندید و منو بغل کرد وگفت دلم برات تنگ شده بود جغله ...حتی دیگه گفتن جغله هم منو ناراحت نمیکنه ...

بعدم پروانه جون رو محکم چلوندم که صدای باربد در امد بابا ول کن زنمو کشتیش ...

مامانم که 10 دقیقه باربد رو محکم گرفته بود و گریه میکرد خدا شانس بده من یه هفته نباشم مامان حتی اتاقمو اجاره میده ...

بعدم گفتم سوغاتیام کوش؟باربد گفت بله ما رو که فقط برام سوغاتیا میخوای اره ...

خلاصه تا شب موندن ...بابا هم اومد ولی خیلی مردونه فقط با باربد دست داد واقعا من بابا دارم خیلی منطقی بدون احساسات ...

به زور سوغاتیامو ازشون گرفتم برام یه مانتو سنتی و یک جعبه خاتم کاری از اصفهان اورده بودن ... دو تا روسری ترمه از یزد ...وچند بسته گز وپولکی و پشمک وباقلوا اورده بودن ...

از مریم شنیدم که قراره شیداشونو عقد محضری کنن بعد چند ماه عروسی بگیرن ...منم دعوتم به مامانشونم گفتم بریم که گفت نه دوست تویه و شما همه جونید برید خوش باشید مادر ...

بابا هم بیمارستان بود ونتونست بیاد باربدم خونه خاله پروانه دعوت بودن ...

حاضر شدم بابا قبلش به من یک جعبه داده بود وگفت هدیه سرعقد بدم یک سکه بود قربون بابای همه چیز دونم برم من ...

رفتیم محضر شیدا کت ودامن سفید پوشیده بود ... خطبه رو خوندن مهریه هم بابای شیدا گفته بود 14 تا ولی مرصاد یک سفر مکه هم اضافه کرده بود ...

بالاخره شیدا بله رو داد و به جمع متاهلین پیوست ...رفتم جلو وهدیه مو دادم ...بابای مرصاد بهشون یک طبقه خونه هدیه داد ...پدر شیدا هم یک سرویس طلا ...

خلاصه همه دعوت داماد بودیم رستوران ...من ومریم سوار ماشین من شدیم و رفتیم ...تو رستورانم عجب صحنه های بود مرصاد برای خودشو شیدا فقط یک پرس سفارش داده بود ...

شیدا هم خجالت میکشید ...یعنی روزی میشه منو امیرم تو یه ظرف غذا بخوریم ...خلاصه مجلس تمام شد البته تو خونشون برای فامیل دوخانواده یه جشن کوچکی برگزار میشد اما چون همه فامیل بودن من نرفتم خیلی مریم اصرار کرد ...

رفتم بهشون تبریک دادم که شیدا منو بغل کرد ..خب معلومه به خاطر من بود صاحب شوهر شده بود مرصادم اززحماتم قدردانی کرد که به شوخی گفتم الان زوده برای این حرف چند وقت دیگه حالتونو میپرسم از دست شیدا چی بکشید ...

شیدا بهم چشم غره رفت خلاصه خداحافظی کردم وبرگشتم خونه ...

خاطرات نازنین :

از روزی که بهم محرم شده بودیم همش باهم بیرون میرفتیم یک روزم رفتم اپارتمان امیر رودیدم جایی که قرار بود خونه ی عشقمون باشه ...

جای خوبی بود ولی میدونستم امیر ناراحته که خانوادش اونو نمیپذیرن ...

امیر داشت میگفت بعد عروسی تختمون رو کجا بزاریم که وقتی دید من ساکتم برگشت ...

اومد جلو و گفت عزیز من چشه ؟گفتم امیرحافظ من میدونم تو به خاطر من چقدر سختی کشیدی من تمام سعیمو میکنم لایق محبتت باشم وجای خانوادتو که نمیتونم پرکنم اما تمام تلاشمو میکنم ...

امیر جلو اومد با لحن مهربونی گفت قربون دل مهربون خانمم برم توهیچ تقصیری نداری حالام بیا بغلم که امروز خانمم رو از نزدیک ندیدم ...

ارامش رو احساس کردم دیگه حتی الان اگه بمیرم هم برام مهم نیست ..چون کنار امیرم هستم ...

روزهای بعد هم دنبال خرید بودیم امیر میخواست زودتر بریم سر خونمون ...حلقه من خیلی قشنگ بود یک حلقه با سه تا نگین بزرگ ...حلقه امیرم یک حلقه ساده پلاتین بود که به طلافروشی سفارش داد داخل حلقه اسمم منو به لاتین بنویسن ...

گفتم خب بزار اسم تو رو هم تو حلقه من بنویسن ...

امیر گفت اسم من روی قلبت حک شده ...بعدم رفتیم دنبال لباس عروس ولی من نذاشتم تو تنم ببینه و حرص خورد ...

بعد رفتیم براش کت وشلوار بخریم هرچی میپوشید بهش میومد ...فروشنده گفت اقا شما شبیه مانکن های ایتالیایی هستید ...

خلاصه یک کت وشلوار براق مشکی خریدیم برای امیر ...خسته اومدیم خونه جهیزیه هم قبلا مامان برام خریده بود ...

ادامه خاطرات نازی :

یک ماه بعد:

خدایا باورم نمیشه الان تو ارایشگاه هستم ولباس عروس تنمه و منتظر امیرم هستم ...

البته یک چیزی کم داشتیم خانواده امیر با هم رفتیم خونشون حتی دروباز نکردن ...دلم برای غرور مردم سوخت ...

بالاخره امیر اومد او چی شده بود تا منو دید گفت خدا تا اخر شب به من صبر بده...بعدم اهسته دم گوشم گفت ...

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق

ساکن شود ، بدیدم و مشتاق تر شدم

...خندیدم ...اتلیه رفتیم و بعدم تالار ...

عروسی جدا بود خلاصه عاقد اومد وخطبه رو خوند منم بعد گرفتن زیرلفظی بله رو دادم و امیرم بله داد ...

رقصمون هم خاطره شد چند بار پای امیر رو لگد کردم وهی معذرت خواستم که امیر گفت نازی من اینقدر داغم که این دردا رو حس نمیکنم ...

از دست امیرحافظ ...بعدم بابا دست منو تو دست امیر گذاشت مامانم کلی گریه کرد وبابا گفت من از این به بعد 3 تا پسر دارم خیلی خوشحال شدم امیرم به بابا گفت ممنون پدرجون مثل چشمامم مراقبشم ...

زندگیمون شروع شد ...

خیلی روزهای خوبی رو سپری میکردم امیر حافظ واقعا مرد زندگی بود ...هروقت از سرکارخسته میومد ..با محبت به حرفام گوش میداد ...کاراشتباهی میکردم ناراحت میشد اما هیچ وقت احتراممو ازبین نبرد ...

مامان وبابا که عاشق امیرحافظ شده بودن نیما مثل یک برادر دوستش داشت مانی باهاش دردودل میکرد امیرحافظ کلید زندگیم بود ...

گاهی دلش برای مامان وباباش تنگ میشد باهم میرفتیم دم خونشون تا ساعتها تو ماشین منتظر میشدیم وقتی میدیدشون برمیگشتیم ...

گاهی برام گریه میکرد و من چقدر با خودم میجنگیدم که برای شکستن مردم خون نگریم وبه حرفاش گوش کنم ...

سرشو روی پام میذاشت و من موهاشو نوازش میکردم از خاطرات بچگیش میگفت ..میدیدم چقدر ندیدن خانوادش براش درداوره ...ولی هیچ وقت منو مقصر ندونست ...

خدا واقعا به من یه فرشته بخشیده بود ...عشق چیز بسیار ارزشمندیه که نصیب هرکسی نمیشه باید قدرش رو دونست ...

پایان

خدای من نازنین فقط تا همینجا نوشته بود و دیگه ادامه نداده بود ...چه زندگی قشنگی داشتن ... 

بارانا :

چند روزی بود تو فکر افتادم برم دیدن امیر حافظ ...تا اینکه امروز دانشگاه نداشتم واماده شدم ...باید باهاش حرف میزدم دیگه نمیشد دست روی دستم بزارم اصلا مگه خودش اون روز از جنگ در مورد عشق برام سخنرانی نکرد ...

باماشین رفتم مغازه اش ...تا وارد شدم از شاگردش پرسیدم کجاست که گفت انتهای مغازه... رفتم داشت یه مجسمه رو جابه جا میکرد ...

گفتم سلام برگشت گفت سلام گفتم راستش میشه من باهاتون صحبت کنم ...

گفت بله و تعارفم کرد بشینم ...دیوونه شده بودم دیگه صبر نداشتم همین دیروز صدای بابا روشنیدم که داشت به مامان میگفت یکی از شاگرداش به نام فرداد فکور خواستگار منه ... کلی فک کردم تا یادم اومد همون پسره پررویه که تو بیمارستان بابا بهم تنه زد ...

صدای مامان اومد که گفت خودت میدونی بارانا قبول نمیکنه تا حالا هروقت اسم خواستگار شده خونه روبهم ریخته گفته میخواد درسش تموم بشه ...

منتظر بودم بابا چی میگه و دعا میکردم ختم بخیر بشه که بابا گفت نه این مورد خوبیه بعدم بارانا میتونه درسشو ادامه بده فردادم مثل خودش دانشجویه و داره تخصص میخونه من خیلی قبولش دارم و نمیخوام همچین پسری رو از دست بدم ...

خدایا باورم نمیشد ...تو فکر خودم بودم که امیر 

وقتی سکوتمو دید گفت میخواستید فقط سکوت کنید ؟گفتم نه راستش من نمیدونم چه طور صحبت کنم اصلا میترسم با شنیدن حرفام نظرتون در مورد من عوض بشه !

امیر خیلی خونسرد به پشتی صندلیش تکیه زد وگفت خب نگو ...

عجب کمکی کرد گفتم نه باید بگم یعنی راستش من دیگه صبرم تموم شده ... 

گفت پس بگو و خودتو خلاص کن ...چشمامو بستم هیجان زیادی داشتم قلبم گروم گروم میزد یک باره گفتم با من ازدواج کن!

دهنم خشک شده بود بزاق کم اورده بود هنوز چشمام بسته بود هیچ صدای ازش نمیومد من حتی الان منتظر یه سیلی بودم ..

با صداش به خودم اومدم ...دختر شجاعی هستی سریع چشمامو باز کردم از چشماش هیچی نمیشد فهمید نه ناراحتی نه غضب نه خشم ...

خوشحال شدم منو شجاع میدونه اما گفت درسته دختر شجاعی هستی اما خیلی احمقی ...

خدای من ...بغض داشت خفم میکرد امیر گفت تو پیش خودت چی فکر کردی دختر کوچولو که میای به من پیشنهاد ازدواج میدی ومن میپرم از شادی و بعدم میام خواستگاری ...

یعنی اینهمه احمقی ناراحت نشو من تو رو دختر باهوشی میدونستم اما بااین حرفت ...

باصدای لرزون گفتم برای چی؟برای اینکه چون دخترم واین حرفو زدم ...

روی میز خم شد وگفت نه به نظر من انسان خودش باید رفتارشو قضاوت کنه یعنی تو فک کردی من ازدواج میکنم اونم بعد از اینکه تنها یه سال از مرگ همسرم گذشته یا اینکه با دختری ازدواج میکنم که قلب زنم تو سینشه ...

بازم اشکای مزاحم ریختن ولی حتی تو چشمای امیر حافظ ترحم رو هم ندیدم ...گفتم من صادقانه اومدم پیشتون اعتراف کنم و مطمئن باشید منتظر بودم غرور وشخصیتم بشکنه اما باید میگفتم من از روز اولی که دیدمتون ...

برام سخت بود بگم عاشقت شدم تا الانم نمیدونم اینقدر بی شرمی رو از کجا اورده بودم اگه بابا و باربد میفهمیدن ...حتی دلم نمیخواد بهش فکر کنم ...

امیر گفت دخترجون تو حتی نمیتونی اعتراف کنی منو دوست داری چه طور با خودت فک کردی واومدی این حرفا رو بهم میزنی ...

گفتم مجبور شدم ...گفت مجبور ..کی مجبورت کرده بود این حماقت رو بکنی ؟

باچشمایی اشکی بهش زل زدم گفتم چون تا چند روز دیگه برام یه خواستگار میاد و من نمیتونم به خانوادم بگم ...به کس دیگه ای فکر میکنم ...

ظالمانه گفت خب برو به خواستگارت جواب مثبت بده ...چون من بعد از نازنین هیچ زنی رو تو زندگیم وارد نمیکنم ...

چقدر خرد شدم دیگه کافیه ...باچشمانی اشکی بهش نگاه کردم و از تو کیفم دفتر نازنین رو برداشتم و روی میز گذاشتم ...

متعجب شد گفت این دست تو چیکار میکنه ؟گفتم مهم نیست اینو کسی بهم داده که نازنین بهش اعتماد داشت 

اومدم پسش بدم با عصبانیت گفت تو حق نداشتی خاطراتشو بخونی ...گفتم چرا من حق داشتم سند حقمم به قلبم اشاره کردم اینجاست ...بعدم گفتم من نمیتونم شما رو مجبور کنم به کاری من فقط خواستم برای یک بارم شده حرف دلمو گوش کنم 

حرف قلب نازنین رو ...بعدم از مغازه زدم بیرون ...هق هق میکردم خدایا نه چرا اینجوری شد ...

اصلا به ماشین اهمیت ندادم و راه رفتم نمیدونم به کجا فقط رفتم هوا سرد بود و دیگه نه جونی تو پاهام بود و نه حالی برام ...

قفسه سینم میسوخت و قلبم درد گرفته بود ...نمیدونم ساعت چند بود برام مهم نبود نگرانم میشن ...

نمیدونم تو کدوم خیابون بودم تو خیابونی راه میرفتم هرکسی ازکنارم میگذشت نگام میکرد ...

عده ای تیکه مینداختن بابا عاشق ...عده ای با ترحم نگاه میکردن ..وعده ای باسوئ ظن ...

نفس نفس میزدم مثل ماهی که از اب بیرون افتاده بود ...دیگه امیدی برای ادامه زندگی نداشتم ...دیگه نمیتونستم بکشم چشمام دودی میکرد تا اینکه کنار پیاده رو نشستم و چشمامو بستم ...

دستم روی قلب نازنین بود کاش دیگه نمیزد...کاش میمردم ..خدایا بعد این خفت بزرگ کجابرم ...صدای خانمی اومد که صدام میزد تا چشمامو باز کردم زنی چادری دیدم و بعد نفهمیدم ...

امیرحافظ:

تو دشتی بودم صدای میومد اما نمیدونستم چیه تا اینکه از دور سایه ای دیدم ...بهش نزدیک شدم اما سایه هرچی بهش نزدیک تر میشدم از من دور میشد ...

تا اینکه بهش رسیدم پشتش به من بود ...صداش زدم برگشت ...خدای من نازنین بود ...

ولی چرا اینجوری ...جای قلبش خالی بود ...صداش زدم نازنین ؟پشتش رو به من کرد و به جلو رفت بازم دنبالش رفتم داد زدم نازنین نرو ...

برگشت گفت امیر؟گفتم جانم نازی بمون پیشم دلم برات تنگ شده ...

گفت امیرنمیبخشمت ...گفتم چرا ؟

دستش رو جای خالی روی سینش گذاشت و داد زد قلبم ...

از خواب پریدم ...خدایا این چه خوابی بود همه جام عرق کرده بود دهنم خشک خشک بود ...

رفتم از یخچال اب خوردم ...چرا بعد از این مدت نازنین رو دیدم ...چرا گفت منو نمیبخشه ...

حتما به خاطر اینکه قلبش رو اهدا کردم اره حتما همینه ...

دوروز از روزی که اون دختره امد مغازه ام میگذره ...فکرم مشغوله دیگه خوابم نمیبرد تا اذان چیزی نمونده بود ...

دفتر خاطرات نازنین رو که دختره برام اورده بود رو باز کردم ...چقدر روزهای خوشی داشتیم ...

اذان شد نمازمو خوندم و اماده شدم ...از خونه زدم بیرون رفتم پارک محل وشروع کردم دویدن ...

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

یک ساعت ورزش کردم سبک شده بودم ...خیلی وقت بود بدو نکرده بودم ...گرسنه ام شده بود ...

رفتم مغازه حسن اقا وحلیم خوردم ...اومدم خونه باید اماده میشدم برم مغازه ...

لباس پوشیدم وسویچ ماشین رو برداشتم ...ازخونه زدم بیرون سوار ماشین شدم ...هنوز فکر خوابم بودم ...

تو راه صدقه دادم برای ارامش روح نازنین ...مهرداد هم اومده بود همین روزا عروسیش بود با دخترخاله اش ...

به خاطر مراسم نازنین عقب انداخته بودن ...هرچی گفتم نیاز نیست قبول نکردن ...

امیرحافظ:

چند تا مشتری داشتیم ...امروز بعد از مدتها امید یکی از دوستام به دیدنم امد ...خیلی از دیدنش خوشحال شدم ...

گفت با چند تا از بچه ها میخوایم جمعه بریم کوه توام بیا ...گفتم قول نمیدم اگه تونستم خبرت میکنم ...

حتی نهارم باهم رفتیم رستوران ...تا شب بدون اتفاق خاصی گذشت اول رفتم دیدن مامان و بابا خونه ی پدری نازنین ...

تنها بودن ...بازم مامان گله کرد چرا تنها تو اون خونه هستم بیام پیششون ...

گفتم نه من اینطوری راحت ترم تا اخر عمر که نمیتونم سربارشون باشم ...ساعت 12 برگشتم خونه ...شامم خونه مامانشون بودم ...

هیچی برام دستپخت نازی نمیشد که مدتی بود ازش بی نصیب بودم ...خسته بودم ...یک دوش گرفتم و رفتم بخوابم ...

نازی نرو ...امیر قلبم دردمیکنه ...چیکار کنم عزیزم برات ...

امیر تقصیر تویه ...تو قلبمو کشتی ...داد زدم نه ...

از خواب پریدم خدای من ... نفس نفس میزدم ...

این خوابا چه معنی میده ...حالم خوب نیست حتما کاریه که دوشب خواب نازی رو میبینم ...نازی خوب نیست ...

نمیدونستم چیکار کنم هرچی هست به اون دختره مربوطه ...

درست بعد دیدنش خوابها هم شروع شده ...

باید موضوع رو بفهمم ...صبح نرفتم مغازه مردد بودم برم دم خونه این دختره یانه اسمش چی بود ؟اهان بارانا جاوید ...

اومدم خودمو دم خونشون دیدم اون روز که از بهشت زهرا اورده بودمش خونشونو یاد گرفته بودم ...

چیکار کنم برم زنگ بزنم یا نه ...رفتم وبالاخره ایفون رو زدم ...

چند بار زنگ زدم باز نکردن ...چیکار کنم ...از خونه کناری اقای بیرون اومد ...گفتم ببخشید شما از اقای جاوید خبر دارید نیستن ...

مرده گفت راستش منم چند روزه زیاد نمیبینمشون نه خودش رو نه خانوادش رو ...

گفتم ممکنه رفته باشن مسافرت ...گفت فک نکنم دیروز پسرشو دیدم با عجله رفت تو خونه ...

خواستم بیام که گفت اقا اگه کارتون مهمه برید بیمارستان محل کار اقای جاوید ...ادرس رو گرفتم و راه افتادم ...نمیدونم کارم درست بود به خاطر یه خواب ...

اما باید بفهمم ..رسیدم بیمارستان ...به پذیرش گفتم من با اقای دکتر جاوید کار دارم ...خانم پذیرش گفت از مریضهاشونید ...

گفتم نه کار شخصی دارم از اشناهاشونم ...گفت چه طور از اشناهاشون هستید موضوع رو نمیدونید ؟گفتم مگه چی شده ؟

گفت الان چند روزه اقای جاوید حالش خوب نیست به خاطر دخترشون ...

دختر یعنی بارانا خب تا جایی که میدونستم فقط یک دختر داشت ...گفتم میشه موضوع رو بگید ؟

گفت دخترشون تو سی سی یو بستریه الان چند روزه هوشیاریش پایینه ...

ادرس سی سیو رو گرفتم طبقه بالا بود رفتم ... 

کنار درش خانم جاوید رو دیدم که دستش کتاب دعایی بود و میخوند ...رفتم جلو وسلام دادم ...سرش رو بالا اورد ...

لحظه ای نگام کرد گفتم خانم جاوید بنده شوهر نازنین هستم یادتون میاد ...یک لحظه گفت بله سلام الان یادم اومد ...

گفتم راستش من اومده بودم با اقای جاوید کارداشتم که شنیدم دخترتون بستریه ...

خانم جاوید زد زیر گریه ...گفتم چی شده ؟گفت پسرم سه شب پیش از موبایل بارا باهامون تماس گرفتن که حالش تو خیابون خراب شده وبردنش بیمارستان ...

رفتیم دختر بیچاره من بیهوش بود ...دکترا گفتن یه شک خیلی بزرگ بهش وارد شده که نتونسته قلبش طاقت بیاره ...

خانم جاوید گفت پسرم دعا کن دخترم بهوش بیاد الان سه روزه سطح هوشیاریش پایینه نمیدونم چیکار شده ...چه بلایی سرش اومده ...

هرچی بیشتر میگفت من بیشتر متعجب میشدم خدای من 3 روز پیش درست روزی بود که اومد پیش من ...ممکنه به خاطر حرفایی من باشه ...نه درسته من رفتار درستی نداشتم اما راضی نبودم صدمه ببینه هرچی نباشه قلب نازنینم رو داره ...

***

از بیمارستان زدم بیرون ...یعنی به خاطر همین بود نازی تو خوابم میومد ...هنوز حرفای تو خوابش تو گوشمه ...تو قلبمو کشتی ...

نه یعنی مقصر منم خدایا چیکار کنم نمیخوام نازی اون دنیا تو عذاب باشه ...عذاب وجدان گرفتم ...

تو محوطه بودم که پدرشو دیدم رفتم جلو وسلام دادم ...بعد احوالپرسی خیلی ازمن تشکر کرد اومدم عیادت دخترش ...

اگه میفهمید به خاطر من دخترش تو این وضعه ایا بازم رفتارش با من اینجوری بود ...

با دکتر رفتم بازم تو بیمارستان ...خانمش رو دید ...از پرستارا وضع دخترشو پرسید که گفتن تغیر نکرده ...

گفتم راستش میشه من چند دقیقه از نزدیک ببینمش ...جاوید گفت راستش نمیشه ممنوع الملاقاته ...گفتم خواهش میکنم ...

گفت باید از دکترش بپرسم ..دکترش اومد وقتی جاوید گفت دکترش قبول نمیکرد اما پدرش اصرار کرد گفت فقط 5 دقیقه اونم چون جناب دکتر اصرار دارن ...

لباس مخصوص گان رو پوشیدم و استریله شدم ...وارد شدم چند تا تخت بود که با پرده های از هم جدا شده بودن ...

به تختش رسیدم خدای من این دختر همون نبود 3 روز پیش دیدمش ...خیلی رنگ پریده بود ونحیف تر شده بود ...

کلی دستگاه بهش وصل بود ...رفتم جلو گفتم سلام راستش اومدم که بگم منو ببخش ...من نمیخواستم اینجوری بشی ...میدونم صدامو میشنوی من اون روز نمیخواستم غرورتو بشکنم من شکه شده بودم اخه چه طور ممکن بود تو بیایی و اون حرفا رو بزنی میدونی از اون روزه هی نازی به خوابم میاد و ناراحته ...من ...

یک هو نمیدونم چی شد دستگاه شروع کرد بوق زدن ...هول شدم دیدم دکتر و پرستار اومدن کنار تختش ...

الان نیم ساعته من و پدر و مادر بارانا پشت در سی سیو هستیم و دکترا داخلن ...

بالاخره اومدن دکترش بود پدرش گفت چی شده اقای دکتر ...

دکترش گفت راستش یک هو علایم دخترتون تغیر زیادی کرد ضربان قلبش رفت بالا ...بعدم طرف من شد وگفت شما چه نسبتی باهاش دارید ؟بهش چه میگفتید ؟

خدایا چی بگم پدرش گفت ایشون شوهر همون خانمین که قلبش به دخترم پیوند خرده ...دکتر گفت من نمیدونم چی بینشون هست اما دخترتون مطمئنن به صدا وحرفای ایشون واکنش بسیار شدیدی نشون دادن ...

اقای جاوید گفت یعنی ممکنه بهوش بیاد ...دکترش گفت راستش این ریسک داره هم ممکنه بهوش بیاد و هم قلبش این شک رو نتونه طاقت بیاره ...

بعدم رفت ...اقای جاوید اومد کنارم وگفت پسرم من ازت یه خواهش کنم قبول میکنی ؟

گفتم بفرمایید بتونم براتون کاری انجام میدم ...اقای جاوید گفت من اجازه شو از دکترش میگیرم برو پیش دخترم ..باهاش حرف بزن ...اون به صحبتایی تو واکنش نشون میده ...

نمیدونستم چیکار کنم اما باید قبول میکردم این اتفاق تقصیر من بود و باید درستش میکردم اره ...

دکترش قبل رفتنم گفت بهش حرفایی بزنم که امیدوارش کنه ...چیزایی بگم که خوشحال بشه ...سعی کنم از حرفا وکلمات بد و تند استفاده نکنم ...

خلاصه بازم اومدم پیشش ...میترسیدم چیزی بگم باز حالش خراب بشه ...تصمیم گرفتم از خاطرات خودم ونازنین تعریف کنم ...

یاد سفرمون افتادم ماه عسل رفته بودیم کیش اخه نازی میگفت تا حالا نرفته ...

شروع کردم تعریف کردن از اینکه با نازی صبح ها میرفتیم لب دریا قدم میزدیم ...رفتیم پارک دلفینها ...نقاشی کشیدن ...نازی ازش خوشش اومد و خریدیمش ...

از باغ پرندگانش گفتم ...از اینکه یه روز خواب موندیم یعنی من خواب موندم ونازی برای تنبیه منو مجبور کرد یک دور تو اتاق کولش کنم ...

بعد 15 دقیقه اومدم بیرون ..دکترش گفت علایمش بهتر شده ...برگشتم خونه ...صبح بازم رفتم ...و براش حرف زدم ...از شیطنتهای نازنین ...

خودمم با یاداوریشون لذت بردم ...تا اینکه ظهر که رفتم بیمارستان مادر بارانا منو دید گریه کردو شروع کرد تشکر کردن ...

دکترجاویدم محکم بغلم کرد بارانا بهوش اومده بود ...خداروشکر ...

بارانا:

چند ساعت اول گیج بودم ودرک درستی از اطرافم نداشتم ...فقط گریه های مامان بود وقربون صدقه اش ..

بابا هم بالبخند نگام میکرد ...تازه یادم امد چه اتفاقی برام افتاده ...تازه یادم امد دیگه چیزی از غرورم نمونده ...

خداروشکر مامانشون نمیدونن ...باربدم دیدنم اومد ...چقدر شرمنده بودم به خاطر بی فکری من خانواده ام در رنج بودن ومدتی اذیت شدن ...

منو به بخش منتقل کردن بابا یک اتاق خصوصی برام گرفت ...الان مامان و پروانه و بابا هستن ...مامان داره به زور به خوردم کمپوت میده ...گفتم مامان جون بسه خفه شدم ...

صداش اومد تو که چیزی نخوردی عزیزم ...در اتاق زده شد ...مامان بفرمایید گفت و در باز شد ...

خدای من باورم نمیشه اینجا بود ...امیرحافظ ...حتما اومده بودم بقیه توهیناشو بکنه ...دلم نمیخواست ببینمش ...اعتراف میکنم هنوزم دوستش داشتم ...ومن چقدر احمق بودم ...

بابا خیلی با احترام باهاش برخورد کرد صداش اومد یه دسته گل دستش بود گذاشت روی میز کنار تخت و گفت ...

سلام حالتون خوبه خانم جاوید ؟یه سلام خشک گفتم ...مامان بهم اشاره کرد این چه وضعشه ...

مامان به امیر گفت ببخش پسرم بارانا هنوز کامل حالش خوب نشده ...امیر گفت خواهش میکنم خانم جاوید من فقط اومده بودم یه عرض ادبی کنم با اجازه تون رفع زحمت میکنم ایشونم استراحت کنن...

هرچی بابا ومامان اصرار کردن بمونه قبول نکرد و رفت ...ناراحت شد به درک در مقابل ناراحتی من چیزی نبود ...

بعد رفتنش مامان شروع کرد دعوا کردنم این چه وضع سلام دادن بود ...برچی اخمات توهم بود اگه بدونی این پسر چه کمکی بهمون کرده اینجوری برخورد نمیکنی؟

با تعجب گفتم مگه چیکار کرده؟مامان گفت تو به خاطر اون هست الان پیش مایی ...بنده خدا چند بار اومد باهات حرف زد تا بهوش اومدی تو به حرفاش واکنش نشون میدادی ...

با حرف مامان یه چیزایی گنگی یادم اومد صداش یادم اومد درسته بیهوش بودم اما کمی درک داشتم ...

بارانا:

بالاخره مرخص شدم حس میکردم تمام تنم بوی بیمارستان میده ...ولی چقدر مامان هوامو داشت ...گاهی به شوخی میگفتم خب شد مریض شدم منو دیدی ...

مامانم یه چشم غره میرفت که لال میشدم ...پروانه همش پیشم بود واقعا دختر مهربونی بود ...

باربدم کمتر سربه سرم میذاشت وبابا سعی میکرد زودتر بیاد خونه ...

خداروشکر حرفی از فرداد نمیشد و این برای من عالی بود ...

ظهر یک روز حوصله نداشتم وروی تخت نشسته بودم ...که مریم زنگ زد وحالم رو پرسید ...

بعدم بهم گفت قراره براش خواستگار بیاد ...با تعجب پرسیدم کی !صدای خندش میومد که گفت نوه ای خاله ام هست ...

گفتم خب چیکاره است اسمش چیه کجا دیده تو رو ...

گفت اسمش برزو است و 5 سال از من بزرگتره ...مهندسی صنایع خونده تو کارخونه ای مشغول کاره پسر خوبیه ...منو تو جشن عقد مرصاد دیده و یک دل نه صد دل عاشقم شده ...

خندیدم وگفتم چقدر تو خودشیفته ای حالا واقعا میخوای بهش جواب +بدی ؟گفت هنوز نمیدونم همه تو خونمون راضیا دارم فک میکنم ...

گفتم پس خبرشو به منم بدی...گفت باشه ولی تو به فکر خودت باش که بوی ترشیدگیت همه جا پیچیده منم که رفتم قاطی مرغا تو موندی وحوضت ...

کلی خندیدم بهش خلاصه خداحافظی کرد هی روزگار مریم داره عروس میشه ...

شب بازم باربدشون اومدن وشام بودن مامانم براشون سمبوسه درست کرد اخه باربد عاشقشه ...

چند روز گذشت یک روز از دانشگاه داشتم میومدم بیرون مریم وشیدا هم بودن وشیدا داشت از یه سرویس چوب که دیده بود تعریف میکرد وماهم گوش میدادیم ...

یک هو صدای اومد که اسم منو گفت خانم جاوید !

هر سه نفر برگشتیم خدای من آزرای امیرحافظ بود ...تو شک بودم که از ماشینش پایین شد وبه ما سلام داد ...

مریم وشیدا جوابشو دادن اما من با تعجب نگاش میکردم ..مریم بهم ضربه ای زد به خودم اومدم اروم سلام کردم گفت میشه چند لحظه وقتتون رو بگیرم ...

امیر حافظ:

بعد از اون روز که رفتم بیمارستان دیدنش ...و با سردی جوابمو داد هرچند ناراحت شدم اما اون رفتار رو حقم میدونستم ...

چند روز گذشت ومن بازم خواب نازی رو میدیدم ...نمیدونم چرا من که خطامو جبران کردم ...

تااینکه یه شب رفتم دیدن مامانشون ...کمی نشسته بودیم که مامان گفت راستش پسرم میخوام یک چیزی بهت بگم امیدوارم ناراحت نشی ؟گفتم این چه حرفیه مامان بفرمایید ...

گفت الان حدود یک سال بیشتره از مرگ نازنین میگذره و من میدونم چقدر دوستش داشتی اما پسرم من ناراحتم تو اینجوری زندگی میکنی...

گفتم مامان من خوبم بعدم مگه من چه طوری زندگی میکنم ...مامان گفت پسرم درسته سنی از من گذشته اما هنوز متوجه ام هر روز میری تا دیر وقت مغازه فقط فکر کارتی بعدم غذای بیرون میخوری ...مادر مرد به یک زن نیاز داره نه فقط به خاطر اینکه کاراشو کنه به خاطر اینکه همدمش باشه ...همراهش باشه ...مونس تنهاییاش باشه ...

گیج بودم گفتم منظورتون چیه ؟مامان گفت راستش من دلم میخواد تو بازم ازدواج کنی پسرم به خدا تو رو مثل نیما و مانی دوست دارم ...

گفتم ازدواج معلومه چی میگید امکان نداره نازی همه چیز من بود ...

مامان گفت میخوای تا اخر عمرت تنها باشی من خیلی خوشحالم اینقدر نازی رو دوست داری اما منم مادرم اینجوری میبینمت دلم اتیش میگیره باور کن چند شب قبل خواب نازنین رو دیدم همش تو خواب نگران تو بود ...

گفتم نه مامان من نمیتونم بعد نازی کسی رو ببینم و بعدم از خونشون زدم بیرون ...شبونه رفتم بهشت زهرا سرقبر نازی ...

گفتم میبینی نازی مامانت میخواد زنم بده پاشو بگو راضی نیستی پاشو بگو فقط تو زن منی ...

خیلی باهاش دردودل کردم سبک شدم برگشتم خونه ...شام نخورده بودم اشتها نداشتم ...

بارانا :

نمیدونستم چی بگم خلاصه از اون دو تا که از تعجب شاخ دراورده بودن جدا شدم وسوار ماشین امیر شدم ...

هیجان داشتم یعنی چی میخواست بگه ...هیچی نگفت دیدم کنار کافی شاپی پارک کرد و گفت میشه پیاده بشید ...

از ماشین پیاده شدم و با امیر وارد کافی شاپ ...مردی اومد وباهاش احوالپرسی کرد فک کنم دوستش بود ...

بعد پشت یه میز نشستیم ...محیطش بیشتر عاشقانه بود فضایی اروم با نورهای رنگی وموزیک بی کلام زیبا ...

امیر گفت چی میل دارید؟گفتم هیچی لطفا کارتون رو بگید ...گارسون رو صدا کرد وسفارش دوتا قهوه وکیک شکلاتی داد ...

بعله این کی به حرف من گوش داده که بار دومش باشه ...گفت راستش اول از همه خواستم یک معذرت خواهی ازتون بکنم لطفا منو ببخشید بابت حرفای اون دفعه ام ...

یاد حماقتم که میوفتم دیوونه میشم ...گفتم مهم نیست ...سفارشمون رو اوردن ...

گفتم اگه کار دیگه ای ندارید من میرم دیگه ...گفت بشین هنوز حرفام تموم نشده ...

با نارضایتی نشستم گفت راستش من خیلی به حرفاتون فکر کردم و بعدم یک اتفاقهایی افتاد چند روز قبل رفتم خونه مامان و بابای نازنین مادرش بهم خیلی اصرار کرد برای اینکه راضی بشم ازدواج کنم ...نگرانم بودن اما نمیتونستم بعد نازنین زن دیگه ای رو دوست داشته باشم ...

اما بعد دو روز مادرش اومد خونم و دستش یک نامه ای بود از نازنین ...باورم نمیشد نازنین مدتی قبل مرگش تومور مغزی داشته و من نمیدونستم ...

خدای من باورم نمیشد ...امیر با ناراحتی گفت میدیدم گاهی میام خونه ناراحت بود میگفت سرش درد میکنه اما من احمق هیچ وقت دنبالش رو نگرفتم ببینم این سردرد ها برای چیه ...

گفتم خب من چیکار میتونم براتون انجام بدم ...

مردد بود برای حرفش اما گفت با من ازدواج کن ...

بارانا :

به گوشام اطمینان نکردم گفتم چی گفتید؟گفت راستش من باید واقعیت رو بهتون بگم تو اون نامه نازنین از رفتنش حرف زده بود ...از اینکه نمیتونه بهم بگه فقط یه مدت کوتاه پیشمه ...

تو نامه نوشته بود تنها یه درخواست از من داره ...اونم اینکه بعد رفتنش زندگی کنم ...از من خواسته بود بعد رفتنش بازم ازدواج کنم ...نوشته بود اگه اینکار ونکنم منو نمیبخشه و روحش همیشه در عذابه ...

خدای من این چی میگه ؟یهنی به خاطر وصیت زنش میخواد زن بگیره ...اره دیگه کی از من احمق بهتر من که خودم غرورمو شکستم و ازش تقاضایی ازدواج کردم چقدر من بدبخت بودم ...چقدر امیر نازنین رو دوست داشت ...

بقیه حرفاش رو نفهمیدم فقط زمانی متوجه شدم که امیر گفت دوهفته جواب رو ازمن میخواد ...از کافی شاپ زدم بیرون ...بدنم بی حس بود ...

خودمو جلوی خونه مریم دیدم نمیدونم چرا اینجا بودم با گوشیم زنگ زدم و گفتم جلوی خونشونم ...

تا دروباز کردم خودمو تو بغلش انداختم و زدم زیر گریه ...مریم هاج و واج بود فقط میخواست ارومم کنه اما من به اندازه تمام عمرم اشک داشتم ... 

رفتیم تو اتاقش بعد نیم ساعت گریه برام یک لیوان اب وقند اورد منم صدام گرفته بود مریم کنارم نشست و گفت نمیخوای بگی چی شده نصف عمر شدم بارانا ...

گفتم من بدبختم مریم خیلی ...مریم گفت ا دیوونه چرا بدبختی یه خانواده خوب داری داری پزشکی میخونی از همه مهمتر دوست خوبی مثل من داری...

میدونم مریم میخواست روحیه مو خوب کنه اما من کارم از این چیزا گذشته بود دلم میخواست با کسی صحبت کنم مریم ادم پر اعتمادی بود شروع کردم براش از پیوند قلبم گفتن از دفعه اول که امیر رو دیدم از دفتر خاطرات نازنین از عشقی که یکباره به امیر پیدا کردم ...هرچی بیشتر میگفتم مریم تعجبش بیشتر میشد حقم داشت اون منو دختر سنگی میدونست که احساساتی نداشتم حالا داشتم از عشقم میگفتم ...بعد حرفام گفت امیر حافظ همونی بود که امروز صبح جلوی دانشگاه اومد ...

سری تکون دادم که گفت خداییش خوشگل وخوشتیپ بود ...سلیقتم بد نیست ها...

بارانا:

نمیدونم چقدر برای مریم درد ودل کردم وچقدر مریم منو به صبر دعوت کرد ...

مریم گفت تصمیمت چیه ؟گفتم درمورد چی؟گفت مگه نگفتی امیرحافظ گفته بعد دوهفته ازت جواب میخواد ...

گفتم چرا اما معلومه جوابم منفیه مگه احمقم با کسی ازدواج کنم که به خاطر وصیت زن سابقش وارامش روحش منو قبول کرده ...

مریم گفت حق باتویه اما مگه تو نمیگی عاشقشی به این فک کردی وقتی جواب منفی بدی به حال اون فرق نمیکنه چون همینطور که تو گفتی اون براش فرق نمیکنه تو باشی یا هردختری ...

گفتم چرا اما چیکار کنم ...تو بودی چیکار میکردی؟

مریم گفت بارانا جان جواب دادن به این سوال سخته چون اولا من جایی تو نیستم و دوما دلم نمیخواد چیزی بگم که در اینده شرمندت بشم ولی میخوام جوانب کارت رو بگم تو جواب منفی بدی پسره میره دنبال یه دختر دیگه و ازدواج میکنه و بعد تو میمونی وافسوس اگه میتونی فراموشش کنی بهت پیشنهاد میکنم ولش کنی البته شایدم ازدواج نکنه اما همه اینها یه احتماله ...

خلاصه از پیش مریم اومدم تا خود خونه فکر کردم اما به نتیجه ای نرسیدم ...

بعد پروانه شون اومدن خونه بین حرفاشون شنیدم گفتن دایی جان همون شهروز خودمون داره ازدواج میکنه ...

بله کی بود میگفت فقط یک بار عاشق میشن اینم عاشق ما ...

مامان شروع کرد امار گرفتن کی هست عروس خانم ...

پروانه گفت راستش من ومامان فکر میکردیم کسی دیگه ای رو دایی دوست داره اما مثل اینکه اشتباه میکردیم راستش یکی از همکاراش تو دانشگاهه و مثل خودش دکتری داره اما دکتری ریاضی ...

پیش خودم گفتم چه شود دکتری ادبیات و ریاضی از همون اول زندگش باهم تفاهم ندارن ...

پروانه خیلی از عروس خانم که اسمش نیوشاست تعریف میکرد ایش ...نکه ناراحت باشم از ازدواجش ولی خب دلم میخواست حداقل یکسال از شکست عشقی من به طرف ازدواج نره ...ای روزگار...

بارانا:

نمیدونم این دو هفته رو چه طور گذروندم ...اینقدری که تو این دو هفته فکر کردم اگه برای درسام فکر میکردم الان اسمم جایی انیشتن نوشته شده بود...

بالاخره تصمیمم رو گرفتم اره من نمیتونم امیر رو کنار کس دیگه ای ببینم ...من نمیتونم بعد ازدواج کنم در صورتی که عاشق امیرم ...

برام کم محلی امیر حافظ به ندیدنش یا دیدنش کنار کس دیگه ای بیشتر می ارزه ...

روزش خودم خواستم برم مغازه اش اما باید حداقل یک ذره شخصیتم رو حفظ میکردم...

دو روز گذشت و من منتظر بودم امیر حافظ بیاد...تا اینکه داشتم میرفتم سوپر مارکت که دیدمش تو ماشینش بود ...

پایین شد وگفت میشه باهم حرف بزنیم ...باشه ای گفتم وسوار شدم گفتم من باید زود برگردم خونه ...

گفت باشه همین پارک نزدیک خونتون میریم صحبت کنیم ...

با هم رفتیم کنار نیمکتی نشستیم بعد 5 دقیقه گفت ببخشید خانم جاوید خواستم بپرسم جوابتون به درخواست ازدواج من چیه ؟

گفتم ببخشید اما من چند تا سوال داشتم ؟امیرگفت بفرمایید...

گفتم شما فقط به خاطر خواسته همسرتون راضی به ازدواج شدید ؟واگه من جواب منفی بدم منظورم اینه براتون وجود من مهمه یا هرکسی باشه فرقی نداره وفقط ازدواج کنید براتون مهمه ؟

امیرحافظ گفت من تا وقتی که نامه ی نازنین رو خوندم تو فکر ازدواج نبودم کتمان نمیکنم از وقتی نازنین رفته زندگیم سرد شده تنهایی روخیلی درک میکنم وناراحتم اما به نظرم ازدواجم خیانت بود به عشقم نسبت به نازنین ...

اما برام مهمه همسرم کی باشه خصوصیاتش چی باشه منو درک کنه مطمئن باشم بهم تو زندگیم خیانت نمیکنه ...

راستش اون روز وقتی اومدید مغازه ام وبا شجاعت اون درخواست رو کردید تعجب کردم چون کمتر دختری پیدامیشه غرورشو فدا کنه ...

باحرفاش کمی اروم شدم گفتم ببخشید یعنی اگه جواب من + باشه روزی اگه مشکلی بینمون ایجاد بشه اون روز و اون درخواست رونمیزنید توی سرم ...

امیرگفت من از الان نمیتونم هیچ قولی بدم اما میتونم قول بدم تو زندگیم احترام طرف مقابلم رو تو هر شرایطی داشته باشم ...

حرفش به دلم نشست یک کلام نگفت باشه این برام ارزشمند بود ...گفتم راستش میتونید خدمت برسید خونمون ...

سکوت کرد وگفت پس لطفا شماره خونتون رو بدید به مامان نازنین میگم تماس بگیره ...

گفتم مامان نازنین نه ...امیر گفت چرا گفتم من خجالت میکشم ازشون فکر بدی نسبت به من نکنند ...

امیرلبخند زد که جذابترش کرد وگفت خود مامان خواست من ازدواج کنم مطمئن باش دوستت داره زیاد ...

بعدم همراه منو هم گرفت وشمارشو داد ...سوار ماشین شدیم خواستم خودم برگردم که گفت نه میرسونمت ..

جلوی سوپرمارکت ایستاد وگفت چی لازم داشتی از مغازه ...

گفتم ممنون خودم میرم گفت شما فقط بگو چی میخوای؟گفتم فقط پنیر میخواستم اخه برای صبحونه چیزی نداشتیم ...

سری تکون داد وپایین شد ...خدایا کمکم کن ...اومد دستش یه نایلون پر بود روی پام گذاشت چقدر چیز پنیر.مربا دو نوع .عسل .اب پرتغال ...

گفتم اینا خیلی زیاده گفت صبحانه وعده مهمیه باید کامل خرده بشه شما که باید بهتر بدونید خانم دکتر ...

رسیدم خونه و بعد خداحافظی رفت ...حتی پول وسایلم قبول نکرد چقدر خوبه حس کنی یه مرد پشتته ...

من به خودم قول میدم تمام تلاشمو بکنم امیرم عاشق من بشه ... 

مامان که نایلون رو دید گفت چه خبر دختر قشون کشی کردی لبخند زدم وگفتم صبحانه وعده مهمیه باید کامل مصرف بشه ...

مامان گفت از کی تا حالا ...گفتم از الان تا اخر عمرم ..خوشحال بودم رفتم تو اتاقم ...

به مریم زنگ زدم وهمه چی رو تعریف کردم مریم گفت اینقدر خوشحال نباش فک نکن بابات به راحتی قبول میکنه ...

پنچر شدم گفتم برای چی قبول نکنه ؟مریم گفت اینم سوال داشت ای کیو به خاطر اینکه اون ازدواج کرده 16 سال ازت بزرگتره...

فکرم مشغول شد راست میگفت ...خداحافظی کردم وقطع کردم ..

بارانا:

یک هفته گذشت وخبری نشد نمیدونستم چیکار کنم چرا کاری نمیکنه ...تا اینکه یک شب نشسته بودیم دور هم که تلفن خونه زنگ خورد ..مامان رفت گوشی رو برداشت و بعد چند لحظه بابا رو صدا کرد و چیزی اروم گفت ...

بابا رفت تو اتاقش از تلفن اونجا حرف بزنه و مامانم دنبالش ...چی شده ...تو فکر رفتم ...

باید حتما بدونم اروم گوشی تلفن رو برداشتم خدایا ببخش ...صدای خانمی بود که میگفت اقای دکتر خواهش میکنم فقط بزارید خدمت برسیم شاید دخترم نظرش چیز دیگه ای بود ...

بابا گفت خانم محترم من واقعا به خاطر لطفی که در حق من و دخترم انجام دادید تا اخر عمر مدیونتونم ...اما همینطور که چند بار گذشته گفتم نمیشه دختر من هنوز بچه است ...بعدم اقا امیر قبلا ازدواج کردن و16 سال از دختر من بزرگترن! تازه دخترم خواستگارهایی بهتری داره که هم پسرمجردن هم سنشون کمتره و پزشکن ...

صدای خانمه که الان فهمیدم مادر نازنینه اومد که گفت همه حرفای شما درست اقای دکتر... اما ازتون خواهش میکنم روی من پیرزن رو زمین نندازید و اجازه بدید یک بار خدمت برسیم... پسرم امیر خیلی پسرخوبیه من از همه نظر تاییدش میکنم 

صدای پوف بابا رو شنیدم که گفت والا چی بگم خانم وحیدی ...

مامان نازی گفت اقای دکتر فرداشب میلاد پیامبر به حرمت پیامبر اجازه بدید خدمت برسیم ...

خداخدا میکردم بابا کوتاه بیاد بالاخره بابا گفت باشه به خاطر شما ولی من قولی نمیدم ...

تلفن روگذاشتم نفس راحتی کشیدم خدا روشکر ...

تو اتاقم بودم که در زده شد بابا بود اومد وگفت دخترم چیکار میکنی ؟گفتم هیچی بابا جون ...گفت درسات چه طوره ...خندیدم وگفتم سلام دارن خدمتتون ...

بابا خندید و گفت ای شیطون ...بعدم روی تخت نشست و گفت بارانا راستش باید یه موضوعی رو بهت بگم ...

بااینکه میدونستم چیه اما بازم هیجان داشتم ...گفت راستش مادر نازنین رو که یادته سری تکون دادم گفت تو رو برای دامادش امیرحافظ خواستگاری کرده ...الان چند روزه اصرار میکنه اما من قبول نمیکنم بیان ...

هیچی نگفتم وسرم پایین بود که بابا گفت عزیزم من نمیخوام هیچ چیز رو بهت تحمیل کنم من اجازه دادم فردا بیان اما نه به عنوان خواستگاری خواستم در جریان باشی ...

خلاصه بابا رفت ومنو با فکرام تنها گذاشت ...

بارانا:

از صبح تو تکاپویم فکرم مشغوله مامان به باربدشونم گفته اما صبح باربد و پروانه اومدن و باربد شروع کرد بحث کردن با مامان ...

چرا قبول کردید بیان ...فکر ابرومون رو نکردید ..حالا هرکس بفهمه میگه یا بارا مشکلی داشته یا خواستیم از سرمون بازش کنیم ...صدای مامان اومد که میگفت پسرم اینقدر حرص نخور میان و میرن ...

خلاصه سکوت حاکم شد دراتاقم در زدن پروانه بود ...اومد وگفت بارانا جون خودت راضی هستی ؟

هیچی نگفتم پروانه فهمید دوست ندارم در مورد این موضوع بدونم ...کمی پیشم موند ورفت منم از اتاقم بیرون نیومدم نهارم نرفتم ...

شب شد ترسم بیشتر شد ...بابا هم اومده بود صداش بود مامان اومد تو اتاقم و گفت لباس بپوشم و منتظر باشم صدام زدن برم پیششون ...

حتی راضی نشدن چایی ببرم ..رفتم حموم وبعدم یک کت وشلوار سرمه ای پوشیدم ...روسری هم سرم کردم ...

نمیدونم امیر تیپم رو دوست داشت با حجاب دوست داشت یا بی حجاب ...

صدای زنگ رو شنیدم بالاخره اومدن میدونستم امیر با خانوادش رابطش خوب نبود ...

برای همین با پدر ومادر نازی اومده بود...نیم ساعت گذشت صدای مامان اومد صدام زد ...

بسم الهی گفتم و رفتم ...تا وارد شدم صدای مامان نازنین اومد به به دخترم ...بالاخره دیدمت ...

بعدم بلند شد و منو محکم بغل کرد نشستم پدر نازی هم سلام داد طرف امیر نگاه نکردم چون میدونستم کنترل نگامو نداشتم ...

***

کمی صحبت کردن تا اینکه مادر نازی گفت اقای دکتر اگه شما اجازه بدید امیر با دختر گلم حرفاشونو بزنن ...

بابا گفت اخه حاج خانم قرار ما فقط اشنایی بود ...امیر گفت ببخشید اقای دکتر میشه منم چند کلمه حرف بزنم ...

بابا خواهشمی گفت امیرحافظ گفت اقای دکتر من بهتون حق میدم نظرتونم درسته ...حق باشماست من یکبار ازدواج کردم اما تو زندگی فقط مجرد بودن قبل ازدواج ملاک نیست من خیلی ها رو میشناسم که مجرد بودن اما زندگی خوبی نداشتن و عده ای که قبلا ازدواج کردن و بسیار زندگی موفقی دارن ...

اگه اجازه بدید من وخانم جاوید حرفامونو باهم بزنیم شاید نظراتمون در مورد زندگی به هم بخوره ...

بابا سکوت کرد با دل ناراضی گفت مشکلی نیست و بعد به من گفت دخترم ایشون رو به اتاقت راهنمایی کن ...

چشمی گفتم واز جام بلند شدم ...پشت سرم میومد تعارف کردم وارد بشن اما گفتن اول خانمها ...

خلاصه رفتم داخل تعارفش کردم روی صندلی میز تحریرم نشست منم روی تخت ...

بعد چند دقیقه گفت خب من اول حرفامو بزنم یا شما ؟

گفتم شما بفرمایید ؟گفت خانم جاوید راستش من میخواستم اول بهتون بگم نازنین تو زندگی من فراموش نشده است ...نمیگم جلوی شما اسمشو میبرم اما جایی از فکر وقلبم مال اونه ...

مسئله دیگه در مورد درستونه از نظر من مشکلی نداره اما نباید درستون باعث بشه از خونه ای که قراره مامن ارامش هر دومون باشه قافل بشید ...

در مورد حجابتونم که من همینجوری که الان هستید شما رو قبول کردم برام مهمه همسرم تنها به من تعلق داشته باشه نه مردم کوچه وبازار ...به چادر زیاد معتقد نیستم چون دیدم افرادی که چادر میپوشن اما احترام چادرشونو حفظ نمیکنن...وبالعکس ...

در زندگی عقیده دارم زن ومرد مکمل هم هستند گاهی در مسائل من باید کوتاه بیام گاهی شما ...

پس اگه جوابتون مثبت بود باید یک مدت نامزد باشیم به رفتار همدیگه شناخت کامل داشته باشیم ...

مسئله دیگه اینه که دعوا تو همه زندگیا هست پس دلم میخواد تو زندگی اگه از هم ناراحتیم بهم بگیم قهر طولانی نداریم البته حق میدم گاهی انسان نیاز به تنهایی داره پس من به این موضوع احترام میزارم ...

من عقیده دارم هرکسی نیاز به استراحت تو کارش داره پس اخر هفته ها اگه قسمت شد نیاز نیست غذا درست کنید ...

ممکنه بگید هنوز چیزی نشده اما من دلم خواست خواسته هامو از همسرم بگم حالا شما بفرمایید ؟

چه مقرراتی ...چه دقیق ...

بارانا:

کمی فکر کردم وگفتم منم تمام حرفاتونو قبول دارم به نظرم صحنه زندگی صحنه مشارکت و کمک دونفره است نه صحنه تاخت و تاز ودعوا ...

بعدم گفتم راستش منم از همسرم انتظار دارم همه جا پشت من باشه در هر شرایطی احترام من و خانواده مو رعایت کنه ...

تعصب بیجا نداشته باشه منو درک کنه ...باهام مهربون باشه ...

منو مقابل بقیه هرچند هم به حق تحقیر نکنه ...و همینا دیگه ...

امیر لبخند زد وگفت خب حرفامون تموم شد بلند شد وگفت خانم جاوید وقتی ازاین در بیرون شدیم دلم میخواد تمام اتفاقهایی که بینمون افتاده روفراموش کنیم موافقید ...

سرمو تکون دادم خلاصه برگشتیم کمی مامان نازنین حرف زد حتی از طرد شدن امیر توسط خانوادش و در نهایت رفتن وقرار شد یک هفته بعد زنگ بزنند وجوابمون رو بگیرن ...

از باباشون خجالت میکشیدم نمیدونستم چی بگم ...رفتم تو اتاقم ..اخر شب بابا اومد و از من نظرمو پرسید ...

گفتم راستش بابا اقا امیر حرفاشونو که زدن به نظرم خیلی با چیزی که تو فکر منه مطاقبت داشت هرچی شما بگید ...

بابا گفت عزیزم تو میدونی یک بار ازدواج کرده ازت بزرگتره من میترسم بعدها پشیمون بشی ...

یک هو گفتم نه ...بابا با لبخند نگام کرد سرمو زیر انداختم ...

یک هو گفت بارانا من میترسم به خاطر این تو رو انتخاب کرده باشه چون قلب زن سابقش تو سینه ته من از این میترسم که با یاد اون طرف تو اومده باشه دخترم من دوستت دارم وسرنوشتت برام خیلی مهمه ...

باربد میتونه از خودش مواظبت کنه مرده من نگران اون نیستم اما تو با یه تصمیم اشتباه ...

وسط حرف بابا پریدم وگفتم بابا جون حق باشماست اما من مطمئنم دلیلش به خاطر پیوند قلب نیست اما شما از من باتجربه ترید هرچی شما بگید ...

بابا گفت من تو چشمات رضایت رو میبینم من هیچ وقت چیزی رو بهتون تحمیل نکردم حالا هم نظر من نظر تویه هرچی جوابت باشه من پشتتم و همیشه تو هر شرایطی میتونی روی من حساب کنی...

بالاخره جواب مثبت رو بهشون دادیم ...الان خونمونن تا در مورد بقیه چیزا حرف بزنیم ...

مهریه رو امیر گفت هرچی شما بگید و بابا گفت مثل عروسم 313 تا سکه و به تعداد تولد دخترم گل نرگس اخه دخترم عاشق گل نرگسه ...

همه خندیدن پس قبول کرده بودن... قرار شد یه صیغه محرمیت خونده بشه تا دو ماه نامزدی باشه وبعد عقد وعروسی هم باهم ...

هیجان زیادی داشتم قلبم محکم میزد ...تا اینکه پدر نازنین صیغه رو خوند و ما قبلت رو گفتیم ...خدای من الان من زن امیرحافظ شدم به ارزوم رسیدم ...

روی مبل دونفره نشسته بودیم بعد محرمیت هنوز با هم تماسی نداشتیم تا اینکه مامان نازنین گفت پسرم برو کمی با بارانا جون تو حیات حرف بزنید چیه پیش ما نشستید ...

مامان هم به من گفت عزیزم برو گلخونه تو حیات رو نشون اقا امیر بده ...امیر حافظ بلند شد منم ایستادم رفت طرف در منم دنبالش ...

تو حیات بودیم هیچی نمیگفتیم ...صداش اومد گلخونتون کجاست بادستم اشاره کردم که لبخند زد وگفت نشونم نمیدی ...

راه افتادم و امیرم دنبالم ...داخل شدم بابا عاشق اینجا بود امیر داشت نگاه میکرد به گلها ...

منم داشتم نگاش میکردم اومد جلو درست روبه روم ...هل بودم حرارت بدنم رو حس میکردم میترسیدم صدای قلبمو بشنوه ...

اروم دستش رو جلو اورد و دستم رو تو دستهای بزرگش گرفت ...حس اون لحظه ام قابل بیان شدن نبود ...

سرم پایین بود برای بار اول صدام زد بارانا ...یک هو از هول گفتم جانم ...وای سریع روی دهنم رو گرفتم خندید ...

ازخجالت سرم تو یقه م شد صداش اومد دیگه نباید از من خجالت بکشی ...الان من نزدیک ترین فرد بهتم و تو به من ...

بازم سکوت دستم رو بالا اورد و محکم انگشتامو بین انگشتاش کرد وگفت بریم دیگه نه ...سری تکون دادم و رفتیم دستامونم تو دست هم تا وارد شدیم نگاه همه به طرف ما شد ...

خواستم دستمو بکشم که نذاشت جلوی بابا وباربد خجالت میکشیدم هرچند باربد با امیرحافظ اتمام حجت کرد ...

تا موقعی که رفتن دستامون تو دست هم بود بعد رفتنم فقط خداحافظی کرد قرار شد عصر بعد مغازه بیاد پیشم ...

شب با خوشحالی میخواستم بخوابم به گوشیم پیامک اومد حتما مریم خل بود تا باز کردم از شک نشستم خدای من امیر بود اسمش رو حافظ زندگیم سیوکرده بودم نوشته بود ...

نمیدانی

چه دردی دارد 

وقتی

حالم 

در واژه ها هم نمیگنجد

به هم گره خوردن دستهایمان مبارکت باشد 

ذوق زده شدم فکر نمیکردم بهم پیام بده منم براش فرستادم 

با مداد رنگی روز آمدنت را نقاشی می کشم

جاده های رفتنت را خط خطی...

کسی برای من جز تو نیست

بودنت مثل دریایی من را دربرمیگیرد

بگو کدامین صبح میآیی؟

کدام چمدان مال توست؟

بگو کدامین روز مال من می شوی؟

وقتی به من برسی دنیا بر ایم بهشت خواهد شد 

بهشت زندگیم رسیدمان مبارک 

بااینکه خجالت میکشیدم اما گفتم دیگه امیرحافظ شوهرمه ونباید ازش خجالت بکشم ...

خوابیدم فردا که دانشگاه رفتم و موضوع رو برای مریم وشیدا گفتم منو کچل کردن برای چی بهشون خبر ندادم ...

مجبورم کردن اونا رو رستوران دانشگاه دعوت نهار کنم ...خلاصه دست از سر کچلم برداشتن ...

ظهر وقتی امیر رو جلوی در دیدم خشکم زد مریم شون کلی احوالپرسی وتبریک دادن که امیرم بااحترام جواب داد ...

بعدم به من گفت بارانا جان سوار نمیشی ...سوار شدم وحرکت کردیم گفتم اینجا چیکار میکنید از کجا فهمیدین دانشگام ؟

امیر گفت اولا دختر خوب با من صمیمی حرف بزن دوما ازمامان بهنوش پرسیدم ...

خدای من مامانم رو مامان بهنوش صدا میزد...خوشحال بودم اینقدر خوبه باهاشون ...

گوشیم اس اومد شیدا بود نوشته بود بابا چقدر جنتلمن چقدر به چشم برادری خوش قیافه بود ...

خندم گرفته بود که امیر گفت خانمم به چی میخنده ...

با لفظ خانمم خیلی تعجب کردم سکوتمو دید کنار خیابون پارک کرد ...برگشت طرفم و گفت چی شد ؟

گفتم هیچی امیرگفت نه قرار شد همیشه به هم راست بگیم ...

گفتم من راستش تعجب کردم که شما...نمیدونستم چی میگم صدای امیر اومد گفت تو تعجب کردی که بهت خانمم گفتم ...

با دهن باز نگاش کردم چقدر تیز بود گفت من به این کار ندارم چه طور شد با هم محرم شدیم اما تو الان زن منی و فک نکن من ادم نامردی هستم گفتم نازنین رو فراموش نمیکنم اما قرار نیست با تو هم بد رفتاری کنم ...

خیلی از حرفاش خوشحال شدم ... 

یک ماه گذشت امیرحافظ واقعا مهربون بود هیچ وقت جوری با من رفتار نمیکرد که حس کنم منو دوست نداره به زور منو میخواد ...

اما هیچ وقت از حدش بیشتر نرفت فقط چند بار اروم منو به اغوش کشیده بود ودستم رو بوسیده بود ...البته همین کاراش قلبمو به تکون اورده بود ...

باهاش احساس صمیمیت میکردم دیگه ازش خجالت نمیکشیدم ...امروز حاضر شدم برم دیدنش اخه ولنتاین بود ...

خیلی هیجان داشتم یک بسته شکلات گرفته بودم براش و هدیه هم براش یک ساعت خریده بودم هرچند کلی پول بابتش داده بودم اما راضی بودم ...

زنگ زدم به گوشیش وگفتم میخوام بیام مغازه ...گفت میشه الان نیایی یک کاری دارم شب میام دنبالت حاضر باش ...با اینکه ناراحت شدم اما سعی کردم متوجه نشه ...

با خودم گفتم شب بهش کادوشو میدم ...شب تک داد ورفتم ...

تا داخل ماشین شدم سلام دادم دستمو گرفت وجوابمو داد بعدم همراه دستش روی دنده گذاشت ...خدا میدونست با این کاراش چقدر بیشتر عاشقش میشدم ...

کمی از دانشگام گفتم اونم از من به خاطر ظهر عذرخواهی کرد وبعد گفت اگه اشکال نداره بریم خونه ...

تعجب کردم اخه چند بار دلم خواست برم خونش گفته بود درست نیست و نمیخواد منو تو معذورات قرار بده و منم به فهمش غبطه خوردم ...

وقتی سکوتمو دید گفت اگه راضی نیستی ایرادی نداره ...لبخند زدم ودستشو فشار دادم وگفتم من بهت اعتماد دارم امیر ...

رسیدیم پایین شدیم داخل اسانشور شدیم در خونه رو باز کرد ومنو تعارف کرد وارد شدم ..

خدای من باورم نمیشد توی هال چند تا شمع روشن بود که چون خونه تاریک بود خیلی زیبا بود ...

دستشو دور شونم حلقه کرد وگفت ببخشید این مدت زیاد برات وقت نذاشته بودم ولنتاین مبارک ...

دست خودم نبود پریدم بغلش و زدم زیر گریه ...صداش اومد بارا چی شدی ناراحت شدی ؟

خندیدمو گفتم نه معلومه از شوق زیاده ...گونمو بوسید ...منم صورت صافشو بوسیدم ...مانتومو دراوردم هرچند زیرش یه تاپ داشتم اما امیر محرمم بود دفعه اول بود اینجوری کنارش بودم ...

کمی معذب بودم از اشپزخونه اومد منو دید لحظه ای ایستاد وبعد گفت چقدر لباست قشنگه ...

ممنونی گفتم نشستم کنارم نشست شیرینی خریده بود نون خامه ای ...یکی برداشتم ...کمی حرف زدیم کادوشو از تو کیفم در اوردم ...

تا دستم دید گفت لازم نبود عزیزم ...گفتم نه بازش کن ...

باز کرد شکلاتها رو دید وبعد جعبه ساعت تا درشو باز کرد گفت چرا زحمت کشیدی ...

بعدم منو بغل کرد وگفت ممنونم خانم خوشگلم ...خوشحال بودم خوشش اومده خودم به مچ های پهنش بستم چقدر به پوستش میومد ...

کمی گذشت رفت واز تو اتاق با یه جعبه بزرگ چهارگوش قرمز اومد روش پر قلب بود ...

خیلی هیجان داشتم بدونم داخلش چیه ...طرفم گرفت جعبه چوبی بود ..اروم گذاشتمش روی میز ودرشو برداشتم ...

پر بود از قلبهای شکلاتی ...زیر شکلاتها یه خرس چوبی متوسط بود ...وبعد از اون یه عطر که شیشه اش شبیه قلب بود ...بوی فوق العاده ای داشت ...

و دراخر یه جعبه کوچیک قرمز ...برش داشتم اروم بازش کردم ...خدای من یه دستبند بود ...

طلا سفید البته بهش قلبهای ازطلا زرد اویزون بود خیلی قشنگ بود ومطمئنن گرون ...امیر دستبند رو از دستم گرفت و گفت مچت رو بیار جلو عزیزم خودم برات ببندم ...مچم رو جلو اوردم و برام بست و بعد روی نبضمو بالبهاش لمس کرد...

نمیدونم چی شد بعد از اینکه دستبند رو برام بست دلم میخواست لب*هاشو لمس کنم میدونم امیر به خاطر من تا حالا ازمن نخواسته بود اما میخواستم با کارم به مردم ثابت کنم عاشقشم ...

چشمامو بستم و سرمو جلو بردم میدونستم تعجب کرده هرچی جلوتر میرفتم نفسش رو که به صورتم میخورد حس کردم ...

وناگهان اولین بو*سه ی عاشقونه عمرم رو چشیدم ...امیر حافظ هم منو همراهی میکرد وچقدر لذت بهش بود ...

ازش جدا شدم اروم گفتم دوستت دارم امیرم ...دلم گرفت اون این حرفو نزد اما برام مهم بود بهم دروغ نگفته بود ...

خلاصه منو رسوند خونه و برگشت ...

دو ماه به سرعت برق و باد گذشت ...تو این مدت مامان ومن رفتیم دنبال جهیزیه ...دلم میخواست تمام وسایل اون خونه روعوض کنم به امیرم گفته بودم ...دلم نمیخواست تو خونه ای باوسایل نازی زندگی کنم ...

امیر حافظ گفته بود پیش خانوادش رفته اما اونا قبول نکردن ببیننش ...حلقه هم رفتیم خریدیم حلقه قشنگی بود یک ردیف نگین ریز داشت ..امیرم جفتشو پلاتین گرفت ...

خریدامونو کردیم ...وقتی امیر منو تو لباس عروس دید چشماش برق تحسین زد ومن لذت بردم ...

وقتی باهم تو خیابون راه میرفتیم وچشم دخترا به امیر بود رو اسمون بودم از همراهیش بازوشو میگرفتم که بهشون بفهمونم امیر حافظ مال منه نه کس دیگه ای ...

خلاصه روز عروسی شد ارایشگاه بودم بااون ارایش خلیجی روی چشمام خیلی چشمام جذاب شده بود .وقتی امیر اومد و منو دید کلی از من تعریف کرد ...

پیشونیم روبوسید و کمکم کرد سوار بشم .اتلیه رفتیم وعکس گرفتیم قرار شد عکسی که من روی مبل نشستم وامیر پشتم ایستاده رو روی چوب بزنیم برای اتاق خوابمون ...

بعد اومدیم باغ ...مراسم جدا بود امیر اینجوری میخواست ومنم راضی بودم به رضایتش ...

عاقد خطبه رو خوند وبالاخره امیر برای من شد نگرانی نداشتم ...

رقصم کردیم و بعد شام خوردیم ...تا ساعت 1 شب مهمونی طول کشید خسته شده بودم از صبح تو ارایشگاه بودم ...

بالاخره تمام شد ما رو تا خونه همراهی کردن و بعد لحظه سخت خداحافظی ...تو بغل مامان وبابا گریه کردم وباربد ...

مامان کلی از امیر خواست مواظبم باشه و بابا دستمون رو تو دست هم گذاشت ...

خلاصه وارد خونمون شدیم ..خونه ای که تمام وسایلش رنگ مورد علاقه ای من بود سفید ویاسی ...

خسته بودم امیر گفت خانمم برو دوش بگیر چایی درست کنم بخوریم ...قبول کردم خوشحال شدم ورفتم تو حموم ...

چون لباس از بغل باز میشد خیلی راحت درش اوردم وبعد از اینکه موهامو از شر تافت و گیره ها باز کردم راحت شدم ...

بعد از حموم اومدم دم کمد دنبال لباس ...از دست پروانه فقط لباس خاک برسری گذاشته بود همونم نمیپوشیدم سنگین تر بودم ...

یه تاپ وشلوارک پیدا کردم و از اتاق زدم بیرون امیر لباسهاشو با یک دست راحتی عوض کرده بود وداشت تیوی میدید ...

منو دید دستشو طرفم دراز کرد که برم کنارش منم با کمال میل رفتم و خزیدم تو بغلش ...

سرم روی شونش بود ولیوان چایی دستم ...داشتم اروم چایی میخوردم وبا امیر فیلم میدیدم ...

نمیدونم چه ساعتی بود که خوابم برد ...صبح که بیدار شدم دیدم روی تختم وامیر کنارم ...

خوشحال شدم چقدر امیر منو درک میکرد دیشب منو مجبور به کاری نکرده بود ...اروم اومدم پایین ورفتم صبحانه رودرست کردم ...

امیر اومد بهش سلام دادم که گونمو بو*سید وگفت صبحت بخیر عزیزم ...

بعد خوردن صبحونه با امیر اماده شدیم و رفتیم گردش ...

منو برد لواسون ...رفتیم کلی گشتیم با هم رفتیم پنتبال ...

لذت بردیم نهار رو با هم پیتزا خوردیم ...از دوستاش برام گفت از شاگرد مغازه اش که ازدواج کرده ...

بعد رفتیم قدم زدیم و بعد رفتیم پیست دیزین ...سوار تله کابین شدیم . چقدر خندیدم ...

شب هم شام خوردیم وبرگشتیم ...با اینکه کلی فعالیت کردیم اما اصلا خسته نشدم ...

چایی دم کردم با دارچین ...بردم و کنار امیر نشستم ...فوتبال داشت گفتم تو هم فوتبالی هستی ؟گفت اره ولی اگه میخوای شبکه دیگه ای بزنی مهم نیست ...

خوشحال بودم که من براش مهمترم مثل باربد نیست ...گفتم نه باهم ببینیم ...

با هم حرف زدیم چایی خوردیم کل کل فوتبالی کردیم ...من که از فوتبال متنفر بودم اما مگه میشه ادم با عشقش چیزی ببینه ولذت نبره...

بعد هم رفتیم بخوابیم خیلی استرس داشتم وخجالت میکشیدم ...یادم میومد صبح مامان بهم زنگ زده وخواسته بود برام صبحانه بفرسته که گفته بودم لازم نیست ...

لباس هم باز یه تاپ وشلوارک پوشیدم ...خزیدم زیر پتو قلبم میزد ...صدای دراومد امیر بود من چه مرگم شده این همون امیر حافظه ...معلوم بود داره لباس عوض میکنه ...

بعدم گوشه پتو بالاشد ناگهان از ترس پریدم ...امیر نگام کرد خیلی خجالت کشیدم از کلی بازیم ...

امیربالحن اطمینان بخشی گفت تا وقتی امادگیش رو نداشته باشی هیچ اتفاقی نمیوفته ...نقس اسوده ای کشیدم ...

دراز کشید بعد منو تو اغو*شش کشید وگفت جات اینجاست ...

تا صبح اروم خوابیدم ارومترین خواب عمرم ...

بارانا :

امشب خونه مامانشون دعوتیم پاگشا ومنم خیلی خوشحالم ...

امیر از مغازه رسیده و داره دوش میگیره ...برای امشب چون فقط خودمونیم و نامحرمی نیست یه لباس انتخاب کردم که یقه بازی داره رنگش مشکیه ...بالاش تور دوزی داره و جنسش از حریره ...

البته اگه خیلی کسی نزدیکم باشه میتونه پوستمو ببینه یالباس زیرم امادلم خواست بپوشم ...با دامن مشکی تا روی زانوم ...

اماده شدم منتظر بودم امیر بیاد بهش نشون بدم داشتم تو اشپزخونه ظرفا رو مرتب میکردم که صداش از تو اتاق اومد ...

رفتم و بدون اینکه دربزنم دروباز کردم ...خدای من امیر با بالاتنه برهنه ایستاده بود ..خجالت کشیدم سرم پایین بود که گفت کاری داشتی؟

گفتم لباسم خوبه اومد نزدیک نفسش به صورتم میخورد گفت خانم من همیشه خوش لباسه ...

از تعریفش قند تو دلم اب شد خواستم برگردم که محکم بغ*لم کرد گفت کجا خانم خانما ...

گرمم شده بود تماس مستقیم با شونه برهنه اش حالم رو منقلب میکرد ...خلاصه گفتم زود حاضر شو دیرمون شد ...

اومد بیرون اوف مردم ...با هم رفتیم باربد و پروانه هم اومده بودن و باز به ما تبریک گفتن ...

امیر برای مامان یه انگشتر خریده بود که مامان با تشکر وبوسیدن گونش ازش سپاسگذاری کرد ...

موقع شام برای ما یک بشقاب گذاشته بودن امیر برامون غذا کشید و برام خورشت ریخت ...

سر سفره هی بهم نوشابه میداد یا دوغ ...هوامو داشت خلاصه شام تمام شد مامان وپروانه اجازه ندادن دست به سیاه وسفید بزنم ...

بعدم نشسته بودم وداشتم میوه پوست میگرفتم وقتی سیب رو پوست کردم تکه تکه کردم وجلوی امیر که داشت با بابا صحبت میکرد قرار دادم ...

امیر بشقاب رو دید گفت خودت چی عزیزم ...لبخند زدم وگفتم برای خودم پوست میگیرم نوش جان...

تا اینکه نشسته بودیم که باربد گفت راستش میخواستم یه خبری بهتون بدم ...همه نگاش میکردیم پروانه سرش پایین بود ...

باربد گفت راستش من دارم پدر میشم ...سکوت شد یهو با خوشحالی جیغ زدم وگفتم راست میگی داداش ...

با لبخند سر تکون داد مامان اشکش چکید و پروانه روبغل کرد بابا پیشونی پروانه رو بوسید امیر بهشون تبریک داد و من پروانه رو محکم بغلم کردم ...

صدای باربد اومد بابا ارومتر بچم اب لمو شد خندیدم گفتم قربونش بره عمه ...

پروانه میخندید گفتم چند وقتته ...پروانه اروم گفت یک ماهمه ...گفتم فداش بشم بچتون چه لواشکی بشه ...

پروانه گونه هاش گل انداخت ...

تا وقتی اومدم خونه کنار پروانه بودم همه غافلگیر شده بودیم مامان که همش سفارش میکرد به باربد مواظب پروانه باشه ...

موقع رفتنشونم مامان کلی ترشی دست ساز بهش داد ...من حسودیم شد ...با امیر اومدیم خونه ...

تو راه خیلی خوشحال بودم امیر گفت خیلی ذوق زده ای خندیدم وگفتم اره عمه قربونش بره ...

امیر اخم مصنوعی کرد وگفت بیخود عمه باید قربون شوهرش بره ...خندیدم وگفتم باشه قربون توام میرم حسود خان...

اومدیم خونه لباسهامو عوض کردم امیر گفت فردا خونه مامان نازنین دعوتیم ...گفتم باشه ...خوابم میومد رفتم مسواک زدم ...

ولباس راحتی پوشیدم روی صندلی نشسته بودم ولوسیون به پوستم میزدم ...که امیر وارد شد...اومد ونزدیکم شد سرش کنار گردنم بود قلقلکم اومد خندیدم امیر گفت اوم چه بوی خوبی میدی ...

به چشماش نگاه کردم ...اونم تو چشمام خیره شد دریای چشماش خوشرنگترین ابی عمرم بود ...

نمیدونم چی شد عشق مثل خون تو بدنم جاری شد دستام تو موهاش حرکت میکرد ودستایی اونم تو موهای من ...

لحظه ای به خودم اومدم که روی دستاش تا تخت رفتم ...تو چشمام نگاه میکرد میدونستم منتظر یه اجازه است ...

با پیش قدم شدن به مردم فهموندم منم بی تابشم ...

خیلی چیزها بلدم

عشق من!

حالا دیگر

فقط میخواهم

تو را یاد بگیرم

نقطه به نقطه ..

نمیدونم ساعت چنده چشمام بسته است صدای اب میاد ...اروم چشمامو باز میکنم اولش گیجم ناگهان موقعیتمو درک میکنم 

ملحفه روی تن بره*نه ام میکشم خدای حالا امروز چه طور تو چشماش نگاه کنم ...

صدای درحموم اومد سریع چشمامو بستم وسرمو زیر ملحفه کردم ...صدای قدمهاش نزدیک ونزدیک تر شد و بعد تخت فرو رفت...

ملحفه کنار رفت دستش روی گونم نشست و شروع کرد نوازش کردن ...خدا میدونست تشنه نواز دستهاش بودم ...

صداش اومد خانمم نمیخوای بیدارشی ؟هیچی نگفتم دلم میخواست نازمو بکشه مگه زن ناز نبود ومرد نیاز ...

امیر فهمید بیدارم چون سرشو جلو اورد و بینیشو به بینیم زد وگفت خانم موشه من دلش بازی میخواد ...

بازم سکوت من... گونمو بو*سید نرم وطولانی ...تپش قلبم بیشتر شد گفت اخ اخ ببین چه طور داره میزنه قلب خانمم سرشو روی قلبم گذاشت ناخوداگاه نیم خیز شدم دلم نمیخواست صدای قلب نازنین رو بشنوه ...

فکر نمیکردم یک روز اینقدر خودخواه باشم دلم نمیخواست چیزی نازی رو یادش بیاره حتی اگه اون چیز تیکه ای از وجودم باشه ...

گفت سلام خانم خودم بالاخره بیدارشدی ...تازه عمق خجالت رو چشیدم ..سرم پایین بود که گفت عزیزم هنوزم خجالت میکشی از من از اقاتون وبعدم شروع کرد قلقلک دادنم گفتم نکن امیر وای مردم یک هو کمرم تیر کشید اخی گفتم که ولم کرد وگفت بارا خوبی ؟

دلم میخواست بگم کاش هر دقیقه بمیرم اما تو با این لحن نگران صدام بزنی ...

خلاصه منو فرستاد حموم وقتی اومدم رفته بود حلیم گرفته بود خوردم ...مغازه نرفت تا ظهر کنارم بود کمرم درد میکرد برام کیسه اب گرم گذاشت ...

نهار ازبیرون سفارش داد ماهیچه گفت باید تقویت بشی خیلی لاغری ...شب گفت اگه نمیتونی نریم مهمونی اما بد بود حاضر شدم حتی تو مانتو پوشیدن هم کمکم کرد ...

ومن تو این فکر بودم امیری که از روی علاقه با من ازدواج نکرده بود اینقدر هوامو داشت چه برسه به نازنین ...حسودیم شد فکر به اینکه روزی این توجهات مال نازی بود دلم رو میگرفت ...

میدونستم حسادت به یک مرده دیوونگیه اما من این دیوونگی رو کنار امیرحافظ به صد تا عاقل بودن ترجیح میدادم ...

شب برگشتیم خلاصه به خیر گذشت چقدر من ازشون خجالت میکشیدم اما اونا اینقدر صمیمی برخورد کردن که ناراحت نشدم ...نیما برادر نازی منو زن داداش صدا میزد ومیگفت اگه امیر اذیتت کرد به خودم بگو گوششو بپیچم ...

خلاصه دوماه گذشت و زندگی برای من خوب بود دانشگاه میرفتم ظهرها نهار درست میکردم وشبها با هم حاضری اماده میکردیم ...

تو کارای خونه کمکم کرد حتی گفت یه نظافت چی استخدام کنه که من راضی نبودم دلم نمیخواست کسی پاشو تو حریم زندگیم بزاره ...

تازه چون دونفر بودیم کارا زیاد نبود ...مریم خواستگارش اومد و با هم مدتی نامزد کردن شیدا قرار بود به زودی عروسی بگیرن وبرن سر زندگیشون ...

هرروز با پروانه صحبت میکردم از وقتی فهمیدن پروانه بارداره بابای پروانه وباربد نمیزارن بره شرکت ...

مامان هر روز حالشو میپرسه وبراش ویار دونه میفرسته ...براش اش درست میکنه ...

از الان مامان رفته کلی لباس خریده هرچی باربد میگه اول بزارید بدونیم دختر یا پسر قبول نمیکنن ...هیچ وقت فکر نمیکردم اینقدر مامان ذوق مادربزرگ شدن داره ...

بابا هم خیلی خوشحاله ...خود باربد هروقت بهش میگم بابا کلی میخنده که تمام دندوناش مشخص میشه ...

گاهی به امیر از ذوقم نسبت به عمه شدن میگم واونم کلی میخنده ...چقدر دلم میخواد پدرومادرشو ببینم ...

ازشون عکس داره اما دیدنشون یه چیز دیگه است ...

خیلی باهام مهربونه همیشه از زیبایم میگه گاهی منو خانم دکتر صدا میزنه ومنم کلی میخندم ...

تا اینکه یه روز ظهر زود اومد نگران شدم چون تا حالا نشده بود این ساعت بیاد ...

سریع جلو رفتم وبدون سلام دادن دستمو روی پیشونیش گذاشتمو گفتم چی شده حالت خوبه امیر...

دستمو گرفت وبوسید وگفت من خوبم خانمم نگران نباش خواستم غافلگیرت کنم برای شام همه رو دعوت کردم ...

گفتم همه یعنی کیا ...وای کاری نکردم ...

امیر گفت اولا زوده دوما من برای همین امروز زودتر اومدم وسوما همه یعنی مامان بابات وباربدشون ومامان بابای نازنین 

با کمک هم غذا درست کردیم البته امیر فقط خرابکاری کرد ...

شب یه تونیک خوشگل با شلوار لی پوشیدم وامیرم یه بلوز وشلوار اسپرت ...تو دلم قربون صدقش رفتم که هرچی میپوشید بهش میومد ...

همه اومدن پروانه کمی تپل شده بود ...باربدم نمونه یه زن ذلیل همش مواظبش بود ...حتی کیفشو حمل میکرد ...

اول چایی اوردم و میوه ...همه صحبت میکردن مامان داشت میپرسید سونوگرافی نرفتن وباربد میگفت همین هفته وقت دارن ...

مامان نازی میگفت من فکر کنم بچت دختره و خلاصه همه مشغول بودن ...صدای نیما اومد که گفت زن داداش هستی خوابش برده میشه براش بالشتی بیاری ...

گفتم بدید بزارمش روی تخت ...هستی رو گرفتم وبردمش اتاق مهمان وروی تخت گذاشتمش ...

بعدم اومدم وسفره شام رو با کمک امیر چیدم ...همه اومدن چون تعداد زیاد بود روی زمین سفره انداختیم ...

همه از دستپختم تعریف کردن وامیر گفت اونم کمک کرده ومنم گفتم فقط ناخونک زده ...غذا تو ارامش خرده شد ...

بعد پروانه میخواست کمکم کنه که نذاشتم و امیرم گفتم خسته است بره بشینه وخودم همه کارا رو کردم البته ماشین ظرفشویی هم کمکم کرد ...

تا دیروقت نشسته بودیم بعضیا سریال میدیدن و امیر وباربد ونیما ومانی با هم فوتبال چند روز پیش رو تحلیل میکردن ...

پروانه از ویارش برای مامان میگفت ...خلاصه خواستن برن بالاخره همه رفتن ..امیر گفت باهات کمک میکنم خونه رو تمیز کنی که گفتم نه خسته ای فردا خودم جمع میکنم ...

بعدش امیر حافظ گفت بارانا گفتم جانم گفت ازت ممنون این زندگی پر ارامش رو از وجود تو دارم ...

گفتم امیر با این حرفت تمام خستگیم در رفت گفت خب پس خانمم خداروشکر خسته نیستیم بریم به زندگیمون برسیم ومن کلی خندیدم ... 

اخر هفته باربد زنگ زد وگفت بچشون دختره ...همه خوشحال بودن و من از الان فکر اسم براش بودم ...

باربد گفت هر کس یه اسم انتخاب کنه تا بعد با هم مشورت کنیم ویه اسم خوشگل براش بزاریم ...

من که اسم آنیسا رو پیشنهاد کردم چون به معنی مانند عشق بود 

اما امیرحافظ بدجنس نگفت چی بهشون گفته اخه قرار بود هرکس اسم مد نظرشو به باربد اطلاع بده ...

مامانم بهم نگفت واقعا که... حیف من ...منم برلجشون نگفتم ...

***

بالاخره بچه باربدشون به دنیا اومد و من چقدر خوشحال بودم ...

با امیر یه دسته گل گرفتیم و رفتیم بیمارستان ...تا وارد اتاق شدیم همه بودن مامان وبابا و پدر ومادر پروانه و البته دایی جان همراه با یه خانم اگه اشتباه نکنم همون دختر خوشبخت بودن ...

شهروز منو دید کمی مکث کرد وبعدم گفت سلام خانم جاوید حالتون خوبه ...سلامی دادم وتشکر کردم بعد با امیر دست داد وگفت میدونم دیره اما بهتون تبریک میگم ...تشکر کردم سعی کردم زیاد نگاش نکنم دختره که اسمش نیوشا بودم خیلی معمولی باهام سلام داد اما به امیر کمی خیره شد ...

والا خوبه منم بودم باهاش ببین چه طوری نگاش میکنه پروانه روبوسیدم وتبریک گفتم ...ازش سراغ بابای بچه رو گرفتم که گفت رفته گل بخره ...

بالاخره باربدم اومد و یک دسته گل پر رز قرمز برای پروانه خریده بود ...همه بودیم که عزیز عمه رو اوردن خدای من چقدر کوچولو بود ...دستاش اندازه شست من بود فداش بشم ...

صورتش قرمز بود کلی هم گریه میکرد مامان همه رو بیرون کرد پروانه بهش شیر بده منم با امیر اومد م بیرون تا راحت باشه ...

امیرم معلوم بود عاشق بچه است چون با عشق به نی نی باربد نگاه میکرد ...

چند ساعتی بودیم وبرگشتیم خونه ...باربد بدجنس اسمش رو هنوز نگفته بود 

بالاخره شب شیش بچه شد و ما همه دعوت خونه باربد ...من زودتر رفته بودم تو کارا به پروانه ومامان کمک کنم ...

شب شد وهمه اومده بودن امیر هنوز نیومده بود قرار بود از مغازه بیاد خیلی نگران بودم چرا نیومد گوشیشو گرفتم خاموش بود ...

به مامان نگفتم اما از نگرانی داشت قلبم می ایستاد ...

بالاخره ایفون رو زدن پریدم وباز کردم خداروشکر امیر بود ...

رفتم استقبالش ..در وباز کردم گفتم امیر چرا دیر کردی چرا گوشیت خاموشه مردم از نگرانی ...

امیر دستمو گرفت وگفت ببخش گلم ترافیک بود گوشیم شارژ نداشت ...خلاصه همه دور هم نشستیم که طاقتم تمام شد وگفتم بگو دیگه باربد اسم شیرین عمه چیه ؟

باربد گفت خب همینطور که میدونید هر کس اسمی پیشنهاد داد که به این ترتیب بودبابا گفت اسمش رو ساینا بزاریم مامان دلش میخواست اسمش بهار باشه پدرجون (بابایپروانه)نظرشون روی سحر بود ومادر جون ملیکا ...

دایی شهروز گفته بود اسمی که میخواست پیشنهاد بگه رو قرار شد امشب بگه و نیوشاخانم هم اسم غوغا رو پیشنهاد دادن ...

وبارانا هم اسم انیسا رو پیشنهاد داد پرهام عزیز هم اسم فرنیا رو پیشنهادداد 

بعد باربد گفت اول اسم پیشنهادی شهروز رو بشنویم بعد نتیجه رو خانمم بهتونمیگه ...

با اعتراض گفتم بابا مگه المپیکه زود بگید دیگه مردم ...همه خندیدن ...شهروزگفت اسم پیشنهادی من ...همه نگاش میکردیم که گفت طغرله ...

همه زدیم زیر خنده پروانه با ناراحتی گفت ا دایی دلت میاد دخترم به این نازی...باربدم با فرود اوردن کوسن مبل روی سر شهروز تلافی کرد ...

اینقدر خندیده بودم که دل درد گرفته بودم همچین ژست گرفته بود گفتیم چی میخوادبگه ...

بعد باربد گفت خب اینم اسم عزیز دردونه ما وشناسنامه رو طرف پروانه گرفتپروانه شناسنامه رو باز کرد وگفت معرفی میکنم دخترم شیوانا جاوید ...

همه دست زدن وگفتن خیلی قشنگه گفتم خب حالا این پیشنهاد کی بود ...باربد گفتپیشنهاد شوهر جناب عالی ...

به امیر نگاه کردم وگفتم خیلی بدی چرا به من زودتر نگفتی ورومو گرفتم باربد گفتوای امیر کارت در اومد حالا باید ناز بکشی ...

امیرم همینجوری که دست منو میگرفت تقصیر تو و نی نی تونه اگه بین منو خانممشکراب بشه ...

مامان گفت حالا معنی شیوانا چی هست ؟باربد گفت امیرجان خودت بگو ...امیرمگفت یعنی فریبنده و محسورکننده ...

خیلی خوشم اومد از باربد پرسیدم تو و پروانه نظرتونچی بود ؟باربد گفت ما هیچ اسمی انتخاب نکردیم از اولم نظرمون این بود اینجوریاسم بزاریم ...

بعدم شام خوردیم و هدیه ها رو قرار شد بدن ...بابا که به همراه مامان براشون یک خونه خریده بودن یه طبقه و جالبش اینجا بود همین خونه ای که توش بودن رو براشون خریده بودن وسندش رو به پروانه دادن ...

باربد خواست اعتراض کنه که بابا با اخم گفت دیگه چیزی نمیخوام بشنوم من برای نوه ای گلم این خونه رو خریدم وشما هم فعلا مستاجرشید ...همه خندیدن وباربد کلی از مامان وبابا تشکر کرد ...پدر ومادر پروانه یک سرویس طلا گرفته بودن البته برای مادر بچه ...پرهام کلی لباس خریده بود ونیوشا چند تا اسباب بازی ...شهروز یه سکه داد وامیرم از طرف من وخودش یه پلاک طلا ان یکاد خریده بود که همونجا گردن شیوانا انداخت ...

باربد از همه تشکر کرد ...بالاخره برگشتیم خونه ...امیر هوس شیر کرده بود براش گرم کردم و با یک تکه کیک بردم پیشش ...

گفتم کلک چه اسما بلدی نکنه دوست دختر سابقت بوده هان ...

امیر دستشو دور شونم انداخت وگفت نه عزیزم از وقتی باربد این نظر ودر مورد اسم عنوان کرد دنبال یه اسم خوشگل بودم که به فامیلیشم بخوره ...

سرمو روی شونش گذاشتمو گفتم وای امیر تو چقدر خوبی تو همه چی ...من به داشتنت افتخار میکنم ...

امیر حافظم گفت منم به داشتن خانم دکترم افتخار میکنم عزیزم دوست دارم ...اون شب باز تو دریای محبت امیر غرق شدم و از دوباره متولد شدم ... 

چند روزیه سرم خیلی شلوغه اصلا حوصله ندارم ...کارای دانشگام زیاد شده و استادا خیلی اذیت میکنن ...

زیاد وقت اشپزی ندارم وامیر مجبوره از بیرون غذا بگیره ...پریود شدم و دلم درد میکنه ...

ظهر امیر زنگ زد وگفت دوستش ما رو خونشون دعوت کرده ...ای خدا نه ...گفتم نمیشه نریم اخه خسته ام امیر گفت عزیزم قولشو دادم ...

تا شب ناراحت بودم خلاصه با بی حوصلگی اماده شدم امیرم حاضر شد ...گفتم دوستت کیه ؟گفت اسمش امیده پسر خوبیه ...گفتم کارش چیه گفت کارمند یه شرکتیه ...

خونشون رفتیم ازدواج کرده بود زنش دختر خوبی بود به نام ستاره و خواهرش ارزو هم بودن مثل اینکه خواهرش هنوز ازدواج نکرده بود ...البته سنش زیاد بود 33-34 رو داشت ...داشت فوق لیسانس شیمی میخوند ...

از وقتی رفتیم نمیدونم من اینطور فکر میکنم یا واقعیت داشت ارزو خیلی بهم بد نگاه میکرد ...

زیاد به ارزو توجه نکردم اما موقع میوه تعارف کردن حرفی زد به امیر میوه تعارف کرد امیر سیب برداشت ...ارزو گفت بفرماییید پرتغال ..امیرم گفت همین زیاده ممنون ...ارزو گفت تا جایی که یادم بود نازنین جونم عاشق سیب بود خدابیامورزدش...

با این حرفش همه ساکت شدن ...امیرم معلوم بود ناراحت شد ...کمی گذشت باز گفت وای بارانا جون زبان فرانسه بلدی ؟

گفتم نه گفت حیف شد چرا از اقا امیرحافظ کمک نمیگیری ...گفتم امیرخیلی سرش شلوغه وقت نمیکنه ...

ارزو هم گفت اره تا جایی که یادم بود نازی جون به اقا امیر فرانسه اموزش میداد چقدر دوستش داشت ...

میدونی میگن عشق اول هرگز فراموش نمیشه ...خدایا دیگه اعصابم خراب شده بود ستاره سعی کرد حرف رو عوض کنه ...

بالاخره از اون خونه اومدیم من خیلی ناراحت بودم اما از امیرحافظ بیشتر که چرا چیزی در مقابل حرفای ارزو نگفت ...

اومدیم خونه اصلا با امیر حرف نزدم ...رفتم تو اتاق خوابمون لباسهامو عوض کردم ودراز کشیدم ...

بعد چند دقیقه امیراومد گفت بارا خواب شدی ...هیچی نگفتم اومد وچراغ رو زد گفت تو که بیداری چرا جواب نمیدی؟

با غیظ گفتم به همون دلیلی که تو جواب اون دختره پررو رو ندادی !امیرگفت اخه عزیزمن بهش چی بگم ...

اشکام ریخت گفتم تو میتونستی بگی نازنین رو فراموش کردی اما تو سکوت کردی پس هنوز به یادشی ...

امیراومد وخواست منو بغل کنه که نذاشتم گفت این چه حرفیه بارا بزار هرچی میخواد بگه ادم جواب اینطور افراد رو نمیده ...

گفتم نه دختره عقده ای حتما دلش میخواست تو بری اونو بگیری که اینطوری برام پشت چشم نازک میکرد ...

خلاصه هر چی امیرخواست منو اروم کنه نذاشتم موقع خوابم خواستم برم روکاناپه که خیلی جدی گفت مهم نیست برای چی با هم بحث کنیم اما کسی از سرجای خوابش بلند نمیشه ...منم با فاصله خواب شدم ...

***

صبح به دستی بلند نشدم وبرای امیر صبحانه حاضر نکردم بدون باهاش قهرم ...

میدونم خیلی لجبازم اما اعصابم داغون بود ...بعد نیم ساعت بلند شدم که دیدم بیچاره هم برخودش هم برمن صبحانه درست کرده و برام روی میز گذاشته کنارش یه نامه 

صبح خانمم بخیر عزیزم برات صبحانه درست کردم خوب بخور بازم به خاطر دیشب معذرت میخوام عزیزم دلم هوس فسنجونت رو کرده لطفا برام درست کن ...دوستت دارم امیرحافظ تو ...

هه بیا منو میخواد خر کنه ازم فسنجونم میخواد عمرا درست کنم برو بگو ارزو جون درست کنه ...

دلم گرفته بود تا ظهر تو اینترنت چرخ زدم واز سایت نود وهشتایا رمان خوندم صدای در اومد ...

بعدم منو صدا میزد در اتاق رو باز کرد گفت ا اینجایی سلام خانمم ...جوابشو ندادم اومد گونمو ببوسه سرمو عقب بردم واخم کردم پوفی کشید و گفت بوی فسنجون نمیاد چی درست کردی؟

بازم سکوت من رفت از اتاق بیرون بعد چند دقیقه اومد وگفت نهار درست نکردی ؟با اخم گفتم نخیر بفرما ارزو جون براتون درست میکنند ...امیر گفت اشکال نداره پاشو اماده شو بریم بیرون خیلی وقته نرفتیم ...

گفتم من جایی نمیام ...بازم از اتاق بیرون شد دلم گریه میخواست ...

بعد نیم ساعت منو صدا زد از اتاق زدم بیرون دیدم روی میز دوظرف غذاست لبخند زد وگفت بیا گلم نهار سفارش دادم ...

گفتم من نمیخورم ...امیرگفت بارا چرا اینجوری میکنی به خاطر چیزایی بیخودی هم خودتو هم منو ناراحت میکنی ...

گفتم چیزایی بیخودی اره اگه راست میگی چرا دیشب گفتم به ارزو میگفتی نازنین رو فراموش کردی هیچی نگفتی ...برای چی تو هنوزم اونو دوست داری اره ...

امیر داد زد نه نه بس کن اون مرده دیگه مهم نیست ...زدم زیر گریه گفتم مهمه برای من مهمه امیر با ناراحتی گفت باشه خیالتو راحت میکنم من اصلا بهش فکر نمیکنم بعدم کتش رو برداشت وزد بیرون ...

نمیدونم چقدر گریه کردم دلم سوخت برای خودم اره امیر تقصیری نداشت ...تا عصر منتظرش شدم نیومد نگران شدم زنگ زدم مغازه مهرداد بود گفت هنوز نیومده گفتم اومد بهم زنگ بزنه ...

موبایلشو جواب نمیداد ...ساعت 7 شب شد خدایا کجاست ...دیگه کنترلم دست خودم نبود گوله گوله اشک بود که میریخت ...

ساعت 10 شد در خونه باز شد نفهمیدم چه طور تا در پرواز کردم دیدمش ولی چه طور خدای من دستمو روی دهنم گذاشته بودم ...پیشونیش زخمی بود ...

با گریه گفتم چی شده ؟کی این بلا رو سرت اورده ...بمیرم برات ...

امیرگفت هیچی نشده اروم باش ...گفتم نه بریم بیمارستان ..امیر روی مبل نشست و گفت چیزی نشده داشتم با ماشین میومدم حواسم نبود موتوری جلوم پیچید زدم رو ترمز کمربند نداشتم سرم به شیشه خورد ...

با گریه رفتم وسایل کمک های اولیه رو اوردم بتادین زدم براش دلم ریش شد از درد چشماشو بست ...

هق هقم فضای خونه رو داشت بالاخره چسبی روی زخمش زدم کمکش کردم روی تخت دراز بکشه ...

براش مسکنی بردم وبهش دادم ...بعد گفتم شام خوردی گفت نه میل ندارم ...

خزیدم بغلش با گریه گفتم منو ببخش امیر تقصیر منه حواست نبود ...

امیر موهامو ناز کرد وگفت هیش چیزی نیست عزیزم به چیزی فکر نکن ...ولی چه طور میتونستم اگه خدای نکرده بلایی سرش میومد نه حتی فکر بهشم منو دیوونه میکنه خلاصه اتش بس اعلام شد...

تا اینکه یک ماه دیگه هم گذشت همه چی اروم بود گاهی میرفتم دیدن شیوانا ...باهاش بازی میکردم هرروز میگذشت ناز تر میشد ...همش میگفتم بگو عمه ...پروانه میخندید ومیگفت هنوز کوچولویه نمیتونه بگه ...منم میگفتم باید اولین کلمه اش عمه باشه ...

یک روز توی دانشگاه سر کلاس بودم که سرم گیج رفت ...چشمام سیاهی رفت مریم متوجه شد و بدونی که ازم بپرسه زنگ زد امیر ...امیرم سریع اومد ومجبورم کرد برم دکتر ...

دکتر که خانم مسن خوش برخوردی بود از من چند تا سوال کرد که گفتم چند روزه حال وحوصله ندارم ...گفت پریودت عقبم افتاده گفتم راستش چند روز ی عقب افتاده اما چون چند بار دیگه هم اینجوری شده توجه نکردم ...

برام ازمایش نوشت ..رفتم خون دادم امیر نگرانم بود قرار شد فردا بره نتیجه شو بگیره ...

اومدیم خونه شام خودش یک چیزی درست کرد وهوامو داشت ...مریمم زنگ زد مطمئنش کردم خوبم ...

فردا امیر رفته بود جواب رو بگیره وقتی برگشت خیلی سرحال بود یه جعبه شیرینی هم دستش بود ...

با تعجب گفتم چی شده ؟خندید وگفت وای بارانا باورم نمیشه ما داریم صاحب بچه میشیم ...

گفتم یعنی من ...خندید وگفت بله تو بارداری مامان کوچولو .بغلم کرد ...

حالم گرفت من نمیخواستم به این زودی صاحب بچه بشیم درسم هنوز مونده بود ...امیر گفت چی شد خوشحال نشدی ...گفتم بگم نه ناراحت میشی ...

امیر با تعجب نگام کرد وگفت دلیلش رو هم بگو ...

گفتم امیر من هنوز درسم کلیش مونده نمیخوام به این زودی بچه داربشیم ...امیرحافظ گفت خب کاری که شده نمیتونیم کاری انجام بدیم گفتم چرا اگه تو راضی بشی...وسط حرفم پرید اخم کرد وگفت منظورت چیه ؟

از قیافش ترسیدم تا حالا اینقدر امیر رو ناراحت وعصبی ندیده بودم گفتم هیچی .امیر بازومو گرفت و گفت هیچی که نمیشه چی میخواستی بگی...گفتم ما میتونیم چند سال بعد صاحب بچه بشیم ...امیر دیوونه شد و داد زد یعنی بچمون رو بکشیم اره منظورت اینه ...

خیلی ترسیدم هیچ وقت امیر سرم داد نزده بود با بغض گفتم امیر ؟گفت امیر وچی ؟تو خودت راضی میشی یه تیکه از وجودتو بکشی تو که اینقدر شیوانا رو دوست داری دلت میاد یکی مثلشو بکشی اره ...

گریه میکردم امیر پوفی کشید و دستمو گرفت و منو روی مبل نشوند وجلوم نشست و گفت بسه دیگه بارا الان حالت بد میشه ...

دلم میسوخت اون بچه ای که هنوز نیومده بود رو به من ترجیح میداد ...بالیوان شربتی اومد وطرفم گرفت پسش زدم که کنارم نشست و لیوان رو جلوی لبم گرفت وگفت لجبازی نکن بخور برات خوبه ...گفتم نمیخوام وبلند شدم رفتم تو اتاق و در وقفل کردم ...

امیرخیلی در زد ولی جواب ندادم ...من الان دلم بچه نمیخواست ...زود بود تازه ازدواج کرده بودیم هنوز وقت داشتیم ...

تا شب تو اتاق بودم امیرچند با ر در زد باز نکردم بالاخره بازم اومد وگفت بارا یا در و باز کن یا میشکنمش ...از صبحیه هیچی نخوردی الان ضعف میکنی ...داد زدم تو فقط فکر بچه ای ...

صداش اومد گفت بارانا فکر نمیکردم اینقدر بچه باشی اره تو هنوز بزرگ نشدی در وباز کن وگرنه میشکنمش شوخی ندارم ...

صداش جدی بود رفتم دروباز کردم ...با اخم نگام میکرد و گفت بیا بریم شام ...گفتم نمیخوام دستمو گرفت و منو به زور برد سر میز گفت هرچی هیچی نمیگم بدتر میکنی اون از اون پیشنهاد مسخره صبحت اینم از این ...

مجبورم کرد نصف غذای که گرفته بود رو بخورم بعدم گفت فردا میریم خونه مامان بهنوش وقضیه رو بهشون میگیم ...

گفتم نه الان نه ...امیرگفت برچی تا شما وقت داشته باشی نابودش کنی همین که گفتم بعد از اونجا هم میریم یه دکتر خوب...

***

خیلی ناراحت بودم دلم این امیر رو نمیخواست تا شب باهام حرف نزد موقع خوابم روشو طرف دیگه ی کرد وخوابید ...

خیلی گریه کردم بالشتم خیس شده بود نمیدونم ساعت چند بود یک هو امیر تو تاریکی نشست ...کمی گذشت صدای اهشو میشنیدم گفت بسه دیگه یک ساعته داری گریه میکنی...

با حرفش گریه ام بیشتر شد منو طرفش برگردوند ...تو بغلش شدم موهامو پشت گوشم زد وگفت بارا تمام موهات خیسه بسه دیگه حالت بد میشه ...دلم گرفت به خاطر بچه بود اومد طرفم با صدای گرفته ی گفتم نگران نباش بچه ات سالمه ...

امیرحافظ نفسشو بیرون داد و گفت بارا گاهی بهت شک میکنم خودت هستی یا نه این حرفت درسته ؟من فقط فکر سلامتی توام ...

دلم گرفت سرمو تو سینش فرو کردم وگفتم امیر با من اینجوری نباش بد نباش طاقت ندارم میمیرم ...

امیر گفت بارا این حرفا چیه من دوستت دارم چرا خودتو اذیت میکنی اگه کسی هم ناراحته باید من باشم تو میخوای بچه ی که از وجود من و تویه رو بکشی پس راضی نیستی از من بچه داشته باشی ...

سرمو بالا اوردم و گفتم نه امیر این حرفو نزن من عاشقتم مگه میشه بچه مونو دوست نداشته باشم من فقط موقعیتشو ندارم ...

امیردستشو رو شکم صافم کشید وگفت خانمم این بچه هردوی ماست میدونی چند نفر ارزو دارن جای ما باشن این حرفای تو ناشکریه دلت میاد ...

گفتم باشه امیر هرچی تو بگی ...بعدم خوابیدم ...

صبح امیرحافظ صبحانه درست کرد مجبورم کرد یه لیوان شیر بخورم برام کلی لقمه گرفت ...

بعدم با هم به طرف خونه باباشون رفتیم ...تا وارد شدیم فقط مامان بود خیلی تعجب کرد این موقع اینجاییم ...

امیر گفت راستش مامان بهنوش اومدیم یه خبری بهتون بدیم اولین نفرم شمایید ...مامان هول کرد وگفت چیزی شده پسرم ...امیرلبخند زد وگفت اصلا بهتون نمیخوره دوباره مادربزرگ بشید ...

مامان کمی مکث کرد وگفت یعنی بارانا ...امیرخندید وگفت بله مامان خدا به ما یه هدیه داده ...

بازم گریه مامان نمیدونم اینهمه اشکو از کجا میاره ...کلی بهمون تبریک گفت ...

گفت برام ترشی درست میکنه ومیفرسته ...خلاصه بعد از اونجا رفتیم مطب یه دکتر که میشناختمش ...

خانم صیادی حدودا 40 ساله بود منو دید شناخت باورش نمیشد ازدواج کرده باشم یواشکی گفت عجب شوهر خوشتیپی کلک ...

خندیدم منو معاینه کرد ...بهمون اطمینان داد هم من هم جنینم سالمه ...امیر کلی از خورد وخوراکم سوال کرد چی برام خوبه چی بده ...

بالاخره اومدیم بچه 5 هفته اش بود امیر تو راه هی قربون صدقش میرفت ...لوبیای بابا ...چه عناوینی ...

***

شب نشده بود زنگ تلفن به صدا اومد مادر نازنین بود پشت تلفن کلی تبریک گفت وگریه کرد تفلک ...

بعد زنگ ایفونمون خدای من باربد وپروانه بودن باشیوانا ومامان وبابا...

بابا منو بغل کرد وگونمو بوسید وگفت چقدر دخترم بزرگ شده داره مامان میشه ...مامانم باز بغلم کرد برام کلی ترشی ولواشک خونگی اورده بود ...

باربد گفت به به جغله مامان کوچولو ...گفتم امیر بهش یه چیزی بگو بازم بهم جغله گفت امیرم اخمی طرف باربد کرد وگفت دفعه اخرت باشه به خانمم وبچم چیزی بگی ؟

بعدم گفت خوبه عزیزم یا گوششم بپیچم ...

باربد اروم بغلم کرد وگفت خیلی خوشحالم دارم دایی میشم هرکاری داشتی بگو ابجی کوچولو ...

پروانه هم تبریک گفت امیر پذیرایی کرد نذاشت بلند بشم هرچی گفتم بابا هنوز اولشه ولی نه امیر نه مامان نذاشتن کمک کنم ...

شیوانا بغلم بود باربد گفت این مدت رو استراحت کنید چون بعد بدنیا اومدن نخود دایی همش شبا بیدارید مثل ما ...

گفتم وای مگه گریه میکنه ؟پروانه گفت تا دلت بخواد ...

خلاصه بعد چند ساعت رفتن ...امیر برام میوه پوست کرد وگفت بخور گلم برات خوبه ...گفتم وای چقدر امشب تو و مامان به خوردم چیز میز دادید ...

امیر گفت تو به این لاغری غصه نخور...

بعدم کنارم نشست دستشو روی شکمم گذاشت وگفت بارا گفتم جانم ...گفت من میدونم با اومدن این بچه خیلی به زندگیمون برکت اضافه میشه راستی به دلم زده مامان وبابای منم کوتاه بیان...

گفتم راست میگی از کجا میدونی ؟گفتم از اینجا که اونا عاشق بچه ان گفتم مگه نگفتی برادرت ازدواج کرده ...

امیر با ناراحتی گفت متاسفانه صاحب بچه نمیشن مشکلم از اریستاست ولی ماریا تنهاش نذاشت ...

گفتم چه بد خب بچه بیارن ...امیر گفت راضی نشدن به خاطر همین میگم این بچه برامون خوش یمنه ...

چند روز گذشت هرچی بیشتر میگذشت بیشتر دلم ترشی جات میخواست ...امیر گاهی دعوام میکرد میگفت برات خوب نیست ...اما من یواشکی میخوردم ...

منو کچل کرده بود نه میذاشت قهوه بخورم نه نوشابه ...نه فست فود ...نه سس تو سالادم 

غذامونم که ماشالله بی نمک شده بود ولی میدیدم چقدر هوامو داره ساعت کاریش رو کمتر کرده بود ...تو کارای خونه کمکم میکرد ...

مامانم بهم سر میزد هر روز زنگ میزد ...امروز دلم هوس اش کرده بود به مامان زنگ زدم برام گفت میفرسته ...

دو ساعت بعد بابا اومد گفتم ببخشید شما تو زحمت افتادید ...بابا خندید وگفت دخترم من به خاطر نوه ی خوشگلم این کارا رو میکنم ...

گفتم از کجا میدونید خوشگله بابا لبخند زد وگفت هم تو خوشگلی هم امیر بچه به یکی ازشماها میره دیگه ...

امیرحافظ:

خیلی خوشحال بودم امروز اومده بودم سر خاک نازنین ...کلی ازش تشکر کردم ...

زندگیمو بهش مدیون بودم از بچه م گفتم...ازش خواستم براش دعا کنه سالم به دنیا بیاد ...

خلاصه اومدم خونه بوی اش تو خونه پخش بود بارا رو صدا زدم تو اشپزخونه بود ...

سرش تو کاسه ی اش خندم گرفته بود ...گفت خب چیه ...گفتم هیچی گلم مگه چیزی گفتم ...نوش جونت ...

یه قاشق اورد وبهم داد وکاسه رو بینمون گرفت وگفت بخور خیلی خوشمزست ...

با خنده چند قاشق خوردم ...بعدم رفتم لباسهامو عوض کردم ...خسته بودم ...

بالاخره موقع خواب شد هردوخوابیدیم ...نمیدونم ساعت چند بود بارانا صدام زد بیدار شدم دلش رو داشت ومیگفت امیر دارم میمیرم ...

هول کردم نمیدونم چه طور حاضر شدم و بارانا رو کمک کردم تا بیمارستان پام روی گاز بود رسیدم ...

خلاصه دکتر اومد بالاسرش ...نگران بودم ...بعد 10 دقیقه دکتر اومد و گفتم چی شد؟گفت حالشون خوبه ...بیشتر مواظب تغذیه شون باشید ...رفتم خواب بود ...سرمش تمام شد و اومدیم خونه گفتم بارا دیگه از این لواشکا نخور ...گفت باشه 

خلاصه چند روز گذشت خیلی نگران بودم ...شب داشتم تیوی میدیدم...بارا تو اشپزخونه بود صداش زدم ...

اومد گفتم بارا زیاد رو پات وانستا ...بارا خندید وگفت حالم خوبه نگران نباش ...

با هم سریال دیدیم ...بارا اخر فیلم اشکش چکید گفتم بابا اینا فیلمه چرا اینقدر اشک میریزی ...

بارا گفت اخه دلم برای پسره سوخت بهش نرسید ...گفتم ولش کن من وتو رو عشقه میدونی چند وقته عطر تنتو حس نکردم ...

بارا خندید منم از فرصت استفاده کردم ولبهاشو شکار کردم...

بارانا:

روزها از پس هم میگذشت همه چی خوب بود قرار بود امروز برای تعیین جنسیت بچه بریم سونوگرافی ...

ظهر امیرحافظ اومد وحاضر شدم کمی سنگین شده بودم ...امیرکمکم کرد سوار ماشین بشم و حرکت کردیم ...گفتم امیر قولت یادت نره ...خندید وگفت چه قولی ؟

گفتم ا جر زنی نکن قرار شد دختر باشه تو اسمشو انتخاب کنی پسر باشه من ...

امیر گفت من که یادم نمیاد قولی داده باشم ...جیغی کشیدم که خندید وگفت باشه حرص نخور بچه مون منگل میشه...

گفتم به بچه من نگو منگل ناراحت میشم ...خلاصه تا مطب حرص منو در اورد ...منشی گفت بفرمایید ...

دکتر با دیدن ما گفت به به خانم دکتر خوش اومدی ...خندیدم وگفتم هنوز که دکتر نشدم ...

روی تخت دراز کشیده بودم امیر کنارم بود خانم دکتر دستگاه رو روی شکمم کشید ...چشممون به صفحه اش بود اما من چیزی نمیدیدم ...

دکتر گفت دوست داری بچت چی باشه ؟گفتم من میخوام پسر باشه امیر دختر میخواد ...

دکتر خندید وگفت پس مبارکه یه کاکل زری داری ...هیجان زده گفتم راست میگید ...خندید وگفت بله میخوای صدای قلبشم بشنوی ...سری تکون دادم ..خدای من یه صدای قروم قروم تند ...

به امیر نگاه کردم که عاشقانه به صفحه زل زده بود خلاصه اومدیم خونه دکتر گفت باید مواظب فشار خونت باشی...

گفتم دیدی امیرخان من بردم ..امیرحافظ خندید وگفت اره اینبار تو بردی ولی مطمئن باش دفعه دیگه بچه مون دختره ...

به خوش اشتهایش خندیدم ...نهار هوس دیزی کرده بودم امیر منو برد یه سفره خونه ...

بعد خوردن دیزی قرار شد بریم پیش مامانشون ...خونشون رفتیم باربد وپروانه وشیوانا عزیزعمه هم بودن ...

خواستم شیوانا روبغل کنم که امیر گفت نه برات خوب نیست ...مامان گفت چی شد نوه ام چیه ؟

خندیدم وگفتم پسرپسرقند عسل ...مامان خندید وگفت خوبه جنس مام جور شد یک نوه مون دختره یکی پسر...

مامان برام کمی ماست اورد دلم خواسته بود بااشتها خوردم دیدم همه به من زل زدن ...

گفتم دلتون میخواد برید براتون بیارید ...امیرخندید وباربد گفت تو بخور شکمو خانم ...

خیلی روز خوبی بود حالا باید دنبال یه اسم خوشگل بگردم مامان فداش بشه...

امیرحافظ

خیلی نگرانم دلم شور میزنه بارا امروز دردش گرفت اوردمش دکتر اما هنوز موعدش نبود بچه 7 ماهشه ...

پشت در اتاق عمل هستم ...به کسی خبرندادم ترسیدم نگران بشن ...نمیدونم چند ساعت گذشت اما برای من یه قرن بود بالاخره پرستاری بیرون اومد ...

حالشونو پرسیدم که گفت هردو خوبن خداروشکر ...رفتم زنگ بزنم وقتی به بابا زنگ زدم خیلی نگران شد ولی اطمینان دادم خطر رفع شده ...

ساعتی نگذشت که همه اومدن مامان وبابا وباربد وپروانه خانم ...

بارا هنوز بیهوش بود بچه مون هم تو دستگاه ...

هنوز ندیده بودمش تو اتاق بودیم بالاخره بارا بهوش اومد ...درد داشت ...

یه دسته گل خریده بودم ویک گردنبند براش ...بارا دلش میخواست پسرمونو ببینه ...با ویلچر بردمش از پشت شیشه دیدیش ...

صورتش سرخ بود و خیلی کوچولو ...چشماش بسته بود ...

چند روز گذشت بارا مرخص شده بود ولی پسرم باید تو بیمارستان میموند هر روز میرفتیم دیدنش ...

مامان سیسمونیشو خونه فرستاده بود با کلی لباس واسباب بازی ...

بارا برای تلافی هنوز اسمشو به من نگفته بود ای دختر بدجنس ...

خیلی خوشحال بودم ...

بالاخره پسرمون رو اوردیم خونه خدای من چقدر ناز بود رنگ چشماش شبیه من بود ابی ...

شبیه عروسکا بود امشب همه رودعوت کردیم بیان خونه ...

درسته دیر شده اما شب شیش پسرمون رو گرفتیم ...شب همه دعوت بودن بارانا بالاخره اسم پسرمو گفت اسمش رو گذاشته بود...امیر سام...

خیلی خوشم اومد همه تعریف کردن بارا گفت دلم میخواست اول اسم تو رو داشته باشه...

بارانا:

خیلی خوشحال بودم امیرسامم شبیه پدرش بود چشماش ابی روشن بود تا حالا بچه ی به این شیرینی ندیده بودم البته شیوانا هم بود ...

شبش همه بغلش میکردن واز زیبایی پسرم میگفتن من خوشحال بودم شبیه باباش شده بود ...

پرزهای بور روی سرش دلم رو میبرد ...درسته شبیه من نبود اما مهم بود سالمه ...

بابا بهمون کادو تولد امیر سام یه خونه بهمون داد ...امیر خیلی تششکر کرد وگفت راضی نبوده ...باربد برای امیر سام یه ایه الکرسی خریده بود ...

بابا ومامان نازنین یه سکه دادن ...خلاصه خیلی خوشحال بودم ...قرار شد یک ترم نرم دانشگاه تا امیر سام کمی از اب وگل دربیاد ..شب بود که صدای گریه سام بلند شد بیدار شدم امیرم گفت چش شده ..بغلش کردم گفتم شاید گرسنه است شروع کردم شیر دادنش ...

امیرکنارم نشسته بود وبا دستش موهای کم امیرسام رونوازش میکرد ...بالاخره چشمای قشنگش بسته شد فداش بشم من عزیز مامان ...

اروم گذاشتمش رو تختش که کنار تخت خودمون بود ...امیر گفت بخواب عزیزم خیلی خسته شدی ...خدا کنه بیدار نشه ...

روزها میگذشت و من تازه میفهمیدم قدر استراحتمو قبلا نمیدونستم سام هر شب بیدار میشد و گریه میکرد ...

گاهی امیر بغلش میکرد وتکونش میداد اما باید حتما بغل من میشد وشیر میخورد ...

صبح داشتم خونه رو مرتب میکردم ...سام خواب بود که امیر زنگ زد گفت سام رو اماده کنم میخوایم بریم جایی ...

خیلی تعجب کردم کجا میرفتیم ...خودم مانتوقرمزم رو با شلوار سفیدم پوشیدم وشال سفیدم ...

تن سام هم یه سرهمی قرمز کردم وکلاه سفیدی وای چه خوردنی شد مادر وبچه باهم ست شدیم ...

امیر حافظ اومد گفتم چی شده نگران شدم امیر گفت نه چیزی نشده میخوایم بریم خونه ما ...

تعجب کردم گفتم خونه شما یعنی میخوای بریم دیدن پدر ومادرت ...

لبخند زد گفتم مگه نگفتی قبولت نمیکنند ...امیر رفت طرف سام وبغلش کرد وبوسید وگفت با جیگر بابا میریم من مطمئنم اونا کوتاه میان ارزو داشتن بچه ی اریستا روببینن اما نشد ...

بعدم گفت خوب مادر وپسر ست کردین منم باید نو نوار بشم ...

سام روبغل من داد وقتی اومد خیلی جیگر شده بود کت اسپرت سفیدشو پوشیده بود وپیرهن قرمز وشلوار کتان مشکی...

با امید خدا رفتیم خداکنه همه چی درست بشه ...

دلم شور میزد جلوی یه خونه با نمای سنگ سفید ایستادیم ...

امیر پیاده شد ومنم سام رو بغلم کردم وپایین شدم ...کنار ایفون ایستادیم ...امیر زنگ رو زد ...کمی طول کشید صدای زنی اومد وای اریس تویی؟

امیرگفت سلام ماریا منم امیرحافظ ...ماریا گفت راستش ببخشید بابا اجازه نمیده دروباز کنم ...

امیر گفت به بابا بگو با همسر وپسرم اومدم چند ماهه خدا به من یه پسر داده ...

صدای داد زن بلند شد وبعد در با تیکی باز شد ...امیر دستشو پشت کمرم گذاشت داخل شدم ...خدای من یه حیات قشنگ وپرگل ...

استخربزرگی هم داشت که پر اب بود ...وارد خونه شدیم یه خانم جلو اومد سنش حدود 50 بود ولی بسیار شیک موهاش رنگ کرده بود قهوه ای وکت ودامن زیبای سبزی هم تنش بود ...

تا امیر رو دید اومد جلو وبغلش کرد وگفت وای اریسم دلم برات تنگ شده بود امیر هم مادرشو بغل کرد وگفت منم دلم براتون تنگ شده مامان خوبید ؟

مامان گفت بله پسرم تو رو دیدم خوب خوب شدم ...بعدم طرف منو نگاه کرد گفتم سلام مامان خوبید ؟

اومد جلو گفت تو باید همسر اریس من باشی اسمت چی بود ؟گفتم بارانا گفت اسمت زیباست ...

تشکر کردم که سام رو دید با حیرت نگاش کرد برق اشک رو تو چشماش دیدم برگشت طرف امیر وگفت خدای من این بچه تویه اریس ...

امیرلبخند زد وگفت بله مامان پسرمه اسمش امیرسامه ...

دستاشو دراز کرد سام رو بغلش دادم سام با چشمای درشتش داشت موقعیت رو نگاه میکرد تا حس کرد تو بغل یه نااشناست زد زیر گریه ...

مامان امیر صورتش رو میبوسید وقربون صدقه اش میرفت ...گفتم اذیتتون میکنه بدید به من ...

بغلم داد کمی تکونش دادم وساکتش کردم یه زن حدودا 30 ساله هم اومد فکر کنم زن برادر امیر بود ماریا ...

موهای عسلیش رو دورش ریخته بود زیبا بود به امیر سلام داد و به منم سلام داد سام رو که دید گفت خدای من چقدر خوشگله عزیزم میشه بدید بغلم ...

چقدر سخته ادم بچه دارنشه با کمال میل بهش دادم سام بازم زد زیر گریه اما ماریا شروع کرد یه شعر خوندن کنار گوشش اما به زبان ارمنی ...

ساکت شد کل صورتش رو بوسید وقربون صدقش رفت ...مامان اومد وگفت پدر اریس تو اتاقشه میدونم دوست داره نوه اش رو ببینه میشه ببریش بالا...به امیر نگاه کردم سری تکون داد ...

طبقه بالا رفتم کنار دری که ماریا نشون داد ایستادم ماریا رفت ...سام تو بغلم اروم بود وبا چشماش نگام میکرد ...

در زدم صدای جدی اومد بیا داخل ...وارد شدم یه اتاق بزرگ بود با نورگیر خوب ...

یه تخت کرمی بزرگ گوشه اش بود و یه دراور و کمد هم اون طرف ...وپدر امیر روی تخت نشسته بود وتکیه داده بود وکتابی دستش بود ...تا منو دید با اخم نگام کرد هول کردم وگفتم سلام من امیر سام رو پیشتون اوردم ...به سام نگاه کرد اخمش کنار رفت ...

گفت بیا جلو دختر ...اوف چقدر مقتدر چهره اش مثل امیرحافظ بود وهمون چشمای دریایی امیرم رو داشت ...پس چشمای امیر به پدرش رفته بود ...

رفتم نزدیکش گفت نوه ام رو بده بهم ...سام رو تو بغل پدربزرگش گذاشتم ...

نگاش کرد گفت درست شبیه بچگیهای پدرشه ...پیشونیش رو بوسید ...گفت میتونی بری پایین خودم میارمش ...

خواستم بگم اذیتتون میکنه که گفت چی شد چرا نمیری ؟چشمی گرفتم ورفتم از اتاق بیرون اومیدوارم سام گریه نکنه ...

امیر روی مبل نشسته بود ومادرش وماریا هم بودن منم نشستم ...امیر گفت پس سام کجاست ...گفتم پدرجون دارنش...

مامان امیر کلی باهاش حرف میزد ...منم گوش میدادم ماریا هم گفت به اریستا زنگ زده خودشو میرسونه ...

خونشون خیلی مجلل بود و خدمتکارم داشتن که برامون قهوه اوردن ...خدمتکار اومد وگفت خانم اقا اریستا اومدن ...

ماریا رفت و بعد مدتی به همراه مردی اومد ...از امیر کوچکتر بود اما شبیه مادرش بود وچشماش قهوه ای ...

امیر رو مردونه به اغوش کشید و به منم سلام داد ..ماریا شروع کرد با هیجان گفتن وای اریستا نمیدونی اریس یه پسر داره عروسک اریستا گفت واقعا تبریک میگم حالا کجاست خوشگل عمو ...

ناگهان صدای قدمهای اومد پدر امیر به همراه سام ...تعجب کردم سام ساکت تو بغل پدرجون بود ...

اریستا به پدرش سلام داد وسام رو بغل کرد کلی قربون صدقش رفت ...پدرش نشست امیر سلام داد که پدرش محلش نداد دلم شکست ...دلم نمیخواست غرور مردمو جلوم بشکنن...

صدای پدرش اومد من هنوز نبخشیدمت اریس اما دلم میخواد هر هفته نوه ام رو ببینم از این بعد هر هفته میاریش اینجا فهمیدی ؟

امیر چشمی گفت قرار شد بریم مامان امیر دلش نمیومد از سام دل بکنه ومیگفت نهار بمونیم اما امیر قبول نکرد ...

بالاخره اومدیم خداروشکر به خیر گذشت تو ماشین امیر ساکت بود گفتم ناراحت شدی؟گفت نه هنوز اولشه من میدونم بالاخره بابا هم کوتاه میاد ...

بعد خوردن نهار امیر خوابید که باز با صدای سام بیدار شد ...دلم براش سوخت ...

بارانا :

امیر سام بزرگ و بزرگتر میشد و هر روز جذابتر هفته یک بار با امیر میبردیمش خونه پدریش ...

پدر امیر اینقدر به سام علاقه داشت که فقط باهاش بازی میکرد و میخندید ...حتی با منم نرمتر شده بود ومنو بارانا صدا میزد نه دختر...

گاهی مارو به زور نهار نگه میداشتن میدونم برای اینکه سام رو بیشتر ببینند پدر امیر یک بار که رفتیم خونشون ...یه سند به ما داد خدای من یه ویلا بود تو لواسون به نام سام ...

امیر گفت نیازی به اینکار نیست و پدرش گفت من به تو چیزی ندادم این سهم نوه ام سامه ...

اینقدر جدی گفت که جرات نکردیم چیزی بگیم به مامانشونم گفتم که با خانواده ی امیر رفت وامد داریم وخیلی خوشحال شد ...

کم کم سام دندون در میاورد وهمش گریه میکرد ...بردمش دکتر گفت طبیعیه ...تب هم کرده بود چقدر من گریه کردم براش ...امیرم نگران شده بود اما دکتر که بردیم خیالمون راحت تر شد ...

یادم نمیره اولین روزی که سام گفت ماما یعنی ازخوشحالی دیوونه شدم زنگ زدم به امیر وبا هیجان گفتم بیچاره اولش فکر کرد اتفاق بدی افتاده ولی بعد خندید ...

حتی وقتی منو شیوانا عمه صدا میزد این همه خوشحال نمیشدم ...

خلاصه روزها میگذشت و من بازم دانشگاه رفتن رو اغاز کرده بودم قرار شد یک روز سام رو پیش مامانم بزارم یک روز خونه پدری امیر واونها چقدر خوشحال میشدن ...

سام هم بهشون عادت کرده بود میاوردمش گریه میکرد وپدر امیر میگفت خب الان نبرش بچم گریه میکنه ...

حتی یکبار به خاطر سام به ما پیشنهاد دادن بیایم طبقه سوم بشینیم اما امیر قبول نکرد ...

ظهر بعد خوردن نهار سام خواب بود سریع منم رفتم کنار امیر خوابیدم ...تو بغ*ل امیر بودم ...امیر هم گونمو بوسید ...گفت از من خیلی راضیه گفت منو عاشقانه دوست داره ...

و من چقدر لذت میبردم از ابراز علاقه اش ...تو حال خودمون بودیم که صدای سام از اتاقش اومد خنده ام گرفته بود خورد تو حال امیر ...گفت ای خدا این بچه چرا نمیذاره کمی به زندگیمون برسیم ...

رفتم وسام روبغل کردم واوردم پیشمون هی میگفت ماما ...به به ...

گفتم چیکار به پسر من داری ...امیر... سام رو از من گرفت و روی شکمش گذاشت وگفت خوب مادر وپسر علیه من شدید ها ...

هیچ وقت فکر نمیکردم زندگیم اینهمه فراز ونشیب داشته باشه ...با سام 5 ساله اومده بودم سر خاک نازنین ...

سام داشت بین قبرها بدو بدو میکرد صداش زدم ارومتر عزیزم ..گفت باشه مامان ...

به نازنین گفتم من همه زندگیمو مدیون تو هستم سلامتیم امیرحافظ وحتی امیر سامم رو ازت ممنونم ...

گلها رو روی قبرش پرپر کردم وصدا زدم سام کجایی؟

اومد و دستشو گرفتم سوارماشین شدم واومدم اول باید میرفتم شیرینی فروشی ...سام گفت مامان تولد میگیریم ..گفتم نه عزیزم جشن میگیریم ...

سام با لحن بچگه گونش گفت جشن چی؟خندیدم وگفتم عزیزمامان جشن عروسی من وبابا امیر ...

کیک رو تحویل گرفتم همه رو دعوت کرده بودم حتی پدر ومادر امیر رو امیدوارم بیان ...

کادویه امیر رو گرفته بودم ...یه کت وشلوار چرم ...بعد هم اومدیم خونه ...

شب همه اومده بودن و حتی پدر ومادر امیر وماریا و اریستا ...با خانوادم اشناشون کردم ...

بالاخره امیر حافظ اومد تا همه رو خونه دید تعجب کرد وبعد به همه سلام داد ...خلاصه کیک رو اوردم و همه کادوهاشونم دادن ...

پدر ومادر امیر برای سام کادو اورده بودن یه قطار بزرگ ...

منم کادومو به امیر دادم دستمو جلو همه بوسید خجالت کشیدم و امیرم برام یه انگشتر خوشگل گرفته بود ...اسمش داخلش حک شده بود ...

شب بسیار خوبی بود ...بعد رفتن همه و خوابیدن سام ..امیر منو رو دستاش بلند کرد وتا اتاقمون برد ...

منو تو بوسه هاش غرق کرد ...چه شبی بود امشب...

خب این بود ماجرای زندگی من وپدرتون ...صدای دخترم آنیسا اومد که گفت وای مامان چقدر زندگیتون خوشگل بوده ...

گفتم پس چی سامم گفت وای بابا چقدر رمانتیک بوده بزار بیاد ...گفتم نخیر قرار نشد به باباتون بگید تمام جیک وپوک زندگی رو براتون تعریف کردم ...

سام گفت من نمیگم اما آنیسا دهن لقه ...آنیسا گفت مامان ببین چی میگه دوست دخترات دهن لقن پسره زشت ...

سام گفت مامان باز حسودیش شد من اینقدر خوشگلم تو دلت میسوزه من به بابا رفتم دخترا بر من میمیرن ...

آنیسا هم گفت خود شیفته منم به مامان رفتم ومثل اونم خوشگلم ...

بعدم گفت چشماتم خیلی زشته ...سام گفت دلتم بخواد تمام دوست دخترام میگن چشمات اسمون زندگیمونه ...

به کل کل بچه هام گوش میدادم ومیخندیدم حالا خوبه میدونم سام اهل اینکارا نیست ...

سام راه منو وپدربزرگش رو رفت دانشجوی تخصص قلب بود و آنیسا تازه امسال کنکور داشت ..منم همون پزشک عمومی رو داشتم ودیگه درس نخوندم ...

متاسفانه مامان بهنوشم 4 سال پیش ازپیشمون رفت و من چقدر شکسته شدم البته امیر همه جا مواظبم بود ...

باربد و پروانه بعد شیوانا صاحب بچه نشدن و شیوانا هم الان یه خانم وکیل موفق شده بود ...

رابطمون با پدر ومادرش عالی شده بود البته بابای امیر مریض بود و هنوزم اونو به نام قبلیش اریس صدا میزدن ...

عاشق امیر سام وآنیسا بودن ...تو اشپزخونه بودم که یه گل رز جلوم در اومد سرمو بالا اوردم و به مرد زندگیم نگاه کردم درسته موهاش جو گندمی شده بود کنار چشماش چروک شده بود اما هنوزم برام همون امیرحافظ بود که برای بار اول عاشقش شدم ...

صداش اومد خانم از دیدن من سیر نشدی بعد این همه سال ...رفتم تو بغلش وگفتم من عاشق چشمای دریایتم امیرم ...

صدای سام وآنیسا اومدن خواستم از بغلش بیام بیرون که نداشت جلوی بچه ها بد بود سام گفت به به سلام بابا این کارا چیه ازتون سنی گذشته ...آنیسا هم میخندید ...

امیر گفت سلام بر پسر خودم من تازه اول چل چلیمه بعدم من عاشق مادرتونم باید به این رفتارا عادت کرده باشید ...

آنیسا گفت بله بابایی ...امیر منو ول کرد وگونمو بوسید بعدم گفت خب دختربابا بیاد که دلم براش یه ذره شده آنیسا پرید بغل امیر ...

سام گفت باز این خودشیرین شد و بعدم گفت همش بابا آنیسا رو بغل میکنه ولوسش کرده پس من چی؟

صدای امیر اومد خجالت بکش خرس گنده بغلت کنم کمرم میشکنه ...همینطور که سام روبغل میکردم گفتم چی شد چی به پسر من گفتی امیر خان ؟

وصدای امیر اومد ما تسلیمیم خانمم ...

تو دلم گفتم من تسلیم توام امیرحافظ من ...

پایان 

93/10/28

مهدیه mhk

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  دی 93

انتشار در سایت نودهشتیا : اسفند 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member250490.html

طراح جلد : http://www.forum.98ia.com/member211517.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/member42416.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com